Sunday, July 01, 2012

~ သစၥာပန္း ~

ခမ်ား ..
ဘယ္လုိ ..
ခံစားမိသလဲ ... ။

ဒါဟာ .. စံပယ္မဟုတ္ဘူး
ဒါ .. သစၥာပန္း .. ။

သစၥာပန္းေတြေလ ..
ေသအံ့မူးမူးနဲ႔
တစ္ေဆာင္းတြင္းလံုးလည္း ေမႊးလုိ႔ .. ။



Friday, April 13, 2012

ကုိယ္တုိင္ေရး ပံုတူ



ဒီရက္ေတြထဲ လက္ေရးနဲ႔ စာေရးရတာကုိ အေတာ္သေဘာက်ေနမိတယ္။
ဟုိတုိ႔တုိ႔ ဒီတုိ႔တုိ႔ေလးေတြမွန္သမွ် လက္ေရးနဲ႔ပဲ ေရးေနျဖစ္တယ္။ အခု ဒီကဗ်ာမပီ၊ စာမပီတဲ့ ပါဒေလး သံုးေလးခုကုိလဲ လက္ေရးနဲ႔ပဲ ခ်ေရးလုိက္ပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က အငဲ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္နဲ႔မ်ား တူေနမလား မသိပါဘူး။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တျခားလဲ ဘာမွမခံစားႏုိင္၊ မစဥ္းစားႏုိင္သမုိ႔ .. ဒါေလးပဲ ေရြးလုိက္ပါတယ္။

 ရာသီက အရူးရင့္ေနေစသလုိ စိတ္ကလဲ ေရာဂါရင့္ေနတဲ့ ကာလ၊ သမယ ေပါ့။

ေရးျပီးလုိ႔ ဓာတ္ပံုလဲရုိက္ျပီးကာမွ ေနာက္ထပ္တစ္ေၾကာင္းေလာက္ ထပ္ထည့္လုိ႔ရေသးတာပဲ လုိ႔ ေတြးမိတယ္။
" ငါက အရည္မရ၊ အဖတ္မရ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ အသက္ရွင္ေနမိတဲ့ လူပါ " လုိ႔ေလ။


ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။
MIRROR
( 13-04-2012 )


Saturday, March 24, 2012

ေခါင္းစဥ္မသိတဲ့ ကဗ်ာ

ဘေလာ့ဂ္ေတြရဲ့ side bar ေတြမွာ ကုိယ္ႏွစ္သက္တဲ့ ကဗ်ာေလးေတြကုိ post လုပ္တဲ့ အေလ့အထတစ္ခုကုိ ဘယ္သူက စတင္ခဲ့သလဲ မသိေပမယ့္ က်မဘေလာ့ရဲ့ဆုိဒ္ဘားမွာ ကဗ်ာေလးေတြ တင္ေနခဲ့မိတာေတာ့ ႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီလုိ႔ ဆုိရပါမယ္။ side bar က ကဗ်ာေတြရဲ့ အေျပာင္းအလဲဟာ ဘေလာ့ပုိင္ရွင္ရဲ့ " စိတ္အေရာင္ " အေျပာင္းအလဲပါပဲ။
က်မအဖုိ႔ေတာ့ ဆုိဒ္ဘားမွကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ က်မရဲ့ခံစားမႈကုိ ကုိယ္စားျပဳတယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။

======

လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးေလးလခန္႔ကစျပီး ဘယ္ဆီကေန ေရာက္လာမွန္းမသိတဲ့ အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ က်မ ပုိင္ဆုိင္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲကစျပီး စာလဲ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္ဆုိပါေတာ့။ " စာ " ဆုိေပမယ့္ အရင္ျမန္မာျပည္မွာ ေနစဥ္ကလုိ မုိးလင္းအိပ္ယာႏုိးတာနဲ႔ အဆင့္သင့္ျပင္ထားတဲ့ မနက္စာကုိ စားျပီး ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ဆြဲလုိ႔ တစ္ေန႔လံုးအိပ္ယာထဲေခြကာ စာဖတ္ေနႏုိင္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ိဳးဆုိတာ ဘယ္လုိမွ ျပန္ျပီးဖန္တီးလုိ႔ မရႏုိင္ေတာ့တာမုိ႔ စိတ္ထဲ၀င္လာတဲ့စာမွန္သမွ် လုိက္ဖတ္မိပါတယ္။ ( အေၾကာင္းျပ ခ်က္က သိပ္ျပီး မခုိင္လံုလွဘူးေနာ္ )

အရင္တုန္းက ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတဲ့ ဘေလာ့ေတြဆီမွာပါ တစ္ပုဒ္ခ်င္းဆီ အျမစ္ကေန လွန္ ျဖစ္ေတာ့တာပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔.... တခ်ိဳ႕ရက္သတၱပတ္ေတြမွာ က်မဟာ အဲ့ဒီဘေလာ့ေရးသူေတြရဲ့ စာေတြက လႊမ္းမုိးခ်ဳပ္ကုိင္မႈကုိပါ ခံစားလာရတဲ့အထိပါပဲ။ တစ္ဘေလာ့ခ်င္းဖတ္ပါတယ္။ တစ္ခုျပီးမွေနာက္တစ္ခုကုိ ေျပာင္းျဖစ္တယ္ေပါ့။

အဲ့ဒီမွာ ဟုိး ေရွးေခတ္တုန္းက ဘေလာ့ေတြ အားေကာင္းေမာင္းသန္ရွိခဲ့ခ်ိန္တုန္းက ဘေလာ့ဂါေတြ အရွိန္အဟုန္နဲ႔ ေရးခဲ့ၾက၊ အျပန္အလွန္ Comment ေတြေပးခဲ့ၾကတာေတြကုိ ျပန္ျမင္ရတာ တကယ္ကုိ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းလွပါတယ္။ Click ကေလးတစ္ခ်က္ထဲနဲ႔ မိမိကုိယ္မိမိ ကုိယ္စားျပဳေနရတဲ့ " မ်က္ႏွာစာအုပ္ ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ " ထဲမွာ က်မလဲ ေပ်ာ္၀င္စီးေမ်ာေနမိသူပါပဲ။ သုိ႔ေပမယ့္ ဘေလာ့ယဥ္ေက်းမႈကုိေတာ့ တမ္းတျမတ္ႏုိးဆဲ...။

ျပန္ဖတ္တဲ့ဘေလာ့ေတြထဲမွာ က်မဘေလာ့လဲ ပါတာေပါ့။ ဘယ္ေနပါ့မလဲ ေနာ္။ း) အဲ့ဒီမွာ ကုိယ့္ရဲ့ အင္မတန္မွ ႏံုခ်ာလွတဲ့အေရးအသားေတြကုိ ရွက္ဖြယ္လိလိေတြ႕ရေတာ့တာ။ ေရးခဲ့စဥ္အခါတုန္းကေတာ့ တကယ့္ကုိပဲ ကို္ယ္ေရးတဲ့စာကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ယံုၾကည္ခ်က္အျပည့္ရွိမွ တင္ခဲ့တာပါ။ ဒီလုိဆုိရင္ျဖင့္ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကလဲ ခုေနခါမွာ ရွက္စရာေတြျဖစ္ေနတာေပါ့။ အဲ့လုိေတြးစရာရွိတယ္ေနာ္။ အဲ့လုိလဲ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ း)
စကားေတြမ်ားေနမိျပန္ျပီ။ လုိရင္းကုိ ေရာက္ေအာင္သြားစရာရွိေသးတယ္။

ကုိယ္ေရးထားတဲ့စာေတြကုိ ျပန္ဖတ္တဲ့အခါ ကုိယ့္မိတ္ေဆြဘေလာ့ဂါေတြ၊ ဘေလာ့လာဖတ္သူေတြရဲ့ တခ်ိဳ႕ေသာ Comment ေတြဟာ လက္လက္ထေအာင္ကုိ လွေနပါတယ္။ အဲ့ဒီလုိ Comment ေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ ျပန္ေတြ႕ရပါတယ္။ က်မ ကံေကာင္းသားပဲ ေနာ္။

အဲ့ဒါေတြထဲကမွ ... ေရေတာင္မေနာက္ဘဲ ေျခရာေဖ်ာက္သြားတဲ့ အစ္ကုိေတာ္တစ္ေယာက္ရဲ့ ကြန္မန္႔ေလး တစ္ခုကုိ ျပန္မွ်ခ်င္ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ အေပၚဆံုးတစ္ပုိဒ္မွာ ေျပာခဲ့တာေလးကုိ ျပန္ဆက္စပ္လုိ႔ရပါျပီ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္တုန္းက က်မေရးခဲ့တဲ့ပုိစ့္တစ္ခုမွာ သူေရးသြားတဲ့ ကဗ်ာအသြားေလးနဲ႔ Comment ေလးေပါ့။ သူက ကြန္မန္႔ အျဖစ္ေပးခဲ့တာမုိ႔ ေခါင္းစဥ္လဲမသိပါဘူး။ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကုိ က်မဘေလာ့ရဲ့ Side bar မွာ ကာလအခုိက္အတန္႔တစ္ခုစာ တင္ထားပါဦးမယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာတင္ထားသမွ် ကာလတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ မေၾကးမံုတစ္ေယာက္ အဲ့ဒီ ကဗ်ာဆန္ေနတယ္ လုိ႔ ယူဆႏုိင္ပါတယ္။

" ေခါင္းစဥ္မသိပါ "





















ဟင့္အင္း
လွည့္ၾကည့္လို႕
ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ ဘ၀မွာ
ငါဟာေနသားက်ေနခဲ့ျပီ
သစ္ပင္အုိပီပီ
အခက္အပြင့္ေတြ
ထပ္ဆင့္မေ၀ႏုိင္ေတာ့
ငါ့သစ္ခက္ေတြ
တစ္ေျဖာင္းေျဖာင္း
က်ိဳးေက်ေနတာပဲ
ၾကာလွျပီေလ။

မွီခုိစရာအရိပ္ကို
ဒီလိုဘ၀မွာ
တမ္းတလို႕
အိပ္မက္ေနလို႕
ဘယ္လုိမွ
ျပန္မလွေတာ့ေနာက္
ငါဟာ
ေျခာက္ေသြ႕ေနဆဲေပါ့။

( ရြာသားေလး- ၀ုိင္တီယူ )

ကဗ်ာေရးသူ ( သုိ႔မဟုတ္ ) comment ေပးခဲ့သူ အစ္ကုိေတာ္အား စပါယ္ရွယ္ ေက်းဇူးတင္ေၾကာင္း ဒီေနရာကေနပဲ ေျပာလုိက္ပါတယ္။

Tuesday, March 13, 2012

ေရြးခ်ယ္မႈျပႆနာ

( မ်က္မွန္အဘြားအုိေလး စာဖတ္ခဲ့စဥ္ )

ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့၃ႏွစ္ေက်ာ္ထဲက ရထားခဲ့တဲ့ဒီမ်က္မွန္ေလးက ဒီႏွစ္ထဲမွာေတာ့ သူ႔က်န္းမာေရးက သိသိသာသာကုိ ခ်ဴခ်ာလာပါတယ္။ အရုိးအဆစ္ေတြက မသန္မာေတာ့ဘဲ လႈပ္လွီလႈပ္လွီနဲ႔ အဘြားအုိတစ္ေယာက္ လုိ ျဖစ္လာရွာတယ္။ ဘယ္ေလာက္မ်ား အုိမင္းမစြမ္းျဖစ္လာသလဲဆုိရင္ တခ်ိဳ႕အခ်ိန္ေတြမွာ သူရဲ့မွန္ကေလး က ေဒါက္ကနဲ၊ ေဒါက္ကနဲနဲ႔ ေအာက္ကုိထုိးထုိးက်သြားတဲ့အထိ။ အဲ့သလုိေတြ သူ႔ရဲ့အုိမင္းရင့္ေရာ္မႈ လကၡဏာေတြျပလုိ႔သာ မေၾကးမံုလဲ မ်က္မွန္အဘြားအုိေလးကုိ သံုးႏွစ္ထဲနဲ႔ ပင္စင္ေပးဖုိ႔ဆံုးျဖတ္ရပါေတာ့တယ္။

=======

ေရာက္တာ ၂ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီျဖစ္ေပမယ့္ ဒီမွာေစ်းမ၀ယ္တတ္လွပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ မ်က္မွန္ဆုိင္ မ်က္မွန္ဆုိင္ဆုိျပီး အင္တာနက္မွာ ဟုိဒီရွာၾကည့္ပါတယ္။ ဆုိင္ေတြေတာ့ အမ်ားၾကီးပါပဲ။ တစ္သက္လံုးက ေစ်း၀ယ္ဖုိ႔၊ ေစ်းပတ္ဖုိ႔ဆုိ အင္မတန္စိတ္မရွည္တာမုိ႔ ကုိယ္တတ္ႏုိင္တဲ့ေစ်းနဲ႔ တစ္ေနရာထဲမွာ ပစၥည္းလဲအစံုအလင္ရွိႏုိင္မယ့္ေနရာက ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ ေရြးလုိက္ပါတယ္။ City Link ထဲကေန Suntec city ဘက္ကုိေလွ်ာက္ရင္ Marina Square ဘက္ကုိ ဖက္တက္တဲ့စက္ေလွခါးေတြရွိတဲ့အေပါက္နားက Optical 88 ဆုိတဲ့ဆုိင္မွာ လုိခ်င္တဲ့မ်က္မွန္ရခဲ့တယ္ဆုိပါေတာ့။ အဲ့ဒီဆုိင္မတုိင္ခင္မွာ Raffles city ေအာက္ထဲမွာရွိတဲ့ ဆုိင္မွာလဲ တစ္ေခါက္ၾကည့္လုိက္ပါေသးတယ္။ ခုေျပာတဲ့ဆုိင္က ဒုတိယေျမာက္ဆုိင္ေပါ့။ နာမည္က အတူတူပါပဲ။
Display ျပထားတဲ့ မ်က္မွန္ေလးေတြ အနည္းငယ္ကြာသြားတာပဲရွိပါတယ္။ ပထမဆုိင္မွာသေဘာက်တယ္ဆုိျပီး ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ၾကိတ္ျပီးမွတ္လာခဲ့တဲ့မ်က္မွန္ကုိပဲ ဒုတိယဆုိင္မွာလဲ ထပ္ျမင္ျပီး၊ ထပ္သေဘာက်တာနဲ႔ ဒါယူမယ္ဆုိျပီး ျဖစ္သြားပါေတာ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ေစ်းပတ္တာကုိ စိတ္မရွည္တာရယ္၊ ကုိယ့္ဖုိ႔၀ယ္စရာရွိလုိ႔ပတ္ေနတာမ်ိဳးဆုိ ပုိျပီးစိတ္မရွည္တာ၊ ေဘးက အေဖာ္လုိက္ေပးရသူေတြကုိ အားနာမိတာေတြရယ္ ေပါင္းျပီး ခပ္ျမန္ျမန္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပစ္လုိက္တာပါ။ ဒါက အခုလုိ ျပႆနာျဖစ္ေတာ့မွ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတြ ဆြဲထုတ္စဥ္းစားေနမိတာပါ။ ၀ယ္ဖုိ႔စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ေနစဥ္အခ်ိန္မွာတုန္းကေတာ့ မေၾကးမံုဟာ အဲ့ဒီမ်က္မွန္မွ အဲ့ဒီမ်က္မွန္ပါ။ တျခားဘယ္မ်က္မွန္ကုိမွ မ်က္လံုးထဲကုိ ထပ္ျပီး၀င္မလာေတာ့ပါဘူး။

မ်က္ေစ့ကုိ ဒီဂရီျပန္စမ္းပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက စလံုးကုိေရာက္ကတည္းက အားတဲ့အခ်ိန္တုိင္းနီးပါးမွာ ကြန္ျပဴတာနဲ႔မ်က္ႏွာကပ္ေနခဲ့တဲ့ က်မမ်က္လံုးက အေ၀းမႈန္တဲ့ဒီဂရီေတြက်သြားသတဲ့။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါ ဘယ္လုိမွမျဖစ္ႏုိင္ဘူး။ သုိ႔ေပမယ့္ အစေခါင္ဆံုး စလံုးမွာပဲ မ်က္မွန္လုပ္လုိက္ပါမယ္ေလ လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လုိက္ထဲက ဒီက စစ္ေဆးတာေတြကုိ မယံုဘူး၊ ငါ့ရန္ကုန္က ေမတၱာဦး၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ အေမရိကန္ဗြီးရွင္းကမွ မွန္တာပါ လုိ႔
ေလွနံဓားထစ္တြက္ထားခဲ့တဲ့ မေၾကးမံုဟာ " ကဲ.. မွားရင္လဲ မွားပါေစေတာ့.. ငါျမင္ေနရေသးရင္ ျပီးတာပဲ" လုိ႔ ေတြးျပီး ဂ်ဴတီကုတ္၀တ္ထားတဲ့ကုလားေလးကုိ အင္မတန္ရစ္တတ္တဲ့ ကုိယ့္ရုိးရာကုိေတာင္ဖ်က္ျပီး ခပ္ေအးေအးပဲ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေတာ့ေတြးမိပါေသးတယ္။ အေ၀းမႈန္နဲ႔ ႏွစ္ရွည္လမ်ား မ်က္မွန္တပ္ခဲ့ရတဲ့လူေတြဟာ အသက္အရြယ္ရလာတာနဲ႔ ျဗဳန္းဆုိ အနီးမႈန္ျဖစ္သြားတတ္တယ္ ဆုိတာ စာေတြဘာေတြထဲလဲ ဖတ္ဖူးထားတာတစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ကာ တစ္ေခါင္းလံုးရဲ့ ၃ ပံု ၁ ပံုေလာက္ေတာင္ရွိမလား မသိေအာင္ ဇရာေတြျပကာ ျဖဴျပေနတဲ့ ဆံပင္ျဖဴေတြေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္းနဲ႔... " ငါ အေတာ္မ်ားအုိလာလုိ႔ အေ၀းမႈန္ ဒီဂရီေတြေလ်ာ့ျပီး အနီးမ်ားမႈန္ခ်င္သလား " ဆုိတဲ့ သံသယအေတြးပါ။ ကဲ..ထားပါဦးေတာ့ေလ။


ဒီလုိနဲ႔... သံုးရက္ၾကာျပီးတဲ့ေနာက္.. မ်က္မွန္အသစ္ေလးကုိ သြားေရြးပါတယ္။ သူမ်ားေတြလုပ္သလုိပါပဲ။ တပ္ၾကည့္တယ္။ အုိေက။ စုိးရိမ္မိခဲ့တာက ဒီဂရီအေျပာင္းအလဲေၾကာင့္ ေခါင္းမ်ားမူးမလားလုိ႔။ တကယ္ျဖစ္လာတာက အဲ့ဒီက်န္းမာသန္စြမ္းလွတဲ့ မ်က္မွန္အသစ္ေလးက က်မမ်က္ႏွာနဲ႔ ၾကပ္ေနျပီးဘယ္လုိမွကုိ အဆင္မေျပေတာ့ပါဘူး။

အင္မတန္ေစ့စပ္တဲ့ မေၾကးမံုပါ။ ေရြးခဲ့စဥ္အခါတုန္းက မ်က္မွန္ရဲ့ မွန္ ၂ ခ်ပ္ + ႏွာေဒါက္ေနရာကုိ အရင္ မ်က္မွန္အဘြားအုိေလးနဲ႔ အတုိင္းအတာ အတူတူပဲရွိတဲ့ မ်က္မွန္ကုိပဲ တမင္ေရြး၀ယ္ခဲ့တာပါ။ စာလုိက္ဖတ္ေနတဲ့လူက စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး...လုိတုိရွင္းေျပာဆုိရင္ေတာ့ တံဆိပ္ကလြဲျပီး အက်ယ္အ၀န္း နဲ႔ ဒီဇုိင္း စတာေတြ အားလံုးအတူတူပါပဲ။ " လည္လြန္းတဲ့ဘီး ခ်ီးသင့္တယ္ " လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိမုိ႔ မညွာမတာေျပာရမလား မေျပာတတ္ပါဘူး။ ေသခ်ာေရြးကာမွ သက္ေတာင့္သက္သာတစ္စက္ေလးမွမရွိတဲ့ မ်က္မွန္တစ္လက္ လက္ထဲေရာက္လာရသလုိပါပဲ။

( က်န္းမာသန္စြမ္းေသာ္လည္း နာက်င္မႈမ်ားစြာ သူေလေပးတယ္...)

နားရြက္ဆီမွာ သြားခ်ိတ္ရတဲ့ မ်က္မွန္ကုိင္းရဲ့ အဆံုးမွာ ဘုလံုးေလးေတြပါေနပါတယ္။ အဲ့ဒီဘုလံုးေလးက ဗယ္ဘက္နားအတြက္ အထိအခုိက္မရွိေပမယ့္ ခြဲစိတ္ထားတဲ့ အမာရြတ္ၾကီးရွိေနတဲ့ ညာဘက္နား အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိေနရဆုိးတဲ့ နာက်င္မႈကုိေပးပါတယ္။ ဟုိးး အရုိးအထဲကေနပါ လႈိက္ျပီးနာသလုိ နာတာပါ။ ရွိေစဦးေတာ့ေနာ္..။ ဒါတင္လားဆုိေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ မ်က္မွန္အဘြားအုိေလးနဲ႔ အက်ယ္အ၀န္းအတူတူကုိ ေရြးခဲ့ရဲ့သားနဲ႔ ဘယ္လုိေၾကာင့္သာ မဆုိႏုိင္တယ္။ သူက နားထင္မွာၾကပ္ေနပါတယ္။ မ်က္ႏွာကိုဘာမွမလိမ္းလုိ႔မ်ား အသားေျခာက္တာနဲ႔ ပြတ္မိသလားဆုိျပီး Cream တစ္မ်ိဳးကုိ ၾကိဳးစားျပီး လိမ္းၾကည့္ပါတယ္။ Cream ေၾကာင့္ အနည္းငယ္ေခ်ာမြတ္သြားတဲ့အတြက္ အရင္ထက္စာရင္ နည္းနည္း သက္သာသလုိေတာ့ရွိပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ..ညေနေစာင္းေလာက္ဆုိတာနဲ႔ စပ္ဖ်ဥ္းစပ္ဖ်ဥ္းနဲ႔ ျပန္ျဖစ္လာျပန္တာ။

ဆုိင္ကုိေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္သြားျပီး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးလုိ႔ရမလားဆုိေတာ့ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းပဲေခ်ာင္ေပးလုိ႔ရမယ္။ အမ်ားၾကီးေခ်ာင္သြားေအာင္လုပ္ရင္ မ်က္မွန္ပါေလွ်ာက်လာႏုိင္တယ္ ဆုိတာနဲ႔ စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ျပန္လာခဲ့ရပါတယ္။

=====

မေက်မနပ္နဲ႔ ပြစိပြစိေတြလုပ္ေနမိေတာ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္။ နားညည္းတယ္ အသစ္၀ယ္ႏုိင္ရင္ ထပ္၀ယ္လုိက္၊ မ၀ယ္ႏုိင္ေသးခင္မွာ ဟုိအေဟာင္းပဲ ျပန္တပ္ေနတဲ့။ အဲ့လုိက်ျပန္ေတာ့လဲ က်မက ေခါင္းမာခ်င္ျပန္တယ္။ အေဟာင္းအဆင္မေျပလြန္းလုိ႔ အသစ္တပ္ခ်င္လွခ်ည္ရဲ့ဆုိျပီး ၀ယ္ထားပါတယ္ ဆုိကာမွ အေဟာင္းျပန္တပ္ရမယ္ဆုိရင္ ဒီအသစ္ကုိ ဘယ္လုိလုပ္ပစ္ရပါ့ မလဲ။ ေရြးထားတဲ့မ်က္မွန္ဒီဇုိင္းကလဲ ပံုတံုးၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့ အလကားေပးရင္ေတာင္ လက္ခံခ်င္မယ့္သူ မျမင္မိဘူး။ ဒီလုိဆုိ အသံုးမတည့္ေတာ့တဲ့ ပစၥည္းတစ္ခုလုိေတာင္ ျဖစ္ေနပါေပါ့လား...။

ရုိးရုိးသားသားေျပာရရင္ မရွိမဲ့ရွိမဲ့ေလးထဲကဖဲ့ျပီး ၀ယ္ထားတာမလုိ႔ ႏွေျမာေနမိပါတယ္။ ပစၥည္းေကာင္း မက္ေမာတတ္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္လဲ ပုိလုိ႔ေတာင္ႏွေျမာေနမိျပန္တယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ တအံု႔ေႏြးေႏြးနဲ႔ပါ။ ဒါနဲ႔ မိတ္ေဆြေတြကုိပါ ရင္ဖြင့္ခ်င္မိတဲ့စိတ္နဲ႔ ဒီစာကုိေရးျဖစ္လုိက္ပါတယ္။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကိစၥတစ္ခုခုဆုိရင္ မုိးတစ္ဆံုးေျမတစ္ဆံုးစဥ္းစားတတ္တဲ့ အက်င့္ၾကီးလဲရွိတာမုိ႔.... တန္ဖုိးဘာမွ မရွိလွတဲ့ ပစၥည္းေလးတစ္ခုကုိေရြးခ်ယ္ခဲ့မႈအေပၚ မွားသလား၊ မွန္သလားေတြလဲ လုိက္ျပီးမစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ဒီလုိမွလဲ ေနသာမွာပါ။

========

Saturday, February 25, 2012

အျပန္လမ္း

တုိက္ခတ္ေနတဲ့ေလေတြက
သိပ္ၾကမ္းတာပဲ အခ်စ္ရယ္
ကုိယ္ တကယ္အိမ္မျပန္ခ်င္ေသးဘူး။

အဲ့ဒီ..ေလနီၾကမ္းေတြတုိက္တဲ့အရပ္မွာ
ေလေတြတုိက္တဲ့ လူေတြရဲ့လက္ထဲ
ကုိယ္နဲ႔မင္းရဲ့ အနာဂတ္ကုိ ထုိးထည့္လုိက္ဖုိ႔သတၱိ
ကုိယ့္မွာ အလ်င္းမရွိလုိ႔ပါကြယ္။

Mirror
၂၅-၀၂-၂၀၁၂

Tuesday, February 21, 2012

သမီးေျပာတဲ့ အေမ့အေၾကာင္း

တခါဖူးမွ် အေမ့အေၾကာင္းရယ္လုိ႔ စာတစ္ပုဒ္ပီပီျပင္ျပင္ မေရးဖူးပါဘူး။ တျခားေသာ က်မေရးတဲ့စာေတြ ဆုိတာကလဲ စာဖြဲ႕ေလာက္စရာမရွိတဲ့ မေလာက္ေလး၊ မေလာက္စားေတြသာျဖစ္ေနတာမုိ႔ အေမ့အေၾကာင္း ေရးဖုိ႔ဆုိ ဆုိပုိလုိ႔ေတာင္မွ လက္မရဲခဲ့ပါဘူး။

ဒီေန႔ညေတာ့ စိတ္ကုိသာလႊတ္ေပးခဲ့ရင္ သြက္သြက္ခါရူးေနတဲ့ အရူးတစ္ေယာက္လုိ ျဖစ္သြားႏုိင္တဲ့အထိ အေမ့ ကုိသတိရေနမိတယ္။ တဆက္ထဲမွာပဲ ေတြးမိတာက အခုက်မအေမ့ကုိသတိရေနသလုိမ်ိဳး အေမ က်မကုိ သတိရတဲ့အခါေတြမွာ အိမ္မွာတစ္ေယာက္ထဲထုိင္ျပီး အေမငုိေနေလမလား။ က်မက မ်က္ရည္က်ခုိင္တဲ့လူမုိ႔ မ်က္ရည္မက်တာပါ။ အေမ့လုိ အေမအုိတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူ႔သမီးငယ္ကုိ သတိရတဲ့အခါ သူ႔ရင္ထဲက သတိတရရွိမႈေတြကုိ ေျပာျပစရာလူ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ အဲ့ဒီလူကုိေျပာျပရင္းမွာပဲ မ်က္ရည္ေတြက်ခ်င္ က်ေနမွာေပါ့။ အေမက အသက္ၾကီးျပီကုိ။ ေနာက္ျပီး..သူမရဲ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က သူ႔မသမီးငယ္ သူ႔အနားျပန္လာေရးတစ္ခုထဲသာ။

ဟုတ္ပါရဲ့ေလ.. က်မတုိ႔သားအမိကုိက အျဖစ္သည္းလြန္းတာရယ္။

== == == == ==

ေန႔လည္တုန္းက အိမ္ကုိဖုန္းဆက္တဲ့အခါ တူမေလးက ဖုန္းလာေျဖတယ္။ တယ္လီဖုန္းက က်မအေမရဲ့ အိမ္ေရွ႕က အစ္ကုိငယ္ရဲ့အိမ္မွာပဲရွိတာ။ တူမေလးက အစ္ကုိငယ္တုိ႔မိသားစု အိမ္မွာမရွိၾကလုိ႔ အိမ္ေစာင့္ေပးေနတုန္းအခ်ိန္ ဖုန္း၀င္သြားေတာ့ သူနဲ႔ပဲစကားေတြေ ေျပာျဖစ္ခဲ့တယ္။ " အေမ အိမ္မွာရွိေနတယ္ လွမ္းေခၚေပးရမလား" ဆုိေပတဲ့.. မေခၚခုိင္းလုိက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ အဲ့လုိေတြက က်မ အတြက္ေတာ့ ျဖစ္ေနက် အျဖစ္အပ်က္ေတြပါပဲ။ အၾကာၾကီးေနမွ တခါဖုန္းဆက္တတ္တဲ့ က်မအက်င့္ေၾကာင့္ ေျပာစရာစကားေတြလဲ ရွားပါးကုန္သလုိ၊ အင္မတန္စကားမ်ားတဲ့က်မ.. မိသားစုနဲ႔ စကားေျပာေဟ့ ဆုိရင္ ဘယ္နားက စေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ့ပါဘူး။ ေတာင္ေတာင္အီအီေတြ ျဖစ္လုိ႔သာေနတတ္ပါတယ္။ အေမကလဲ တယ္လီဖုန္းကေနတဆင့္ စကားကုိဖြဲ႔ႏြဲ႔ကာမေျပာတတ္ေလေတာ့ အဲ့ဒီမွာပဲတယ္လီဖုန္းလုိင္းမ်ားမွတဆင့္ ေမတၱာ ထံုကူးျခင္း ကိစၥဟာ ရွားပါးလာပါေတာ့တယ္။

စကားၾကံဳတုန္း က်မအေမ တယ္လီဖုန္းထဲမွာ ေသခ်ာစကားမေျပာတတ္ဘူး ဆုိတာေလး ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။

ဟုိတေလာက ညေနခင္းေလးရံုးအဆင္းမွာ အိမ္ကုိဖုန္းဆက္ေတာ့ အစ္ကုိ႔အိမ္မွာေရာ၊ က်မတုိ႔အိမ္မွာေရာ ရွိရွိ သမွ် ကေလး၊လူၾကီးအကုန္ အျပင္သြားၾကတာမုိ႔ အေမရယ္၊ အကုိ႔အိမ္မွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ရယ္ကလြဲျပီး တျခားဘယ္သူမွ မရွိေနၾကတဲ့အခ်ိန္။ အေဒၚၾကီးက အေမ့ကုိ "က်မဖုန္းဆက္တယ္၊ လာနားေထာင္ဦး " လုိ႔ လွမ္းေအာ္ေခၚတယ္။ ၂ မိနစ္ေလာက္ေစာင့္ျပီးတဲ့ေနာက္ အေမရဲ့အသံ " ဟဲလုို " ဆုိျပီးထူးသံကုိ ၾကားရပါတယ္။ တျခား တူ၊တူမ ပုစုခရုေတြမရွိေနတုန္းမုိ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးလူလူနဲ႔ စကားေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ Conversation တစ္ခုလံုးကုိ အဓိကဦးေဆာင္သူက က်မေပါ့။ အေမကေတာ့ နားေထာင္ရံုသက္သက္ပါပဲ။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတစ္ေခါက္တုန္းကေတာ့ အေမက ပံုမွန္ ထက္ပုိျပီး ျငိမ္ေနကာ နားပဲေထာင္ေနပါတယ္။

" အင္း " " ဟင့္အင္း " ဆုိတဲ့ ဧည့္ေထာက္ေလးေတာင္ မခံတဲ့အခါ.. အေမ သမီးေျပာတာၾကားရဲ့လား လုိ႔ ေမးလုိက္တုိင္း " ေအး ေအး ၾကားတယ္သမီး" လုိ႔ အသံသဲ့သဲ့ေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒါနဲ႔ က်မလဲ ဆက္ေျပာတယ္။ တဖက္ကလဲ သိသိသာသာကုိ အသံတိတ္ေနတာမုိ႔ " အေမ.. တခုခုျပန္ေျပာဦးေလ၊ ဘာလုိ႔ျငိမ္ေနတာလဲ " လုိ႔ စုိးရိမ္ပူပန္ၾကီးစြာ က်မေမးမိေတာ့ (က်မဟာ အိမ္ကုိဖုန္းဆက္တုိင္း အျမဲတမ္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဖုန္းထဲက သူတုိ႔ရဲ့အေျဖေတြမွာ အေမမ်ား ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ သတင္းၾကားရမလား၊ အေမမ်ား က်မအသံၾကားျပီး ဟီးး ခနဲငုိခ်လုိက္မလား၊ ငုိခ်လုိက္ရင္ က်မဘယ္လုိ စကားလံုးေတြနဲ႔ ႏွစ္သိမ့္ရပါ့မလဲ ... စသျဖင့္ အဲ့လုိစိတ္ေတြနဲ႔မုိ႔ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ဆက္ဆက္ ဆက္တဲ့အခါတုိင္း အဲ့သလုိမ်ိဳး စိတ္လႈပ္ရွားေနမိတာပါ ) ..
" အင္း အေမက သမီးေျပာတာ နားေထာင္ေနတာ။ သမီးေျပာခ်င္တာေျပာေလ " တဲ့။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ေစာေစာက သူ႔ကုိဖုန္းေခၚေပးတဲ့ အေဒၚၾကီးက အ၀တ္လွန္းေနရာက အိမ္ေပၚျပန္တက္လာရင္း အေမဖုန္းေျပာေနတဲ့ပံုစံကုိၾကည့္လုိ႔..
" ဟယ္.. မမရယ္ ဖုန္းကုိေဇာက္ထုိးၾကီးေျပာေနတာကုိး၊ ျပန္လွည့္လုိက္ ျပန္လွည့္လုိက္၊ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ ဟုိဘက္က ေမးေနတာ " လုိ႔လဲ ေျပာေရာ.. အေမရယ္ေလ.. ရီလုိက္တာ၊ရီလုိက္တာမွ အသံေတြဘာေတြ ေပ်ာက္သြားတဲ့အထိပါပဲ။ အေမ့ရီသံၾကားေတာ့က်မလဲ လုိက္ရီမိတာေပါ့။ ဒီဘက္မွာက လူသူရွင္းတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ တစ္ေယာက္ထဲေလွ်ာက္ေနရတာဆုိေပမယ့္ အေမ့ရယ္သံမွာ က်မစိတ္ေတြလဲ မထိန္းႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ က်မတုိ႔သားအမိႏွစ္ေယာက္ အဲ့ဒီလုိ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရီေမာမိခင္ေလးမွာတြင္ က်မက အေမ့ကုိ ညည္းညဴေနျပေနမိေသးတာေလ။ ရယ္ေမာျခင္းကို ဘရိတ္အုပ္ႏုိင္ျပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ အေမက တစ္ခုပဲေျပာပါတယ္။ " ဟင္ ရီလုိက္ရတာဆုိတာ.. သမီးလဲ ရီလုိက္ရတယ္မလား
ေအး.. နင္ညည္းတာေတြကုိ ငါလဲနားမလည္ေတာ့ ဘာမွျပန္မေျပာတတ္တာ။ ခု စိတ္ညစ္ေျပသြားျပီးမလား " တဲ့ေလ။

== == == == ==

ဒီေန႔ေန႔လည္တုန္းကေတာ့ တူမေလးကုိ အေမ ဘာလုပ္ေနလဲ လုိ႔ေမးၾကည့္တဲ့အခါ .. မန္က်ည္းသီး ထြတ္ေနတယ္။ ငံျပာရည္လဲ ခ်ေနတယ္တဲ့။ အေမ့ဘ၀ရယ္ေလ.. ေအးခ်မ္းလုိက္တာ။

ေဆာင္းတြင္းဆုိတာနဲ႔ အေမလုပ္ေလ့ရွိတာေတြက ထင္းပံုေဆာက္မယ္။ ျခံစည္းရုိးတစ္ေလွ်ာက္မွာ စုိက္ထားတဲ့အပင္ေတြရဲ့ အကုိင္းေတြကုိ ခုတ္သင့္တန္တာေတြ ခုတ္မယ္။ လယ္ထဲမွာရွိတဲ့ အပင္ေတြလဲ ခုတ္မယ္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္း၊ ကမၻာၾကီးပူေႏြးလာတဲ့အေၾကာင္းေတြ အေမက နားမလည္ေပမယ့္ အပင္ကုိ ဘယ္တုန္းကမွ ခုတ္လွဲမပစ္တတ္ဘူး။ အကုိင္းေတြကုိပဲ ႏွစ္စဥ္ခုတ္ျပီး ထင္းလုပ္ပါတယ္။ ပူျပင္းတဲ့ေႏြရာသီမွာဆုိ ထင္းအၾကီးၾကီးေတြကုိမသံုးပဲ သူ႔မ်က္လံုးထဲ ျမင္ျမင္သမွ်အတုိအထြာေတြကုိသာ ထင္းမီးဆုိက္ပါတယ္။ ဒီလုိနည္းနဲ႔ ထင္းစုမယ္။ အဲ့ဒီထင္းေတြကုိ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္းစီသယ္ျပီး ထင္းပံုထဲမွာ စီစီရီရီထားမယ္။ တစ္မုိးတြင္းစာထက္ ဘယ္ေတာ့မွ မပုိေစရ၊ လုိလဲ မလုိေစရဘူး။

ေနာက္ျပီး မန္းက်ည္သီးေတြ၀ယ္ျပီး မန္က်ည္းသီးအေစ့ေတြထြတ္မယ္။ ငံျပာရည္ခ်တယ္ဆုိတာ ငံျပာရည္လုပ္တာပါ။ တမုိးတြင္းလံုး ရြာထဲမွလယ္သမားေတြ သူတုိ႔လယ္ေတြထဲမွာ ျမံွဳးေတြနဲ႔ေထာင္လုိ႔ရခဲ့သမွ် ငါးေသးေသးေကြးေကြးေလးေတြကုိ အေမ့ဆီပဲ လာလာေရာင္းၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကုိ အေမက ၀ယ္ျပီးဆားနဲ႔နယ္ကာ စဥ့္အုိးေတြထဲထည့္သိပ္ထားပါတယ္။ မုိးကုန္ျပီးလုိ႔ ေဆာင္းတြင္းပီပီျပင္ျပင္ ၀င္လာျပီဆုိတာနဲ႔ အေမ့ရဲ့ Hand Made ငံျပာရည္လုပ္ငန္း စတင္ေတာ့တာပါပဲ။ ေလးတုိင္စင္ေလးတစ္ခုကုိ က်မ အစ္မငယ္ကုိ ေဆာက္ခုိင္းမယ္။ ဆာလာအိပ္ခြံ ၂ ခုကုိ သန္႔စင္ေနေအာင္ေလွ်ာ္ျပီး တုိင္ေတြမွာ လုိက္ခ်ည္တဲ့အခါ ဇကာစစ္လုိမ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီကမွတဆင့္ တစ္မုိးတြင္းလံုး ဆားသိပ္ထားခဲ့တဲ့ အရည္လယ္ေနတဲ့ငါးေတြကုိ စစ္ခ်တာပဲ။ ေခါက္ကယ္ျပန္ကယ္စစ္၊ အၾကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေနပူလွန္းျပီးရင္ ငံျပာရည္ျဖစ္ပါျပီ။ ဒီလုပ္ငန္းရဲ့ Process ကလဲ တစ္ေဆာင္းတြင္းနီးပါး အခ်ိန္ယူပါတယ္။ ကရိကထလဲ အင္မတန္မ်ားပါတယ္။ ဧရာ၀တီတုိင္းမုိ႔.. မုိးက ညိဳ႕ခ်င္တဲ့အခ်ိန္ ညိဳ႕ခ်င္သလုိညိဳ႕တုိင္း အဲ့ဒီငံျပာရည္ ျဖစ္လုျဖစ္ခင္အရည္ေတြကုိ သိမ္းဆည္းရတာလဲ အေမ့အလုပ္တစ္ခုေပ့ါ။

ငံျပာရည္ျဖစ္သြားတဲ့အခါ သူ႔အေဒၚေတြ ( က်မအဘြားေအ ) ကုိ ၂ အိမ္စာ တစ္အိမ္ကုိ ၂ ပံုးက်စီ ေပးျပီးရင္ လက္က်န္ဟာ က်မတုိ႔မိသားစု တစ္မုိးတြင္းစာ ကြက္တိပါပဲ။ အပုိအလုိမရွိေစရပါဘူး။ မန္က်ည္သီးလဲ ဒီလုိပဲေပါ့။ က်မဘာလုိ႔ ဒီကိစၥေတြကုိ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းေရးေနမိသလဲ။ ေရးေနရင္းနဲ႔ အေမတစ္ေယာက္ တေန႔တေန႔ သူ႔အခ်ိန္ေတြကုိ ဘယ္လုိကုန္ဆံုးေစသလဲဆုိတာ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ သတိတရရွိမိရင္း ေရးမိသြား တာပါ။

== == == == ==

က်မကုိ အေသအခ်ာမသိသူေတြရဲ့ အေသအခ်ာသိသလုိဖန္တီး၊ ေျပာဆုိေနၾကတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္မွာ က်မဘ၀လဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေနာက္က်ိလာလုိက္တာ ေအာက္ေျခမွာ ဘာေတြရွိေနလဲ၊ ဘယ္လုိအနည္ေတြ ထုိင္ေနသလဲဆုိတာ က်မကုိယ္တုိင္ေတာင္ မနည္းကုိ ေျခကေလးလႈပ္လႈပ္ျပီး ငံု႔ၾကည့္မွျပန္သိရမယ့္ အေျခအေနျဖစ္ေနပါျပီ။

အေမ့ဘ၀နဲ႔ယွဥ္လုိက္တဲ့အခါ က်မဘ၀ဟာ အလုိလုိေသးႏုပ္သြားပါတယ္။ က်မတုိ႔ျမိဳ႕ေသးေသးေလးမွာ က်မကုိ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္လုိမ်ိဳး လူေတြကအေပၚယံသတ္မွတ္တဲ့အခါမ်ိဳးမွာ က်မ အင္မတန္ရွက္ပါတယ္။ သူတုိ႔ကုိ ျပန္ျပီးေတာ့ ျပံဳးရံုသာ ျပံဳးျပႏုိင္ျပီး ဘာမွစကားမျပန္တတ္ပါဘူး။
ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္တစ္ကုိယ္စာေလးသာ ၾကိတ္ျပီးေတြးေနမိတာက အေမျဖတ္သန္းေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့တဲ့ ခရီးကုိျပန္စဥ္းစားေအာက္ေမ့ေနမိတာပါ။

အေမ့ဘ၀က ရွင္းလင္းေအးျမသေလာက္ က်မဘ၀က ရႈပ္ေထြးပူေလာင္လွပါတယ္။ ေရတံခြန္ၾကီးအေမက ရုိးေျဖာင့္သေလာက္ ေခ်ာင္းငယ္ေလး က်မရဲ့ဘ၀က ေကြ႕ေကာက္၊ ေနာက္က်ိလွပါတယ္။

Monday, January 23, 2012

ခြဲခြာျခင္း ႏွစ္ပတ္လည္

ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး စိတ္အစဥ္ထဲေရာက္ေနတဲ့ စကားစုတစ္ခုက " ခြဲခြာျခင္းကုိ တုျပိဳင္ျပံဳးစမ္းပါဦး "တဲ့။
တကယ္ေတာ့ ဒီစာသားေတြက ကုိခင္၀မ္းရဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုိင္းတစ္စပါ။ ကုိခင္၀မ္းသီခ်င္းေတြဟာ သီခ်င္းလုိခံစားလုိ႔ ရရံုမွ်မက ကဗ်ာေတြလုိလဲ လွေနတတ္တာ အားလံုးလဲ သိၾကမွာပါပဲ။

ခြဲခြာျခင္းကုိ သုိ႔မဟုတ္ ခြဲခြာျခင္းေန႔ရက္မ်ားကုိ... သူျပံဳးႏုိင္ပါျပီလား။ ျပံဳးႏုိင္၊ေပ်ာ္ႏုိင္၊ ေမာ္ႏုိင္ပါျပီလား...။

=======

နံရံမွာကပ္တြယ္ေနတဲ့ တုိ႔လုိ႔တြဲေလာင္းအ၀တ္အစားေတြဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီးေလးနက္ေစပါသလား။
မေဆးမေၾကာပဲ အပံုလုိက္ျဖစ္ေနတဲ့ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီးေလးနက္ေစပါသလား။
ေရခဲေသတၱာထဲက စပ်စ္သီးစိမ္းစိမ္းေတြဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီးေလးနက္ေစပါသလား။
ေအသင္ခ်ိဳေဆြရဲ့ " လာျခင္းေကာင္းတဲ့ မင္းဘ၀ေပ်ာ္ပါေစ " သီခ်င္းဟာ ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိျပီး ေလးနက္ေစပါသလား။
( သုိ႔မဟုတ္....)
အေမရိကန္ဆိနိတ္တာေတြ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိသြားေရာက္
ေတြ႔ဆံုရျခင္းကမ်ား ခြဲခြာျခင္းကုိ ပုိမုိေလးနက္ေစပါသလား။

လူဦးေရတစ္သန္းရဲ့ ခြဲခြာျခင္းခံစားမႈဟာ လူသန္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ရဲ့ ေန႔စဥ္ ရပ္တည္မႈနဲ႔ ယွဥ္ထုိးစဥ္းစား ၾကည့္တဲ့အခါ ေက်ာက္ေျမာင္းဘီယာဆုိင္တစ္ဆုိင္က စားပြဲထုိးေလးတစ္ဦးရဲ့ ညေနထမင္း တစ္နပ္စာ ေလာက္ေတာင္ စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းေတာ့ပါဘူး။ ဒီေတာ့ အဲ့ဒီ ခြဲခြာျခင္းအေၾကာင္းကုိ စာဖြဲ႕ေျပာေနတာထက္စာရင္ တုျပိဳင္ျပံဳးဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနရတာမွ နည္းနည္းေလးပုိျပီး ေနသာထုိင္သာ ရွိေစေလမလား...။

=======

ခြဲခြာျခင္းအေၾကာင္းကုိ ခုလုိႏွစ္သစ္ကူးရာသီတုိင္း ခံစားမိတာပါပဲ။
အဲ့ဒီလုိ ခံစားတဲ့အခါတုိင္းမွာ..
မွန္တခ်ပ္ပဲျခားထားတဲ့ ရင္ခုုန္သံေတြအေၾကာင္းပါမယ္။ ။
ခ်ာခ်ာလည္မူးေအာင္စီးခဲ့ရတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံၾကီးအေၾကာင္းလဲ ပါတဲ့အခါပါမယ္။
ရပ္ကြက္ေလးတစ္ခုဆီက ေရႊေရာင္တေျပာင္ေျပာင္နဲ႕ ဘုရားေလးတစ္ဆူအေၾကာင္းလဲပါမယ္။
စိမ္းျမျမကြင္းျပင္က်ယ္ၾကီးနဲ႔ ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ျမစ္ေခ်ာင္းအင္းအုိင္ေတြအေၾကာင္းလဲ ပါမယ္။
လႊတ္ေတာ္ထဲက အမတ္ ၄၈ ေနရာအေၾကာင္းလဲပါမယ္။

======

ဒီေန႔ရက္ေတြရဲ့ နာရီေတြဟာ ျမန္မာအတာသၾကၤန္ကုိ အမွတ္ရစရာ အခ်က္အလက္ေတြပါပဲ။ ကဗ်ာဆရာၾကည္ေမာင္သန္းရဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိေျပာရရင္ ဒီရက္ေတြဟာ ျပကၡဒိန္မွာအနီေရာင္နဲ႔
ပံုႏွိပ္ထားတဲ့ေန႔ေတြေပါ့..။ ဒါေပမယ့္ သူ႔ကဗ်ာထဲကလုိ တနဂၤေႏြတစ္ရက္ထဲေတာ့ မဟုတ္ဘူးေလ။
ေရာက္ရွိေနရာအရပ္ေဒသရဲ့ ျပကၡဒိန္ထဲမွာေတာ့ ဒီကာလေတြထဲ အနီေရာင္နဲ႔ ပံုႏွိပ္ထားတဲ့ေန႔ေတြ ေျခခ်င္းလိမ္ေနတယ္။ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကေတာ့ သူရဲ့ညေနခင္းမွာ ပလက္ေဖာင္းေပၚထုိင္ျပီး ျဖတ္သြားျဖတ္လာလူေတြရဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခုခ်င္းစီေပၚက
အျပံဳးတစ္ခုခ်င္းစီကုိ လုိက္ျပီးခံစားေနမိသတဲ့။ သူ႔အဖုိ႔ေတာ့ စာအုပ္စင္ေလးနားရပ္ျပီး ကဗ်ာတစ္တုိ၊ စာတစ္တုိဖတ္ဖို႔ စဥ္းစားကာ သူ႔ညေနေတြကုိ အသက္သြင္းေနမိေတာ့တာပါပဲ။

Mirror
၂၃-၀၁-၂၀၁၂

=======


Related Posts :
လေရာင္ေဖ်ာက္ေသာလမ္း
ညေနအိပ္မက္
ကူးစမ္းကြဲ႕ငါး
လုိက္ရင္းေျပးရင္း ရွဴဖြာတုိပစ္
လြမ္းေအာင္ကူခၽြဲ
ေခၚသံမ်ား
အရိပ္သြင္ထင္ေနဆဲမ်ား

၂၃ ရက္၊ ဇန္န၀ါရီလ အထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ စာေလးတစ္တုိ၊ႏွစ္တုိ ခ်ေရးမိတာပါ။ အမွတ္တရေရးတဲ့ ပုိစ့္က အေပၚမွာ ျပီးသြားခဲ့ေပမယ့္ တစ္လက္စတည္း ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ပုိစ့္တခ်ိဳကုိ လင့္ခ္ေတြခ်ိတ္လုိက္ပါတယ္။ ဒါေတြဟာ မေၾကးမံုတစ္ေယာက္ သူ႔အလြမ္းေတြကုိ စမ္းေရထဲေမွ်ာခဲ့မိသမွ်ထဲက တခ်ိဳ႕ဆုိပါေတာ့... း)

Friday, January 13, 2012

ခရမ္းေရာင္ပန္းေလးတစ္ပြင့္ရဲ့ အက္ေဆးပံုျပင္

" ျမတ္..က်ေနာ့္ကုိ ျမတ္ေရးထားတဲ့အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ဖတ္ျပပါ " လုိ႔ က်ေနာ္ မၾကာခဏ ေတာင္းဆုိဖူးပါသည္။
ထုိအခါ သူမက
"အုိ အဲ့လုိၾကီး ကုိယ္ေရးတဲ့စာ ကုိယ္ျပန္ဖတ္ရတာ မၾကိဳက္ပါဘူး" ဟု မျပံဳးတျပံဳးနဲ႔ ျပန္ေျပာပါသည္။ အဲ့လုိျငင္းေနေသာ္လည္း သူမစိတ္ထဲမွာ က်ေနာ့္ကုိ ဖတ္ျပခ်င္ေနတယ္လုိ႔ က်ေနာ္က ထင္ပါသည္။
ထုိ႔ေၾကာင့္ က်ေနာ္က ဆက္လက္ေတာင္းဆုိပါသည္။

-------

" ျမတ္.. သိလား၊ ျမတ္ေရးထားတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးအေၾကာင္းအက္ေဆးက ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္နဲ႔ တူတယ္ ျမတ္ရဲ့၊ ...
က်ေနာ္ငယ္ငယ္ ကေလးဘ၀တုန္းက သူတကာကေလးေတြလုိ အိပ္ယာ၀င္ပံုျပင္ေတြနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့္ အိပ္ယာ၀င္ခ်ိန္ေတြမွာ က်ေနာ့္ေမေမက မအိပ္ႏုိင္ေသးဘဲ အလုပ္ေတြလုပ္ေနရတုန္းမုိ႔ က်ေနာ္တေယာက္ထဲ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ၾကိဳးစားအိပ္ပစ္လုိက္ရတဲ့ ညေတြခ်ည္းပါပဲ "
" အခု အဲ့ဒီအက္ေဆးေလး က်ေနာ့္ကုိ ျမတ္ ဖတ္ျပေနာ္။ က်ေနာ္ ပံုျပင္တပုဒ္လုိ နားေထာင္ခ်င္လုိ႔ပါ.." လုိ႔
အက်ိဳးသင့္၊ အေၾကာင္းသင့္ေျပာကာ က်ေနာ္ထပ္မံေတာင္းဆုိမိပါသည္။

"ေမာင္ရဲ့.. ကုိယ့္အဲ့ဒီစာက အက္ေဆးေလ.. ပံုျပင္မွ မဟုတ္တာ.. "
"ဟုတ္တယ္။ ပံုျပင္မဟုတ္ဘူး၊ ျမတ္ေရးထားတာ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ပဲ ဆုိတာ က်ေနာ္သိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီအက္ေဆးကုိပဲ က်ေနာ့္ကုိ ပံုျပင္လုိ ဖတ္ျပပါ..။ "
" ေမာင္တစ္ေယာက္နဲ႔ကြာ.. ရံုးမွာ အလုပ္ေတြမ်ားရတဲ့အထဲ၊ ဒီလုိဆုိလဲ ကုိယ့္ကုိ အခ်ိန္နဲနဲေပးကြယ္၊ ခုလာမယ့္
ေသာၾကာညက်မွ Midnight ပြဲ သြားၾကည့္ရင္း ပြဲခ်ိန္မေရာက္ခင္ ဖတ္ျပမယ္ေလ၊ ဟုတ္ျပီလား "

က်ေနာ္ ျမတ္ကုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျပံဳးျပလုိက္ပါသည္။

---------

"အင္း အဲ့ဒီေတာ့ ျမတ္ရဲ့ ပန္းပြင့္ေလးက ေကာင္မေလးေပါ့။ အဲ့လိုလားဗ် "
" အုိ..ေမာင္ရယ္ အဲ့ေလာက္ေတာ့ မရစ္နဲ႔ကြာ၊ မင္းဘာသာမင္း ခံစားေပါ့၊ အႏုပညာဆုိတာ ကုိယ္ၾကိဳက္သလုိ အနက္အဓိပၸါယ္ဖြင့္ႏုိင္၊ ခံစားနားလည္ယူႏုိင္တဲ့အရာေလ ေမာင္ရဲ့၊ ျမတ္ရဲ့ ႏုလံုးသားနဲ႔ ခံစားျပီး ေရးထားတာ ကုိ ေမာင္က ေမာင္ရဲ့ႏွလံုးသားနဲ႔ပဲ ဘာသာျပန္ေလ၊ ျမတ္ကုိ လာျပီး ဘာသာျပန္ခုိင္းေနတာေတာ့ တဆိတ္.. ရွင္နည္းနည္းလြန္လာျပီ " ဟုဆုိျပီး မ်က္ေစာင္းေလး တစ္ခ်က္ထုိးပါသည္။

" ကဲ ကဲ အဲ့လုိဆုိလဲ ျဂိဳလ္သားေလးက ေကာင္ေလး ေပါ့၊ ဟုတ္စ "
" ေမာင္.... "
...........

ခပ္ေငါက္ေငါက္ေလသံျဖင့္ သူမေအာ္တဲ့အခါက်မွ က်ေနာ့္စကားေတြကုိ ရပ္သင့္ျပီးမွန္း နားလည္လုိက္ပါသည္။ အဲ့ဒီေနာက္ က်ေနာ့္ခါးေပၚက ဂ်ာကင္ကုိခၽြတ္ျပီး သူမေခါင္းေပၚမွာ ေခါင္းျမီးျခံဳသလုိလုပ္ကာ သူမ အရပ္ပုပုေလးကုိ အေပၚစီးကေန ဖိထားလုိက္ေတာ့ ေစာေစာက သူမရဲ့ အက္ေဆးကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာၾကည့္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကုိ စိတ္ဆုိးခဲ့တာ သူမမဟုတ္ေတာ့သလုိ တခစ္ခစ္နဲ႔။

အဲ့ဒီရယ္သံေလးေတြကုိ ေဘးနားက ေရတမာပင္တန္းေလးလဲ က်ေနာ္နဲ႔အတူ ၾကားလုိက္မိမွာပါပဲ။

--------

ပန္းပင္းရယ္လုိ႔ တစ္ပင္တစ္ေလေတာင္ မေတြ႕ရဘဲ ျမတ္ပင္စိမ္းစိမ္းေတြပဲရွိတဲ့ ပန္းျခံက်ယ္က်ယ္တစ္ခု ကုိ ျဖတ္ျပီးသြားရတဲ့ ရုပ္ရွင္ရံုကုိ အသြားလမ္းမွာေတာ့ က်ေနာ္က ျမတ္ရဲ့လက္ကုိ တြဲဆုပ္ထားခဲ့ပါသည္။

"တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္က ျမတ္ ကုိ ခရမ္းေရာင္ ပန္းပြင့္ေလးတစ္ပြင့္ အေၾကာင္း ေရးေစခ်င္တာဗ်၊ ျမတ္ ရးၾကည့္ပါလား " က်ေနာ့္စကားကုိ သူမ ၾကားဟန္ မတူပါ..။ ခဏေနမွ သူမ ႏႈတ္ခမ္းလႊာပါးလ်လ်ဆီက အသံတခ်ိဳ႕ ထြက္က်လာသည္။
" ျမတ္က ပန္းပြင့္ေလးဆုိ ေမာင္က ျဂိဳလ္သားေလး ျဖစ္ခ်င္တာလား " ...
က်ေနာ့္ ႏႈတ္ေတြဆြံ႕အ သြားရပါသည္။ ျမတ္ကုိ ေျဖစရာအေျဖ က်ေနာ့္မွာ မရွိပါ။ က်ေနာ့္အေၾကာင္းကုိ ျမတ္က အသိႏုိင္ဆံုးမုိ႔ ေျဖစရာမလုိဘူး ဟု က်ေနာ့္ဘာသာယူဆလုိက္မိသည္။

-------
-------------

ေလေျပမလႈပ္ပါဘဲႏွင့္ ေရတမာရြက္တုိ႔ ကခုန္ၾကသည္။
ျမတ္ေရ... ျမတ္အားတဲ့အခါ ေရတမာရြက္ေလးေတြရဲ့ အသံေလးေတြကုိ ျငိမ္ျပီးနားေထာင္ၾကည့္ပါဦး..။
ေနာက္ျပီး ရွဲရွဲျမည္မွ်.... ရင္သုိ႔အက်၀ယ္...ျမတ္ရဲ့ ရင္ခုန္သံကုိ က်ေနာ္ ခံစား၊ ၾကားနားပါရေစဦး။

-------



Mirror
13-01-12 (Friday)

Monday, January 02, 2012

ေရေႏြးၾကမ္းၾကိဳက္တဲ့ ျမိဳ႕ကေလး



ဒီေန႔အဖုိ႔ရာ ငါးအုိးေျမာက္ေရေႏြးၾကမ္းအုိးထဲကုိ လက္ဘက္ေျခာက္အခ်ိဳ႕ခပ္ထည့္ေနရင္းက " အုိ အုိး .. အၾကမ္းအုိးသာပူဆင္းသြားတယ္၊ ဘယ္သူေသာက္သြားတယ္ မသိလုိက္ဘူး၊ အုိးမ်ား ေပါက္ေနသလား" လုိ႔ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ မမ ရဲ့ စကားသံတခ်ိဳ႕ကုိ ၾကားေယာင္ရင္း တစ္ကုိယ္ထဲျပံဳးမိပါတယ္။

++++++++++

က်မရန္ကုန္မွာေနစဥ္ကတည္းက နယ္ျပန္တဲ့အခါတုိင္း မမအတြက္ မပါမျဖစ္ပါသြားရတာက လက္ဘက္ေျခာက္ပါ။ ေရႊပုဇြန္မွာ ေတြ႕ရေလ့ရွိတဲ့ ဗူးအျပာေရာင္ေလးနဲ႔ "ႏွင္းဦး" လက္ဘက္ေျခာက္ကုိ က်မရဲ့ မမက သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေသာက္ၾကတာ၊ ဓာတ္ဗူးေတြ တစ္လံုးျပီး တစ္လံုးသာကုန္သြားတယ္၊ စကားေတြက ေျပာလုိ႔ မဆံုးခဲ့၊ မ၀ခဲ့ဘူး။ ဒီေလာက္ညနက္တဲ့အထိ ဘာစကားေတြမ်ား နင္တုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ ေျပာၾကသလဲလုိ႔ အေမက ေမးတဲ့အခါ ဘာစကားေတြေတာ့ျဖင့္ က်မတုိ႔ေျပာၾကတယ္အေမရယ္လုိ႔ ေရေရရာရာ ျပန္ေျပာျပစရာ မရွိလွပါဘူး။ မမက သူ႔ရဲ့ ေမာင္ငယ္ေတြ တစ္ျဖစ္လဲ က်မရဲ့ အစ္ကုိေတြနဲ႔ ေယာင္းမေတြအေၾကာင္း၊ အေမ့စိတ္အေျခအေနအေၾကာင္း.. အဲ့သလုိ အေၾကာင္းေတြကုိ ဘယ္လုိေျဖရွင္းၾကမလဲလုိ႔ ေရေႏြးေသာက္ရင္း အေျဖရွာခဲ့ၾကတယ္။

++++++++++

ကုိယ္တုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ (အၾကီးဆံုး နဲ႔အငယ္ဆံုး) ေရေႏြးၾကမ္း ၾကိဳက္တာကုိ ကုိယ္တုိ႔အေမက မၾကိဳက္ဘူး။ ေရေႏြးေသာက္တာကုိ မၾကိဳက္ဘူးဆုိတာထက္ ေရေႏြးပူပူကုိ " ဟူး ဟူး " နဲ႔ မႈတ္ေသာက္တာကုိ မၾကိဳက္တာပါ။
" ဟဲ့ ေရေႏြးပူပူကုိ အဲ့သလုိ တဟူးဟူးနဲ႔ မႈတ္ေသာက္ေန.. နင္တုိ႔ ကင္ဆာရလိမ့္မယ္၊ ေအး ေအး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မွ မသနားရင္လဲ မေျပာေနေတာ့ပါဘူး " လုိ႔ အျမဲ ျမည္တြန္ေတာက္တီးေလ့ရွိတဲ့ အေမပါ။
" ငတြတ္ရယ္ေလ.. အဲ့လုိေသာက္တာ .. ဟုိမွာ လည္ေခ်ာင္း ကင္ဆာျဖစ္ေတာ့ မေသခင္ထဲက ငရဲေရာက္သလုိ ျဖစ္ပါေရာလား၊ " စသျဖင့္ အေမက ေျပာလုိ႔မဆံုးေတာ့တာ။

က်မတုိ႔ရြာထဲက ဦးေလးငတြတ္ဆိုသူက လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ဆံုးသြားတာပါ။ အဲ့ဒါကုိ အေမက သူ႔ငယ္သူငယ္ခ်င္း ငတြတ္က ေရေႏြးပူပူေတြကုိ ေႏြးတဲ့အထိ မေစာင့္ဘဲ ေသာက္ပစ္လုိ႔ အပူေတြမ်ားျပီး လည္ေခ်င္းကင္ဆာျဖစ္တာလုိ႔ ယူဆထားပါတယ္။ သူ႕အယူအဆဟာ မွန္လား၊ မွန္သလား က်မ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပ မေနေတာ့ပါဘူး။ အေမ့အမ်ိဳးသား၊ က်မဖခင္လဲ ေရေႏြးမေသာက္ေပမယ့္ လည္ေခ်ာင္း ကင္ဆာနဲ႔ပဲ ဆံုးသြားတယ္ ဆုိတာ အေမမသိတာလဲ မဟုတ္။ သုိ႔ေပမယ့္ အေမကလဲ ဟန္႔တားျမဲ၊ က်မတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ကလဲ ေသာက္ျမဲေသာက္ဆဲပါပဲ။

++++++++

ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ျပန္တုန္းကလဲ အမအတြက္ လက္ဘက္ေျခာက္ေတြ တနင့္တပုိး ၀ယ္သြားေပးျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းက သူ႕အတြက္တင္လားဆုိေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ က်မေနခဲ့တဲ့ရက္ေတြအတြင္းမွာ က်မျပန္ေသာက္ခဲ့တာနဲ႔တင္ မမမွာ အေတာ္ေလး ရိကၡာခ်ိဳ႕တဲ့သြားရွာပါတယ္။ မမ ေရေႏြးၾကမ္း ၾကိဳက္ပံုက က်မထက္ ပုိပါတယ္။ မုိးတြင္းအခါမွာ မုိးေရကုိ တယုတယနဲ႔ခံ၊ ျပီးရင္ စဥ့္အုိးၾကီးငယ္ အသြယ္သြယ္နဲ ႔ထည့္သိမ္းထား။ မုိးေရမရႏုိင္ေတာ့တဲ့ ေဆာင္းအခါ၊ ေႏြအခါမွ အဲ့ဒီသိမ္းထားတဲ့ မုိးေရကုိ ျပန္ၾကိဳေသာက္... စသည္ျဖင့္ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ရဖုိ႔ကုိ အင္မတန္မွ အားထုတ္သူပါ။

ေရေႏြးဆုိတာ စက္တြင္း (အ၀ီစိတြင္း) ေရကုိက်ိဳပါက လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ျပီး အခ်ိန္တုိအတြင္း မွာ ေရေႏြးၾကမ္းရဲ့အေရာင္က ၀ါက်င္က်င္နဲ ႔ရွိမေနေတာ့ဘဲ အျပာေရာင္ျဖစ္သြားေလ့ရွိျပီး ေသာက္လုိ႔လဲ မေကာင္း၊ ဆုိလုိသည္မွာ လက္ဘက္ေျခာက္ရဲ့ အနံ႔နဲ႔အရသာ ရသင့္သေလာက္ မရဘူးလုိ႔ က်မတုိ႔ အရပ္သူ၊ အရပ္သားေတြ ေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဒီျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ သူတုိ႔မွာ နည္းလမ္းရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက မုိးေရကုိ က်ိဳေသာက္တာပါ။ " တံစက္ျမိတ္က စီးက်တဲ့ေရကမွ ၾကည္လင္ေနျပီး လက္ဘက္ေျခာက္ ခပ္ေသာက္လုိ႔ေကာင္းတာ" လုိ႔လဲ တဖြဖြေျပာေလ့ရွိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ လက္ဘက္ရည္ၾကမ္း စြဲမက္သူတုိင္း မုိးကုန္ခါနီးျပီးဆုိတာနဲ႔ မုိးေရေလွာင္ရတာဟာ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ သူတုိ႔ေလွာင္ထားတဲ့ မုိးေရဟာ အလြန္ဆံုးေလွာင္ႏုိင္မွ ရာ၀င္အုိး ၂အုိးေလာက္သာ ရွိတာ မို႔ ေနာက္ႏွစ္ မုိးျပန္မက်ခင္ကုန္တာပါပဲ။ ကုန္သြားတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ ဒံုရင္းဒံုရင္းအတုိင္းပဲ စက္တြင္းေရကုိ က်ိဳေသာက္ရတာပါပဲ။ စက္တြင္းေရကုိက်ိဳျပီး လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ထားတဲ့ ေရေႏြးက ဒီေန႔ညေနလုိက်ိဳျပီး လက္ဘက္ေျခာက္ခပ္ထားလ်င္ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ ျပာေနာက္ေနာက္အေရာင္ ျဖစ္ေနပါျပီ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ စက္တြင္းေရကုိၾကိဳထားတဲ့ ေရေႏြးၾကမ္းကုိ သူတုိ႔မၾကိဳက္ဘူးဆုိလဲ မၾကိဳက္စရာပါ။

++++++++

က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ ျမိဳ႕လည္ေခါင္ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ရံုး၊ ေၾကးနန္းရံုးနဲ႔ အခြန္ရံုးေတြနဲ႔ ကပ္ရပ္မွာ ေရေႏြးၾကမ္းဆုိင္ တစ္ဆုိင္ ရွိပါတယ္။ ေရေႏြးၾကမ္း သီးသန္႔ေရာင္းတဲ့ဆုိင္ပါ။ ေနာက္ဆံုးတစ္ေခါက္ျပန္ေတာ့ အမ အငယ္ကုိ " ေရေႏြးေသာက္ခ်င္တယ္၊ သြား၀ယ္လုိက္ဦးမယ္" ဆုိေတာ့ အမငယ္က "ေနေန..ဒီအခ်ိန္ ေရေႏြးဆုိင္မွာ လူေတြမ်ားတယ္၊ ငါသြားလုိက္မယ္" ဆုိရင္း သူ႔ဆုိင္က ဓာတ္ဗူးေလးဆြဲလုိ႔ ထြက္သြားပါတယ္။ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ရွင္းျပေနေသးတယ္။ မနက္တုိင္း အဲ့ဒီဆုိင္က စားပြဲထုိးကေလးေတြ ေရေႏြးၾကမ္းယူဦးမလားဆုိျပီး လာေမးေနက်ျဖစ္ကာ အမငယ္ကလဲ သူေသာက္ခ်င္ရင္ ၀ယ္ေသာက္ေနက်ပါတဲ့။ ေန႔ခင္းဘက္ေရာက္ရင္လဲ တစ္ၾကိမ္ ေစ်းထဲတစ္ပတ္ပတ္ျပီး တစ္ေခါက္လုိက္ေမးတတ္ပါေသးသတဲ့။ အဲ့ဒီေန႔ကေတာ့ သူတုိ႔လုိက္မေမးခင္ က်မက ေစ်းထဲကုိေရာက္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။

အဲ့ဒီ ေရေႏြးၾကမ္းဆုိင္ ပုိင္ရွင္ေတြက မုိးေရခံျပီး ရာ၀င္အုိးေပါင္းမ်ားစြာထဲထည့္သိမ္းကာ သူတုိ႔ဆုိင္ရဲ့ အေနာက္ဘက္ျခံထဲမွာ သိပ္ထားၾကတာပါ။ မုိးတြင္းဆုိရင္ေတာ့ သိပ္ထားတဲ့ အုိးေတြထဲက သြားခပ္စရာမလုိဘူး။ ရြာေနတဲ့မုိးေရကုိ ခံျပီးၾကိဳလုိက္ရံုပါပဲ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ သူတုိ႔ဆုိင္လဲ အေရာင္းအားက်တာေပါ့။ ဘာလုိ႔ဆုိ ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြဟာ ကုိယ့္အိမ္တံစက္ျမိတ္ကက်တဲ့ေရကုိ ကုိယ့္အိမ္မွာ ကုိယ္ၾကိဳေသာက္ ေနၾကတဲ့ရာသီကုိး။ ဒါေပမယ့္ ခုလိုေဆာင္းရာသီနဲ႔ ေႏြရာသီေရာက္ျပီဆုိတာနဲ႔ သူတုိ႔ဆုိင္ေလးမွာ လူစည္ကားေနပါျပီ။

က်မ အထက္တန္းေက်ာင္းသူဘ၀တုန္းက တစ္အုိးကုိ ျပားငါးဆယ္နဲ႔ ၀ယ္ေသာက္ခဲ့ရတဲ့ ေရေႏြးဓာတ္ဗူး တစ္ဗူးက အခုေတာ့ ငါးဆယ္က်ပ္ျဖစ္ေနပါျပီ။ ၾကည့္ရတာ မုိးေရေတြ ေစ်းျမင့္လာလုိ႔ ထင္ပါရဲ့ေနာ္။ ဒီစာကုိေရးေနရင္းကပဲ "အေရွ႕၀ုိင္းကုိ တစ္အုိးပုိ႔ေဟ့" ဆုိတဲ့ အသံေလးေတြညံစီေနတဲ့ ျမိဳ႕ကေလးကုိ က်မ သတိရ လြမ္းဆြတ္ေနမိပါေတာ့တယ္။