Saturday, February 25, 2012

အျပန္လမ္း

တုိက္ခတ္ေနတဲ့ေလေတြက
သိပ္ၾကမ္းတာပဲ အခ်စ္ရယ္
ကုိယ္ တကယ္အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူး။

အဲ့ဒီ..ေလနီၾကမ္းေတြတုိက္တဲ့အရပ္မွာ
ေလေတြတုိက္တဲ့ လူေတြရဲ့လက္ထဲ
ကုိယ္နဲ႔မင္းရဲ့ အနာဂတ္ကုိ ထုိးထည့္လုိက္ဖုိ႔သတၱိ
ကုိယ့္မွာ အလ်င္းမရွိလုိ႔ပါကြယ္။

Mirror
၂၅-၀၂-၂၀၁၂

Tuesday, February 21, 2012

သမီးေျပာတဲ့ အေမ့အေၾကာင္း

တခါဖူးမွ် အေမ့အေၾကာင္းရယ္လုိ႔ စာတစ္ပုဒ္ပီပီျပင္ျပင္ မေရးဖူးပါဘူး။ တျခားေသာ က်မေရးတဲ့စာေတြ ဆုိတာကလဲ စာဖြဲ႕ေလာက္စရာမရွိတဲ့ မေလာက္ေလး၊ မေလာက္စားေတြသာျဖစ္ေနတာမုိ႔ အေမ့အေၾကာင္း ေရးဖုိ႔ဆုိ ဆုိပုိလုိ႔ေတာင္မွ လက္မရဲခဲ့ပါဘူး။

ဒီေန႔ညေတာ့ စိတ္ကုိသာလႊတ္ေပးခဲ့ရင္ သြက္သြက္ခါရူးေနတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္သြားႏုိင္တဲ့အထိ အေမ့ ကုိသတိရေနမိတယ္။ တဆက္ထဲမွာပဲ ေတြးမိတာက အခုက်မအေမ့ကုိသတိရေနသလုိမ်ိဳး အေမ က်မကုိ သတိရတဲ့အခါေတြမွာ အိမ္မွာတစ္ေယာက္ထဲထုိင္ျပီး အေမငုိေနေလမလား။ က်မက မ်က္ရည္က်ခုိင္တဲ့လူမုိ႔ မ်က္ရည္မက်တာပါ။ အေမ့လုိ အေမအုိတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔သမီးငယ္ကုိ သတိရတဲ့အခါ သူ႔ရင္ထဲက သတိတရရွိမႈေတြကုိ ေျပာျပစရာလူ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ အဲ့ဒီလူကုိေျပာျပရင္းမွာပဲ မ်က္ရည္ေတြက်ခ်င္ က်ေနမွာေပါ့။ အေမက အသက္ၾကီးျပီကုိ။ ေနာက္ျပီး..သူမရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က သူ႔မသမီးငယ္ သူ႔အနားျပန္လာေရးတစ္ခုထဲသာ။

ဟုတ္ပါရဲ့ေလ.. က်မတုိ႔သားအမိကုိက အျဖစ္သည္းလြန္းတာရယ္။

== == == == ==

ေန႔လည္တုန္းက အိမ္ကုိဖုန္းဆက္တဲ့အခါ တူမေလးက ဖုန္းလာေျဖတယ္။ တယ္လီဖုန္းက က်မအေမရဲ့ အိမ္ေရွ႕က အစ္ကုိငယ္ရဲ့အိမ္မွာပဲရွိတာ။ တူမေလးက အစ္ကုိငယ္တုိ႔မိသားစု အိမ္မွာမရွိၾကလုိ႔ အိမ္ေစာင့္ေပးေနတုန္းအခ်ိန္ ဖုန္း၀င္သြားေတာ့ သူနဲ႔ပဲစကားေတြေ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ " အေမ အိမ္မွာရွိေနတယ္ လွမ္းေခၚေပးရမလား" ဆုိေပတဲ့.. မေခၚခုိင္းလုိက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲ့လုိေတြက က်မ အတြက္ေတာ့ ျဖစ္ေနက် အျဖစ္အပ်က္ေတြပါပဲ။ အၾကာၾကီးေနမွ တခါဖုန္းဆက္တတ္တဲ့ က်မအက်င့္ေၾကာင့္ ေျပာစရာစကားေတြလဲ ရွားပါးကုန္သလုိ၊ အင္မတန္စကားမ်ားတဲ့က်မ.. မိသားစုနဲ႔ စကားေျပာေဟ့ ဆုိရင္ ဘယ္နားက စေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ျဖစ္လုိ႔သာေနတတ္ပါတယ္။ အေမကလဲ တယ္လီဖုန္းကေနတဆင့္ စကားကုိဖြဲ႔ႏြဲ႔ကာမေျပာတတ္ေလေတာ့ အဲ့ဒီမွာပဲတယ္လီဖုန္းလုိင္းမ်ားမွတဆင့္ ေမတၱာ ထံုကူးျခင္း ကိစၥဟာ ရွားပါးလာပါေတာ့တယ္။

စကားၾကံဳတုန္း က်မအေမ တယ္လီဖုန္းထဲမွာ ေသခ်ာစကားမေျပာတတ္ဘူး ဆုိတာေလး ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။

ဟုိတေလာက ညေနခင္းေလးရံုးအဆင္းမွာ အိမ္ကုိဖုန္းဆက္ေတာ့ အစ္ကုိ႔အိမ္မွာေရာ၊ က်မတုိ႔အိမ္မွာေရာ ရွိရွိ သမွ် ကေလး၊လူၾကီးအကုန္ အျပင္သြားၾကတာမုိ႔ အေမရယ္၊ အကုိ႔အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ရယ္ကလြဲျပီး တျခားဘယ္သူမွ မရွိေနၾကတဲ့အခ်ိန္။ အေဒၚၾကီးက အေမ့ကုိ "က်မဖုန္းဆက္တယ္၊ လာနားေထာင္ဦး " လုိ႔ လွမ္းေအာ္ေခၚတယ္။ ၂ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ျပီးတဲ့ေနာက္ အေမရဲ့အသံ " ဟဲလုို " ဆုိျပီးထူးသံကုိ ၾကားရပါတယ္။ တျခား တူ၊တူမ ပုစုခရုေတြမရွိေနတုန္းမုိ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးလူလူနဲ႔ စကားေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ Conversation တစ္ခုလံုးကုိ အဓိကဦးေဆာင္သူက က်မေပါ့။ အေမကေတာ့ နားေထာင္ရံုသက္သက္ပါပဲ။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတစ္ေခါက္တုန္းကေတာ့ အေမက ပံုမွန္ ထက္ပုိျပီး ျငိမ္ေနကာ နားပဲေထာင္ေနပါတယ္။

" အင္း " " ဟင့္အင္း " ဆုိတဲ့ ဧည့္ေထာက္ေလးေတာင္ မခံတဲ့အခါ.. အေမ သမီးေျပာတာၾကားရဲ့လား လုိ႔ ေမးလုိက္တုိင္း " ေအး ေအး ၾကားတယ္သမီး" လုိ႔ အသံသဲ့သဲ့ေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလဲ ဆက္ေျပာတယ္။ တဖက္ကလဲ သိသိသာသာကုိ အသံတိတ္ေနတာမုိ႔ " အေမ.. တခုခုျပန္ေျပာဦးေလ၊ ဘာလုိ႔ျငိမ္ေနတာလဲ " လုိ႔ စုိးရိမ္ပူပန္ၾကီးစြာ က်မေမးမိေတာ့ (က်မဟာ အိမ္ကုိဖုန္းဆက္တုိင္း အျမဲတမ္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဖုန္းထဲက သူတုိ႔ရဲ့အေျဖေတြမွာ အေမမ်ား ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ သတင္းၾကားရမလား၊ အေမမ်ား က်မအသံၾကားျပီး ဟီးး ခနဲငုိခ်လုိက္မလား၊ ငုိခ်လုိက္ရင္ က်မဘယ္လုိ စကားလံုးေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ရပါ့မလဲ ... စသျဖင့္ အဲ့လုိစိတ္ေတြနဲ႔မုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ဆက္ဆက္ ဆက္တဲ့အခါတုိင္း အဲ့သလုိမ်ိဳး စိတ္လႈပ္ရွားေနမိတာပါ ) ..
" အင္း အေမက သမီးေျပာတာ နားေထာင္ေနတာ။ သမီးေျပာခ်င္တာေျပာေလ " တဲ့။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေစာေစာက သူ႔ကုိဖုန္းေခၚေပးတဲ့ အေဒၚၾကီးက အ၀တ္လွန္းေနရာက အိမ္ေပၚျပန္တက္လာရင္း အေမဖုန္းေျပာေနတဲ့ပံုစံကုိၾကည့္လုိ႔..
" ဟယ္.. မမရယ္ ဖုန္းကုိေဇာက္ထုိးၾကီးေျပာေနတာကုိး၊ ျပန္လွည့္လုိက္ ျပန္လွည့္လုိက္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဟုိဘက္က ေမးေနတာ " လုိ႔လဲ ေျပာေရာ.. အေမရယ္ေလ.. ရီလုိက္တာ၊ရီလုိက္တာမွ အသံေတြဘာေတြ ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိပါပဲ။ အေမ့ရီသံၾကားေတာ့က်မလဲ လုိက္ရီမိတာေပါ့။ ဒီဘက္မွာက လူသူရွင္းတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ တစ္ေယာက္ထဲေလွ်ာက္ေနရတာဆုိေပမယ့္ အေမ့ရယ္သံမွာ က်မစိတ္ေတြလဲ မထိန္းႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ က်မတုိ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ အဲ့ဒီလုိ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရီေမာမိခင္ေလးမွာတြင္ က်မက အေမ့ကုိ ညည္းညဴေနျပေနမိေသးတာေလ။ ရယ္ေမာျခင္းကို ဘရိတ္အုပ္ႏုိင္ျပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ အေမက တစ္ခုပဲေျပာပါတယ္။ " ဟင္ ရီလုိက္ရတာဆုိတာ.. သမီးလဲ ရီလုိက္ရတယ္မလား
ေအး.. နင္ညည္းတာေတြကုိ ငါလဲနားမလည္ေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာတတ္တာ။ ခု စိတ္ညစ္ေျပသြားျပီးမလား " တဲ့ေလ။

== == == == ==

ဒီေန႔ေန႔လည္တုန္းကေတာ့ တူမေလးကုိ အေမ ဘာလုပ္ေနလဲ လုိ႔ေမးၾကည့္တဲ့အခါ .. မန္က်ည္းသီး ထြတ္ေနတယ္။ ငံျပာရည္လဲ ခ်ေနတယ္တဲ့။ အေမ့ဘ၀ရယ္ေလ.. ေအးခ်မ္းလုိက္တာ။

ေဆာင္းတြင္းဆုိတာနဲ႔ အေမလုပ္ေလ့ရွိတာေတြက ထင္းပံုေဆာက္မယ္။ ျခံစည္းရုိးတစ္ေလွ်ာက္မွာ စုိက္ထားတဲ့အပင္ေတြရဲ့ အကုိင္းေတြကုိ ခုတ္သင့္တန္တာေတြ ခုတ္မယ္။ လယ္ထဲမွာရွိတဲ့ အပင္ေတြလဲ ခုတ္မယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း၊ ကမၻာၾကီးပူေႏြးလာတဲ့အေၾကာင္းေတြ အေမက နားမလည္ေပမယ့္ အပင္ကုိ ဘယ္တုန္းကမွ ခုတ္လွဲမပစ္တတ္ဘူး။ အကုိင္းေတြကုိပဲ ႏွစ္စဥ္ခုတ္ျပီး ထင္းလုပ္ပါတယ္။ ပူျပင္းတဲ့ေႏြရာသီမွာဆုိ ထင္းအၾကီးၾကီးေတြကုိမသံုးပဲ သူ႔မ်က္လံုးထဲ ျမင္ျမင္သမွ်အတုိအထြာေတြကုိသာ ထင္းမီးဆုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနည္းနဲ႔ ထင္းစုမယ္။ အဲ့ဒီထင္းေတြကုိ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီသယ္ျပီး ထင္းပံုထဲမွာ စီစီရီရီထားမယ္။ တစ္မုိးတြင္းစာထက္ ဘယ္ေတာ့မွ မပုိေစရ၊ လုိလဲ မလုိေစရဘူး။

ေနာက္ျပီး မန္းက်ည္သီးေတြ၀ယ္ျပီး မန္က်ည္းသီးအေစ့ေတြထြတ္မယ္။ ငံျပာရည္ခ်တယ္ဆုိတာ ငံျပာရည္လုပ္တာပါ။ တမုိးတြင္းလံုး ရြာထဲမွလယ္သမားေတြ သူတုိ႔လယ္ေတြထဲမွာ ျမံွဳးေတြနဲ႔ေထာင္လုိ႔ရခဲ့သမွ် ငါးေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြကုိ အေမ့ဆီပဲ လာလာေရာင္းၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကုိ အေမက ၀ယ္ျပီးဆားနဲ႔နယ္ကာ စဥ့္အုိးေတြထဲထည့္သိပ္ထားပါတယ္။ မုိးကုန္ျပီးလုိ႔ ေဆာင္းတြင္းပီပီျပင္ျပင္ ၀င္လာျပီဆုိတာနဲ႔ အေမ့ရဲ့ Hand Made ငံျပာရည္လုပ္ငန္း စတင္ေတာ့တာပါပဲ။ ေလးတုိင္စင္ေလးတစ္ခုကုိ က်မ အစ္မငယ္ကုိ ေဆာက္ခုိင္းမယ္။ ဆာလာအိပ္ခြံ ၂ ခုကုိ သန္႔စင္ေနေအာင္ေလွ်ာ္ျပီး တုိင္ေတြမွာ လုိက္ခ်ည္တဲ့အခါ ဇကာစစ္လုိမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီကမွတဆင့္ တစ္မုိးတြင္းလံုး ဆားသိပ္ထားခဲ့တဲ့ အရည္လယ္ေနတဲ့ငါးေတြကုိ စစ္ခ်တာပဲ။ ေခါက္ကယ္ျပန္ကယ္စစ္၊ အၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေနပူလွန္းျပီးရင္ ငံျပာရည္ျဖစ္ပါျပီ။ ဒီလုပ္ငန္းရဲ့ Process ကလဲ တစ္ေဆာင္းတြင္းနီးပါး အခ်ိန္ယူပါတယ္။ ကရိကထလဲ အင္မတန္မ်ားပါတယ္။ ဧရာ၀တီတုိင္းမုိ႔.. မုိးက ညိဳ႕ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ညိဳ႕ခ်င္သလုိညိဳ႕တုိင္း အဲ့ဒီငံျပာရည္ ျဖစ္လုျဖစ္ခင္အရည္ေတြကုိ သိမ္းဆည္းရတာလဲ အေမ့အလုပ္တစ္ခုေပ့ါ။

ငံျပာရည္ျဖစ္သြားတဲ့အခါ သူ႔အေဒၚေတြ ( က်မအဘြားေအ ) ကုိ ၂ အိမ္စာ တစ္အိမ္ကုိ ၂ ပံုးက်စီ ေပးျပီးရင္ လက္က်န္ဟာ က်မတုိ႔မိသားစု တစ္မုိးတြင္းစာ ကြက္တိပါပဲ။ အပုိအလုိမရွိေစရပါဘူး။ မန္က်ည္သီးလဲ ဒီလုိပဲေပါ့။ က်မဘာလုိ႔ ဒီကိစၥေတြကုိ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေရးေနမိသလဲ။ ေရးေနရင္းနဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ တေန႔တေန႔ သူ႔အခ်ိန္ေတြကုိ ဘယ္လုိကုန္ဆံုးေစသလဲဆုိတာ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သတိတရရွိမိရင္း ေရးမိသြား တာပါ။

== == == == ==

က်မကုိ အေသအခ်ာမသိသူေတြရဲ့ အေသအခ်ာသိသလုိဖန္တီး၊ ေျပာဆုိေနၾကတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ က်မဘ၀လဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနာက္က်ိလာလုိက္တာ ေအာက္ေျခမွာ ဘာေတြရွိေနလဲ၊ ဘယ္လုိအနည္ေတြ ထုိင္ေနသလဲဆုိတာ က်မကုိယ္တုိင္ေတာင္ မနည္းကုိ ေျခကေလးလႈပ္လႈပ္ျပီး ငံု႔ၾကည့္မွျပန္သိရမယ့္ အေျခအေနျဖစ္ေနပါျပီ။

အေမ့ဘ၀နဲ႔ယွဥ္လုိက္တဲ့အခါ က်မဘ၀ဟာ အလုိလုိေသးႏုပ္သြားပါတယ္။ က်မတုိ႔ျမိဳ႕ေသးေသးေလးမွာ က်မကုိ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္လုိမ်ိဳး လူေတြကအေပၚယံသတ္မွတ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ က်မ အင္မတန္ရွက္ပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ျပန္ျပီးေတာ့ ျပံဳးရံုသာ ျပံဳးျပႏုိင္ျပီး ဘာမွစကားမျပန္တတ္ပါဘူး။
ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္တစ္ကုိယ္စာေလးသာ ၾကိတ္ျပီးေတြးေနမိတာက အေမျဖတ္သန္းေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ခရီးကုိျပန္စဥ္းစားေအာက္ေမ့ေနမိတာပါ။

အေမ့ဘ၀က ရွင္းလင္းေအးျမသေလာက္ က်မဘ၀က ရႈပ္ေထြးပူေလာင္လွပါတယ္။ ေရတံခြန္ၾကီးအေမက ရုိးေျဖာင့္သေလာက္ ေခ်ာင္းငယ္ေလး က်မရဲ့ဘ၀က ေကြ႕ေကာက္၊ ေနာက္က်ိလွပါတယ္။