Monday, December 26, 2011

သုိ႔.. ဒုိင္ယာရီ

မည့္သည္အရာကုိမဆုိ ဆံုးရႈံးခံလုိက္ဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့တဲ့စိတ္ ကုိယ့္ဆီကုိေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်မွ
အရင္တုန္းက ကုိယ္ဘယ္ေလာက္ထိ ပင္ပန္းေနခဲ့သလဲဆုိတာ သိလာရတယ္။ အဲ့ဒီအသိနဲ႔အတူပဲ တပါတည္းေရာက္လာတဲ့စိတ္ခံစားမႈက ကုန္ဆံုးတဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ ကုိယ္...သိပ္ကုိ ႏွေျမာေနမိေတာ့တာပါ။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ခ်ာတိတ္ဘ၀တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကုိယ့္ကုိအျမဲေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကုိ
ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ သူေျပာေလ့ရွိတာ "နင့္ခံစားခ်က္အတြက္ပဲ နင္ဦးတည္စဥ္းစားစမ္းပါ " ဆုိတာ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ခံစားခ်က္အတြက္ပဲ စဥ္းစားတာပါ။ ကုိယ္လဲ ပုထုစဥ္လူသားပဲ။ ကုိယ္ သူမ်ားအတြက္ပဲ စဥ္းစားပါတယ္လုိ႔ မေျပာလုိပါဘူး။ ဒုိင္ယာရီ.. မင္းကုိမုိ႔ ကုိယ္ရုိးသားစြာ ၀န္ခံပါတယ္။ ကုိယ္ ကုိယ့္အတြက္ကလြဲျပီး ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မစဥ္းစားေပးခ့ဲပါဘူး။

တခုရွိတာက ကုိယ့္စဥ္းစားပံု မွားေနခဲ့တာ ေနမွာပါ။

ေနာက္ထပ္တမ်ိဳး ကုိယ္ထပ္စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ တကယ္ပဲ ကုိယ့္စဥ္းစားပံု မွားခဲ့သလား။မမွားလုိ႔သာ ကုိယ္လံုး၀ ကၽြံက်မသြားေသးခင္မွာ သတိထား လုိက္မိတာေနမွာ။ ဒီေတာ့... ကုိယ္စဥ္းစားတာ ေနာက္က်သြားတာပဲ လုိ႔ထင္မိျပန္ေရာကြယ္။ သုိ႔မဟုတ္ရင္လဲ ေစာသြားခဲ့တာ မ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ကုိယ္ဒီလုိပဲ ေတြးပါတယ္ ဒုိင္ယာရီ....။

ဟုတ္တယ္.. ဒီေနရာမွာ ကုိယ္ဘာျဖစ္ေနတာလဲဆုိတဲ့ ပြိဳင့္ကုိဖမ္းမိသြားျပီ။ ကုိယ္က အျမဲပဲ ကိစၥရပ္တုိင္းမွာ ေစာခ်င္ေစာေန၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ ေနာက္က်ခ်င္ ေနာက္က်ေနတတ္တယ္။ ကုိယ္ရယ္၊ အေျခအေနရယ္၊ အခ်ိန္အခါရယ္ အျမဲလြဲေနခဲ့တယ္။

=========

ကုိယ္တုိ႔ တကၠသုိလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားဘ၀ အႏွစ္သာရ ကုိ ေသခ်ာမခံစားခဲ့ရဘူး။တကၠသုိလ္ဆုိတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ တကၠသုိလ္မွာ ကုိယ္တုိ႔တက္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီအေျခအေနကုိ လက္မခံႏုိင္တဲ့ ကုိယ္က အဲ့ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္းကေန ေစာေစာစီးစီးပဲ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကုိယ္ေသခ်ာမသိတဲ့အရာေတြ ရွိေနခဲ့မွန္း ကုိယ္ခုမွေသခ်ာသိသြားတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲက ကုိယ္တုိ႔တုိင္းျပည္ေလးမွာ တကၠသုိလ္နဲ႔မတူတဲ့ တကၠသုိလ္ေတြပဲ ရွိေနျပီး အဲ့ဒီလုိတကၠသုိလ္ေတြမွာ တက္ေနခဲ့တာ ကုိယ္တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ...။

ေနာက္ေတာ့ ကုိယ္ အလုပ္ေတြစလုပ္ျဖစ္တယ္။ ငယ္ရြယ္တယ္၊ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြတယ္၊ သင္ယူ၊ေလ့လာ၊နာခံဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္မွာ စိတ္ေတြ ၁၀၀ % ဘက္ထရီအင္အားအျပည့္နဲ႔။ တစ္ခုခုကုိ သင္ယူတတ္ေျမာက္လြယ္မႈဆုိတဲ့ေနရာမွာလဲ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတာ့ ရွိတာပဲ။
သင္ယူတတ္ေျမာက္လြယ္မႈေၾကာင့္ ကုိယ္အလုပ္ေတြမွာ ေစာေစာစီးစီးနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ အဆင္ေျပ၊ အသားက်သြားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီအလုပ္ရဲ့ အၾကီးအကဲေတြ၊ လူမႈစီမံခန္႔ခြဲမႈေတြကုိ ကုိယ္ ေစာေစာစီးစီးၾကီးသိသြားျပန္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတုိ႔ရဲ့ ခံယူခ်က္ေတြကုိ မႏွစ္သက္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ ကုိယ္.. အဲ့ဒီပတ္၀န္းက်င္ကေန ေျပးထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကလဲ ကုိယ္ေမ့ေနခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္။ "လူ႔ဘ၀ကုိ ရွင္သန္ျဖတ္သန္းမႈပံုစံမွာ ကုိယ္ေရာက္ရွိက်င္လည္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္သာ မဟုတ္ဘူး။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ညစ္ေထးေနၾကတယ္" ဆုိတာ ကုိယ္ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့တာေပါ့။

ကုိယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ကုိယ့္အေမနဲ႔ ကုိယ့္အစ္ကုိနဲ႔ရဲ့ အုပ္ထိန္းမႈနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ဆုိတာ မင္းလဲ အသိပါပဲ ဒုိင္ယာရီရယ္...။ ကုိယ့္အေမက သာမာန္ေက်းေတာသူမုိ႔ ရုိးရုိးသားသား လုပ္ကုိင္စားေသာက္နည္းက သူနဲ႔ သူမရဲ့ သားသမီးေတြရဲ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေျဖရွင္းနည္းတစ္ခုေပါ့။ ကုိယ့္ အစ္ကုိက်ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ အေမ့လုိ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ မသြားဘူး။ သူ႔ရဲ့ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းက ျမန္ဆန္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ ဘယ္လုိစိတ္ကူးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိ သူ႔အုပ္ထိန္းမႈေအာက္ကေန လႊတ္ေပးခဲ့သလဲ မသိဘူး။ ကုိယ့္လမ္းကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ စေလွ်ာက္ရေတာ့တယ္။

သူ႔လႊမ္းမုိးမႈေအာက္ကေန လြတ္လြတ္ခ်င္းမွာ ကုိယ္အရင္ဆံုး သူ႔အေပၚထားမိသြားတဲ့အျမင္က "ကုိယ့္အစ္ကုိ သည္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ မရုိးသားတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီ " ဆုိတာ...။

ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ထက္ ကုိယ့္ရဲ့ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းက ပုိျမန္ဆန္တယ္ဆုိရမယ္။ ခုအခ်ိန္မွာ ကုိယ္က သူနဲ႔ ခံစားမႈေတြတူ၊ ျဖတ္သန္းပံုေတြတူေနျပီ။ ကုိယ့္ထက္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကီးတဲ့ အစ္ကုိနဲ႔ ကုိယ့္ျဖတ္သန္းပံုေတြ မတူေနသင့္ဘူးမလား။ ကုိယ့္စိတ္ေတြ အဲ့ေလာက္ထိ အုိစာ မေနသင့္ဘူးမလား။

==========

ကုိယ္ ဘာလုိ႔ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းလဲသြားသလဲ..။ အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲေတြကုိ ကုိယ္မသိလုိက္ဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ဘ၀မွာ အေျပာင္းအလဲတုိင္းက အဲ့ဒီလုိပါပဲ။ ကုိယ္သတိမထားမိ၊ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က ေျပာင္းလဲေနႏွင့္ျပီ ဒုိင္ယာရီ... အဲ့ဒါကုိေတာ့ မင္းလဲ သတိထားမိမယ္ ထင္ပါတယ္။

=========

အခုေလာေလာဆယ္မွာ ကုိယ္ေျပာင္းလဲသြားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အဲ့ဒါက ဘယ္သူ႔ကုိမဆုိ ဆံုးရံႈးခံလုိက္ရဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့ဘူး ဆုိတာပါပဲ။ ကုိယ့္ခံစားမႈေတြကုိ ကုိယ္ထိန္းခ်ဳပ္ပစ္လုိက္တယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္ႏွလံုးသားရဲ့ ေစစားမႈေတြကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လႊတ္ခ်ပစ္လုိက္တာပါပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့.. ကုိယ့္ႏွလံုးသားမွာ အဲ့ဒီ "မႏွေျမာတတ္ေတာ့စိတ္ " က ေျပာင္းလဲ သေႏၵတည္ေနျပီ။

သုိ႔ေသာ္.. အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲကုိေတာ့ ကုိယ္ တဆိတ္ေနာင္တရမိေၾကာင္း ၀န္ခံလုိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကုိယ္အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲကုိ မႏွစ္သက္ဘဲ၊ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံလုိက္ရတာပါ ဒုိင္ယာရီ...။

=====

ဒုိင္ယာရီရယ္.. ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကုိယ္က ကုိယ့္ေဘးနားက မိတ္ေဆြေတြကုိလဲ သူတုိ႔လုိအပ္တဲ့လာတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ၊ သုိ႔မဟုတ္ သူတုိ႔ကုိ တစ္ခုခုေျပာျပဖုိ႔အခ်ိန္တန္ျပီလုိ႔ ယူဆရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ.. ကုိယ္ ဒီလုိပဲ.. သူတုိ႔စိတ္ေတြကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပခဲ့ဖူးတယ္။ အဲ့ဒီလုိ တစ္ခါေျပာျပီးတုိင္း ကုိယ္က ၾကိတ္စက္ထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ထုိးထည့္ခံခဲ့ရတဲ့ ၾကံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းလုိ ေပ်ာ့ဖတ္ႏံုးေခြသြားတတ္တာ မင္းလဲ ျမင္ေနတာပဲေလ။

အခုလုိ မင္းကုိမွ ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ျပန္ေျပာရတဲ့အခါက်ေတာ့ အရင္အခါေတြတုိင္းထက္ ကုိယ္... ပုိလုိ႔ ပင္ပန္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ အတြက္ ေတာင့္တာမိတာ တစ္ခုရွိေၾကာင္း ကုိယ္ မင္းကုိ၀န္ခံပါရေစ...။ ဟုတ္တယ္.. ကုိယ္ ပုခံုးေလးတစ္ခုကုိ ေတာင့္တေနမိတယ္။ ကုိယ့္အေပၚ ဘာ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးမွမျဖစ္ေစတဲ့ ပုခံုးေလးတစ္ကုိေပါ့။ အဲ့ဒီ ပုခံုးေလးက အတုေလးပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့.. ကုိယ္ မက္မက္ေမာေမာကုိ လုိခ်င္ေနမိပါတယ္ ဒုိင္ယာရီရယ္...။

မွ...

မေၾကးမံု

=============


No response to “သုိ႔.. ဒုိင္ယာရီ”