Monday, December 26, 2011

သုိ႔.. ဒုိင္ယာရီ

မည့္သည္အရာကုိမဆုိ ဆံုးရႈံးခံလုိက္ဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့တဲ့စိတ္ ကုိယ့္ဆီကုိေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္က်မွ
အရင္တုန္းက ကုိယ္ဘယ္ေလာက္ထိ ပင္ပန္းေနခဲ့သလဲဆုိတာ သိလာရတယ္။ အဲ့ဒီအသိနဲ႔အတူပဲ တပါတည္းေရာက္လာတဲ့စိတ္ခံစားမႈက ကုန္ဆံုးတဲ့အခ်ိန္ေတြအတြက္ ကုိယ္...သိပ္ကုိ ႏွေျမာေနမိေတာ့တာပါ။

ဒီအခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ခ်ာတိတ္ဘ၀တုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကုိယ့္ကုိအျမဲေျပာေလ့ရွိတဲ့ စကားတစ္ခြန္းကုိ
ျပန္အမွတ္ရမိတယ္။ သူေျပာေလ့ရွိတာ "နင့္ခံစားခ်က္အတြက္ပဲ နင္ဦးတည္စဥ္းစားစမ္းပါ " ဆုိတာ။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ခံစားခ်က္အတြက္ပဲ စဥ္းစားတာပါ။ ကုိယ္လဲ ပုထုစဥ္လူသားပဲ။ ကုိယ္ သူမ်ားအတြက္ပဲ စဥ္းစားပါတယ္လုိ႔ မေျပာလုိပါဘူး။ ဒုိင္ယာရီ.. မင္းကုိမုိ႔ ကုိယ္ရုိးသားစြာ ၀န္ခံပါတယ္။ ကုိယ္ ကုိယ့္အတြက္ကလြဲျပီး ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မစဥ္းစားေပးခ့ဲပါဘူး။

တခုရွိတာက ကုိယ့္စဥ္းစားပံု မွားေနခဲ့တာ ေနမွာပါ။

ေနာက္ထပ္တမ်ိဳး ကုိယ္ထပ္စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ တကယ္ပဲ ကုိယ့္စဥ္းစားပံု မွားခဲ့သလား။မမွားလုိ႔သာ ကုိယ္လံုး၀ ကၽြံက်မသြားေသးခင္မွာ သတိထား လုိက္မိတာေနမွာ။ ဒီေတာ့... ကုိယ္စဥ္းစားတာ ေနာက္က်သြားတာပဲ လုိ႔ထင္မိျပန္ေရာကြယ္။ သုိ႔မဟုတ္ရင္လဲ ေစာသြားခဲ့တာ မ်ိဳးလဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္လုိ႔ ကုိယ္ဒီလုိပဲ ေတြးပါတယ္ ဒုိင္ယာရီ....။

ဟုတ္တယ္.. ဒီေနရာမွာ ကုိယ္ဘာျဖစ္ေနတာလဲဆုိတဲ့ ပြိဳင့္ကုိဖမ္းမိသြားျပီ။ ကုိယ္က အျမဲပဲ ကိစၥရပ္တုိင္းမွာ ေစာခ်င္ေစာေန၊ ဒါမွမဟုတ္လဲ ေနာက္က်ခ်င္ ေနာက္က်ေနတတ္တယ္။ ကုိယ္ရယ္၊ အေျခအေနရယ္၊ အခ်ိန္အခါရယ္ အျမဲလြဲေနခဲ့တယ္။

=========

ကုိယ္တုိ႔ တကၠသုိလ္တက္တဲ့အခ်ိန္မွာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသူ/ေက်ာင္းသားဘ၀ အႏွစ္သာရ ကုိ ေသခ်ာမခံစားခဲ့ရဘူး။တကၠသုိလ္ဆုိတာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ တကၠသုိလ္မွာ ကုိယ္တုိ႔တက္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီအေျခအေနကုိ လက္မခံႏုိင္တဲ့ ကုိယ္က အဲ့ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္းကေန ေစာေစာစီးစီးပဲ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။ အမွန္ေတာ့ ကုိယ္ေသခ်ာမသိတဲ့အရာေတြ ရွိေနခဲ့မွန္း ကုိယ္ခုမွေသခ်ာသိသြားတယ္။ ဘာလဲဆုိေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲက ကုိယ္တုိ႔တုိင္းျပည္ေလးမွာ တကၠသုိလ္နဲ႔မတူတဲ့ တကၠသုိလ္ေတြပဲ ရွိေနျပီး အဲ့ဒီလုိတကၠသုိလ္ေတြမွာ တက္ေနခဲ့တာ ကုိယ္တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ဘူး ဆုိတာ...။

ေနာက္ေတာ့ ကုိယ္ အလုပ္ေတြစလုပ္ျဖစ္တယ္။ ငယ္ရြယ္တယ္၊ ဖ်တ္လတ္တက္ၾကြတယ္၊ သင္ယူ၊ေလ့လာ၊နာခံဖုိ႔အတြက္ ကုိယ့္မွာ စိတ္ေတြ ၁၀၀ % ဘက္ထရီအင္အားအျပည့္နဲ႔။ တစ္ခုခုကုိ သင္ယူတတ္ေျမာက္လြယ္မႈဆုိတဲ့ေနရာမွာလဲ အားသာခ်က္၊ အားနည္းခ်က္ေတာ့ ရွိတာပဲ။
သင္ယူတတ္ေျမာက္လြယ္မႈေၾကာင့္ ကုိယ္အလုပ္ေတြမွာ ေစာေစာစီးစီးနဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ အဆင္ေျပ၊ အသားက်သြားေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီအလုပ္ရဲ့ အၾကီးအကဲေတြ၊ လူမႈစီမံခန္႔ခြဲမႈေတြကုိ ကုိယ္ ေစာေစာစီးစီးၾကီးသိသြားျပန္တယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတုိ႔ရဲ့ ခံယူခ်က္ေတြကုိ မႏွစ္သက္ေတာ့ျပန္ဘူး။ အဲ့ဒီအခါ ကုိယ္.. အဲ့ဒီပတ္၀န္းက်င္ကေန ေျပးထြက္ခဲ့ျပန္တယ္။ အဲ့ဒီတုန္းကလဲ ကုိယ္ေမ့ေနခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္။ "လူ႔ဘ၀ကုိ ရွင္သန္ျဖတ္သန္းမႈပံုစံမွာ ကုိယ္ေရာက္ရွိက်င္လည္ေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္သာ မဟုတ္ဘူး။ ေနရာအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ညစ္ေထးေနၾကတယ္" ဆုိတာ ကုိယ္ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့တာေပါ့။

ကုိယ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ကုိယ့္အေမနဲ႔ ကုိယ့္အစ္ကုိနဲ႔ရဲ့ အုပ္ထိန္းမႈနဲ႔ ၾကီးျပင္းခဲ့ရတယ္ဆုိတာ မင္းလဲ အသိပါပဲ ဒုိင္ယာရီရယ္...။ ကုိယ့္အေမက သာမာန္ေက်းေတာသူမုိ႔ ရုိးရုိးသားသား လုပ္ကုိင္စားေသာက္နည္းက သူနဲ႔ သူမရဲ့ သားသမီးေတြရဲ့ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေျဖရွင္းနည္းတစ္ခုေပါ့။ ကုိယ့္ အစ္ကုိက်ေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ အေမ့လုိ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ မသြားဘူး။ သူ႔ရဲ့ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းက ျမန္ဆန္တယ္။ ေနာက္ပုိင္းမွာ ကုိယ္အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ ဘယ္လုိစိတ္ကူးနဲ႔ ကုိယ့္ကုိ သူ႔အုပ္ထိန္းမႈေအာက္ကေန လႊတ္ေပးခဲ့သလဲ မသိဘူး။ ကုိယ့္လမ္းကုိ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ စေလွ်ာက္ရေတာ့တယ္။

သူ႔လႊမ္းမုိးမႈေအာက္ကေန လြတ္လြတ္ခ်င္းမွာ ကုိယ္အရင္ဆံုး သူ႔အေပၚထားမိသြားတဲ့အျမင္က "ကုိယ့္အစ္ကုိ သည္ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ မရုိးသားတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနျပီ " ဆုိတာ...။

ဒါနဲ႔ပဲ သူ႔ထက္ ကုိယ့္ရဲ့ ေရြ႕လ်ားမႈႏႈန္းက ပုိျမန္ဆန္တယ္ဆုိရမယ္။ ခုအခ်ိန္မွာ ကုိယ္က သူနဲ႔ ခံစားမႈေတြတူ၊ ျဖတ္သန္းပံုေတြတူေနျပီ။ ကုိယ့္ထက္ အသက္ ၁၃ ႏွစ္ေလာက္ၾကီးတဲ့ အစ္ကုိနဲ႔ ကုိယ့္ျဖတ္သန္းပံုေတြ မတူေနသင့္ဘူးမလား။ ကုိယ့္စိတ္ေတြ အဲ့ေလာက္ထိ အုိစာ မေနသင့္ဘူးမလား။

==========

ကုိယ္ ဘာလုိ႔ဒီေလာက္ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းလဲသြားသလဲ..။ အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲေတြကုိ ကုိယ္မသိလုိက္ဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ဘ၀မွာ အေျပာင္းအလဲတုိင္းက အဲ့ဒီလုိပါပဲ။ ကုိယ္သတိမထားမိ၊ အမႈမဲ့အမွတ္မဲ့ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္က ေျပာင္းလဲေနႏွင့္ျပီ ဒုိင္ယာရီ... အဲ့ဒါကုိေတာ့ မင္းလဲ သတိထားမိမယ္ ထင္ပါတယ္။

=========

အခုေလာေလာဆယ္မွာ ကုိယ္ေျပာင္းလဲသြားတာ တစ္ခုရွိတယ္။ အဲ့ဒါက ဘယ္သူ႔ကုိမဆုိ ဆံုးရံႈးခံလုိက္ရဖုိ႔ ၀န္မေလးေတာ့ဘူး ဆုိတာပါပဲ။ ကုိယ့္ခံစားမႈေတြကုိ ကုိယ္ထိန္းခ်ဳပ္ပစ္လုိက္တယ္။ တနည္းအားျဖင့္ ကုိယ့္ႏွလံုးသားရဲ့ ေစစားမႈေတြကုိ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လႊတ္ခ်ပစ္လုိက္တာပါပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆင္ျခင္ၾကည့္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့.. ကုိယ့္ႏွလံုးသားမွာ အဲ့ဒီ "မႏွေျမာတတ္ေတာ့စိတ္ " က ေျပာင္းလဲ သေႏၵတည္ေနျပီ။

သုိ႔ေသာ္.. အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲကုိေတာ့ ကုိယ္ တဆိတ္ေနာင္တရမိေၾကာင္း ၀န္ခံလုိပါတယ္။ ဟုတ္တယ္။ ကုိယ္အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲကုိ မႏွစ္သက္ဘဲ၊ လက္မခံခ်င္ဘဲ လက္ခံလုိက္ရတာပါ ဒုိင္ယာရီ...။

=====

ဒုိင္ယာရီရယ္.. ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကုိယ္က ကုိယ့္ေဘးနားက မိတ္ေဆြေတြကုိလဲ သူတုိ႔လုိအပ္တဲ့လာတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ၊ သုိ႔မဟုတ္ သူတုိ႔ကုိ တစ္ခုခုေျပာျပဖုိ႔အခ်ိန္တန္ျပီလုိ႔ ယူဆရတဲ့အခ်ိန္မ်ိဳးမွာ.. ကုိယ္ ဒီလုိပဲ.. သူတုိ႔စိတ္ေတြကုိ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာျပခဲ့ဖူးတယ္။ အဲ့ဒီလုိ တစ္ခါေျပာျပီးတုိင္း ကုိယ္က ၾကိတ္စက္ထဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ထုိးထည့္ခံခဲ့ရတဲ့ ၾကံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းလုိ ေပ်ာ့ဖတ္ႏံုးေခြသြားတတ္တာ မင္းလဲ ျမင္ေနတာပဲေလ။

အခုလုိ မင္းကုိမွ ကုိယ့္အေၾကာင္း ကုိယ္ျပန္ေျပာရတဲ့အခါက်ေတာ့ အရင္အခါေတြတုိင္းထက္ ကုိယ္... ပုိလုိ႔ ပင္ပန္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ အတြက္ ေတာင့္တာမိတာ တစ္ခုရွိေၾကာင္း ကုိယ္ မင္းကုိ၀န္ခံပါရေစ...။ ဟုတ္တယ္.. ကုိယ္ ပုခံုးေလးတစ္ခုကုိ ေတာင့္တေနမိတယ္။ ကုိယ့္အေပၚ ဘာ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးမွမျဖစ္ေစတဲ့ ပုခံုးေလးတစ္ကုိေပါ့။ အဲ့ဒီ ပုခံုးေလးက အတုေလးပဲျဖစ္ေစဦးေတာ့.. ကုိယ္ မက္မက္ေမာေမာကုိ လုိခ်င္ေနမိပါတယ္ ဒုိင္ယာရီရယ္...။

မွ...

မေၾကးမံု

=============


Saturday, December 24, 2011

***( ၾကိဳးစားျပီး)

ခဲေရာင္အတံုးေလးခ်ျပီး ေမ့-ေပ်ာက္ထားခဲ့တဲ့
မိတ္ေဆြေဟာင္းတခ်ိဳ႕နဲ႔
*(ၾကိဳးစားျပီး)
စကားျပန္ေျပာတယ္။

လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ မိတ္ေဆြသစ္တခ်ိဳ႕နဲ႔
*(ၾကိဳးစားျပီး)
မိတ္ဖြဲ႕ေတးဆုိတယ္။

အလြန္ ေသြးခ်င္းနီးခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔
*(ၾကိဳးစားျပီး)
ေပ်ာ္ေအာင္ေနတယ္။

ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တၳဳေဟာင္းေတြနဲ႔
*(ၾကိဳးစားျပီး)
ခံစားရင္ခုန္တယ္။

ရူးမတတ္ မႈိင္းမိခဲ့တဲ့ သီခ်င္းေဟာင္းေတြနဲ႔
*(ၾကိဳးစားျပီး)
ကုိယ့္ႏွလံုးသားကုိ ႏူးညံ့ေစတယ္။

ဖတ္ေနဆဲ ျမန္မာျပည္ထုတ္ ဂ်ာနယ္တခ်ိဳ႕နဲ႔
*(ၾကိဳးစားျပီး)
သတင္းဆာေလာင္မႈကုိ ေျဖေဖ်ာက္တယ္။
...
.....
........

ျပီးေတာ့ အတုိင္းမသိ ရုိးသားတက္ၾကြခဲ့ဖူးတဲ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ
*(ၾကိဳးစားျပီး)
ျပန္လည္ရွာေဖြေနတယ္။

Mirror
24-12-2011

Wednesday, December 21, 2011

ပ်က္၍မျပယ္ေသာ ကဗ်ာ

ႏွစ္ေလးဆယ္ (၄၀) လုုံးလံုုး ေျခနဲ႔ေရးခဲ့သမွ်
ခုုမွ လက္နဲ႔ ဒေရာေသာပါး လုုိက္ဖ်က္ေနရံုုနဲ့
ခ်က္ခ်င္း ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားရေအာင္
ငါ့ႏွလုုံးသားက ရႊံ႕နဲ႔လုပ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။

ဒီခရီးရဲ့အစကတည္းက
ေလွနံကိုု တစ္ဖက္ထဲနာနာနင္းျပီး ရပ္ခဲ့တာ
လြယ္လြယ္နဲ႕ ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႔ မဟုုတ္ဘူး။

ငါက..
က်ဥ္းေျမာင္းတယ္လုုိ႔ ေျပာပါ။
ငါ့လုုိပဲ သင္ယူလြယ္၊ တတ္လြယ္တဲ့ အရြယ္ေကာင္းေတြအားလံုး
ေသးသိမ္က်ဥ္းေျမာင္းေအာင္ အသင္ခံခဲ့ရတာပဲ၊
ဒီေလာက္ေတာ့ ရွိတာေပါ့။

တစ္တုုိင္းျပည္လံုုး သင္တုိ႔ရဲ့ "အေျပာင္းအလဲ" ေလနီၾကမ္းေအာက္မွာ
ယိမ္းထုုိးေမွာက္ခုုံျဖစ္သြားေစဦးေတာ့
ငါ့ အမုုန္းတရား အပင္ငယ္ေလး အျမစ္တြယ္ဆဲဆုုိတာ
ငါ့ရပ္တည္မႈအတြက္ ငါ့သက္ေသပဲ။
ငါေလွ်ာက္ခဲ့ေသာခရီးအတြက္ ရင္နဲ႔ရင္းတဲ့ ကဗ်ာပဲ။

Mirror
21-12-2011

Friday, December 09, 2011

ခုတေလာ

လူ႔စိတ္ကုိ ႏြားသုိးေပါက္စေလးနဲ႔ ႏႈိင္းၾကတယ္။ အေျပာင္းအလဲျမန္လြန္း၊ အျငိမ္မေနလြန္းလုိ႔ တဲ့။ ခု မေၾကးမံုလဲ အဲ့လုိျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလက်ေတာ့လဲ အဲ့လုိျဖစ္ေနရတာ ေကာင္းပါတယ္။ကုိယ့္စိတ္မွာ တနည္းအားျဖင့္ လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းလဲ ျဖစ္ေစတာေပါ့။ အခုလုိ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာခံစားခ်က္ေတြဆုိတာမ်ိဳးက စာထဲ ထည့္ေရးသင့္တာ မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ယူဆထားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘေလာ့ဒုိမိန္းေလးေျပာင္းတဲ့ အေၾကာင္းကလဲ တုိက္ဆုိင္လာေတာ့ အဲ့ဒါနဲ႔ေရာျပီး ေျပာခ်င္ရက္လက္တုိ႔ကာ စကားဦး သန္းလုိက္မိတာရယ္။

mirror-4d.net ဆုိတာကုိ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္က ကုိမင္းယြန္းသစ္အကူအညီနဲ႔ ၀ယ္သံုးျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္တုန္း က ျမန္မာျပည္ၾကီးက ခုလုိလဲ ဒက္မုိကေရစီေတြဘာေတြ ေျခစမလွမ္းေသးဘူးေလ။ ဆုိေတာ့ blogspot ေတြပိတ္ထားတုန္း အခ်ိန္အခါေပါ့။ ဒါနဲ႔ အထဲက ဘေလာ့ေရးသူအေတာ္မ်ားမ်ားလဲ ဒုိမိန္း၀ယ္ရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုရလာတာေပါ့။ ခုေတာ့ ဒါေတြမလုိေတာ့ဘူး။ ဒီမုိကေရစီဆုိတာ ျမန္မာေတြနဲ႔ သိပ္မေ၀းေတာ့ဘူး။ ေတာင္ရုိးသား ဟုိအနားေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တာ။ (မွတ္ခ်က္။ ။မေၾကးမံု လဲ ျမန္မာ့အလင္းတုိ႔ ဘာတုိ႔ ဖတ္ထားတယ္ေလ) Justify Full
ဒါနဲ႔ပဲ .net ေလးနဲ႔ ေနလာလုိက္တာ ၂ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့ ကုိမင္းယြန္းသစ္ကုိလဲ မဆက္သြယ္ျဖစ္၊ ပုိက္ဆံကုိ ဒီကလႊဲရတာလဲ အခက္အခဲရွိပါတယ္ေလဆုိျပီး ဒီအတုိင္းပဲ သူ႕ဘာသာသူ expire သြားပါေစေပါ့။ ေနာက္မွ blogspot.com ကုိျပန္ေျပာင္းေတာ့မယ္ဆုိျပီး ထားလုိက္တာ...။ ၁ ပတ္ေလာက္ေနလုိ႔ ကုိယ့္ဘေလာ့ကုိယ္ ျပန္လာၾကည့္ေတာ့ ျမတ္စြာဘုရား.. အခ်င္းခ်င္းခ်ိန္းေတြၾကတဲ့ ဆုိဒ္ၾကီး ျဖစ္ေနပါေရာလား။ စာ မေရးရင္သာရွိမယ္။ ကုိယ့္ဘေလာ့ေလး အဲ့လုိျဖစ္ေနေတာ့လဲ မေနႏုိင္ျပန္ဘူး။ ဒါနဲ႔ပဲ ဒုိမိန္းေလးတစ္ခုေတာ့ ျပန္၀ယ္ဦးမွပါေပါ့။ အမွန္ေတာ့ ဒီအတုိင္းထားလုိက္လဲ ရပါတယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ စာ အစမွာ ေျပာခဲ့သလုိ စိတ္ကုိလႊတ္လုိ႔ ဒိုမိန္း၀ယ္ပစ္လုိက္တယ္။ ၁ ႏွစ္စာကုိ ၁ က်ပ္နဲ႔ ၉၉ ျပားေတာင္မွ က်တယ္။ (discount နဲ႔ ရသြားတာေလ.. )

ခုေတာ့ အရင္ www.mirror-4d.blogspot.com ကုိႏွိပ္လုိက္ရင္ လက္တဲ့စမ္းျပီး ကုိယ့္ဘာသာ ၀ယ္ထားတဲ့ www.makyaymone.info ကုိအလုိလုိေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ ဘယ္လုိကေန ဘယ္လုိေရာက္ သြား လဲ၊ေျပာင္းသြားလဲေတာ့ မသိပါဘူး။ ဟုိကလစ္၊ ဒီကလစ္ေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ရင္းက ဒီေန႔လယ္ ဖြင့္ၾကည့္ လိုက္ ေတာ့ခုလုိေျပာင္းေနတာပါပဲ။အရင္ေန႔ေတြတုန္းကေတာ့ ဘယ္လုိမွန္းမသိတဲ့ ေဖာင့္ေတြနဲ႔ ႔ျမင္ေနရေသးတယ္။ ခုေတာ့ အုိေက သြားပါျပီ။ ေဖာင့္လဲ ျမန္မာလုိျမင္ရ၊ ဒုိမိန္းလဲ ေျပာင္းသြားပါျပီ။

ရုိးရုိးသားသား၀န္ခံရရင္ "မေၾကးမံု" ဆုိတဲ့နာမည္ကုိ မႏွစ္သက္ပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဆရာေမာင္ေၾကးမံု ရွိေနျပီးသားမလုိ႔ ပုိလုိ႔ေတာင္ မ၀ံ့မရဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အရင္တုန္းက ဘယ္ စာေရးေဖာ္၊စာေရးဖက္ တစ္ေယာက္ စေခၚလုိက္မွန္းမသိခင္မွာပဲ အဲ့ဒီနာမည္က တြင္ေနခဲ့ျပီ။ mirror ကုိျမန္မာလုိ ျပန္ခ်ပစ္လုိက္ဟန္ တူပါတယ္။ အဲ့ဒီကေန ဟုိလူ၊ဒီလူလင့္ခ္ၾကေတာ့လဲ မေၾကးမံုပဲ ျဖစ္သြားကာ .. ခုေတာ့လဲ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ဒီဒုိမိန္းအသစ္ကုိလဲ မေၾကးမံုေဒါ့အင္ဖုိ လုပ္လုိက္ၾကပါစုိ႔ေပါ့။

Monday, November 07, 2011

အေပးအယူမွ်ခဲ့တဲ့ Iron Cross စင္ကာပူေဖ်ာ္ေျဖပြဲ

အ၀င္ေပါက္မွ ဦးေလးၾကီးက ကုိယ့္လက္ထဲက လက္မွတ္ကုိတစ္ပုိင္းျဖတ္ယူ၊ က်န္တဲ့တစ္ပုိင္းကုိ ကုိယ့္လက္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးလုိက္ခ်င္းမွာပဲ တီးလံုးသံေတြညံေနတဲ့ ခန္းမက်ယ္ထဲကုိ က ခုန္ျပီး၀င္သြားလုိက္မိ တယ္။ေႏွးတိေႏွးတံု႔သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ဘယ္ဆီက်န္ခဲ့သလဲဆုိတာ သတိမရေတာ့။ တစ္မိနစ္ေလာက္ စိတ္လြတ္သြားတယ္ပဲ ဆုိရမယ္။ ေနာက္ေတာ့မွ ငါတစ္ေယာက္ထဲဘယ္ျဖစ္မလဲ ဆုိတဲ့ သတိ၀င္လာျပီး သူတုိ႔ပါ ၀င္လာတဲ့ထိ ေစာင့္ေနလုိက္တယ္။

ကုိယ္တုိ႔ေနရာယူျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ စင္ျမင့္ေပၚမွာဆုိေနတာက မ်ိဳးၾကီးပါ။ ရင္ဘတ္မွာ UK အလံပံုပါတဲ့ တီရွပ္အျဖဴ၀တ္ထားတဲ့ မ်ိဳးၾကီးက ကုိယ္ရန္ကုန္ျပန္တုန္းက ေၾကျငာဘုတ္ေတြမွာေတြ႕ခဲ့ရတဲ့မ်ိဳးၾကီးလုိမ်ိဳး ခပ္ဖုိင့္ဖုိင့္ျဖစ္မေနဘူး။

အုိင္စီရဲ့ အစဥ္အလာအတုိင္း ပထမပုိင္း၊ဒုတိယပုိင္းဆုိျပီး ၂ပုိင္းခြဲဆုိပါတယ္။ဒီတစ္ေခါက္ပါ၀င္တဲ့ အဆုိေတာ္ေတြက ေလးျဖဴ၊အငဲ၊မ်ိဳးၾကီးနဲ႔ ၀ုိင္၀ုိင္းပဲမုိ႔ ခါတုိင္းအေခါက္ေတြထက္ သူတုိ႔ဆုိရတဲ့သီခ်င္းအပုဒ္ အေရအတြက္ ပုိမ်ားပါတယ္။ ငါးပုဒ္စီဆုိၾကရပါတယ္။ မ်ိဳးၾကီးရဲ့ ပထမပုိင္းအစီအစဥ္မွာ သီခ်င္းအေဟာင္းေတြနဲ႔ သူေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ ယူလိုက္ ဆုိတဲ့အေခြထဲက သီခ်င္းေတြနဲ႔ မွ်ဆုိသြားပါတယ္။ မ်ိဳးၾကီးအလွည့္မွာ ကုိယ္တုိ႔ေသြးေတြလဲ စပ်ိဳးဆူကာစအခ်ိန္မုိ႔ သိပ္ကုိ ခုန္လုိ႔ေပါက္လုိ႔ ေကာင္းေနတုန္းပါပဲ။ ...။

မ်ိဳးၾကီးက သူ႔ငါးပုဒ္ေျမာက္ဆုိအျပီးမွာ က်ေနာ္တုိ႔အဖြဲ႕ထဲက လူပ်ိဳၾကီးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ဘဲတစ္ေဗြ ကုိ ေခၚခ်င္ပါတယ္။လူပ်ိဳၾကီးမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ၀ုိင္၀ုိင္း လုိ႔ေခၚေပးသြားပါတယ္။ ၀ုိင္၀ုိင္းဘယ္အခ်ိန္တုန္းက အိမ္ေထာင္က်သြားသလဲဆုိတာ မီဒီယာေတြေရာ၊ သူ႕ပရိတ္သတ္ေတြပါ သတိမထားလုိက္မိပါဘူး။ တကယ္တမ္းက် သူ႔ပရိတ္သတ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကလဲ အဲ့ဒီလုိ Personal ေတြကုိ သိပ္စိတ္၀င္စားၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မင္းသားတစ္ေယာက္လုိ ၾကည့္လုိ႔ေကာင္းျပီး ငယ္ရြယ္ဖ်တ္လတ္ေနဆဲ ၀ုိင္၀ုိင္းက သူ႔ရဲ့ေနာက္ဆံုးထြက္ထားတဲ့ "အတံု႔အလွည့္" အေခြထဲက ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတဲ့ သီခ်င္းနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖမႈကုိ စတင္ပါတယ္။

အေခြသစ္ထြက္ထားတာလဲ မၾကာေသး၊ အဲ့ဒီအေခြသစ္ကလဲ သိပ္မေကာင္းလွသလုိ ပရိတ္သတ္ကလဲ သီခ်င္းေတြကုိ မရေသး။ ဒီ့အျပင္မွာမွ သူကသီခ်င္းသစ္ေတြခ်ည္း သံုးပုဒ္ဆက္တုိက္ဆုိေတာ့ စင္ေအာက္က ပရိတ္သတ္ေတြ၀ုိင္းေအာ္ၾကပါတယ္။၀ုိင္၀ုိင္းနဲ႔ Rဇာနည္ယွဥ္ရင္ Rဇာနည္ကုိ ေအာ္ထုတ္ေမာင္းခ်လုပ္တတ္ျပီး ၀ုိင္၀ုိင္းနဲ႔ မ်ိဳးၾကီး၊အငဲ၊ေလးျဖဴတုိ႔ယွဥ္ရင္ ၀ုိင္၀ုိင္းကုိ ေအာ္ဟစ္ဆဲဆုိတတ္တာ တခ်ိဳ႕အုိင္စီ ပရိတ္သတ္ေတြရဲ့
အက်င့္ပါပဲ။ သူတုိ႔ေအာ္ေပမယ့္ စင္ေပၚက အဆုိေတာ္ကေတာ့ သူဆုိရမယ့္ သီခ်င္းပုဒ္ေရျပည့္ေအာင္ဆုိရတာပဲ မဟုတ္လား။ကုိကုိလြင္ေရ.. ေအာက္ကပရိတ္သတ္ကေတာ့ ေလးျဖဴကုိပဲေအာ္ေခၚေနျပီ က်ေနာ္မဆုိခ်င္ေတာ့ ဘူးဆုိျပီး ဆင္းသြားလုိ႔ရတာလဲမွ မဟုတ္တာ။

၀ုိင္၀ုိင္းျပီးေတာ့ ကုိယ့္ေဖးဘရိတ္ ကုိၾကီးငဲ အလွည့္ပါ။သူ႕ကုိျမင္ျမင္ခ်င္းမွာ သူ႕က်န္းမာေရးအတြက္ စုိးရိမ္မိပါတယ္။အႏုပညာရွင္ေတြကုိ အေ၀းကေနခ်စ္ရံုပဲ ခ်စ္ခ်င္ျပီး အနီးကပ္ရင္းႏွီးဖုိ႔ဆုိတာမ်ိဳး ကုိယ္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုိၾကီးငဲကုိေတာ့ "က်န္းမာေရးဂရုစုိက္ပါ၊ အကုိ႔ဆီကေန စကၠဴေလတံခြန္လုိ သီခ်င္းမ်ိဳး၊ ၾကိဳးၾကာတုိ႔ညီအစ္မဆုိထားတဲ့ မိန္းကေလးအခ်စ္၊ ခင္ဘုဏ္းရဲ့ နင့္အေၾကာင္းလုိ သီခ်င္းမ်ိဳးေတြ
ေနာက္ထပ္ေနာက္ထပ္ ခပ္ၾကာၾကာ အခ်ိန္ထိ ေမွ်ာ္လင့္ေနခ်င္ပါေသးတယ္ " လုိ႔ေတာ့ ေျပာခ်င္မိသား။

အငဲအလွည့္ျပီးေတာ့ ေရႊပရိတ္သတ္တုိ႔ အသည္းစြဲ ေလးျဖဴ ေပါ့။ နက္ျပာေရာင္ရွပ္လက္ရွည္၊ ဂ်င္းေဘာင္းဘီနဲ႔ ဆံပင္ေတြလဲ အေတာ္ရွည္ေနျပီျဖစ္တဲ့ ေလးျဖဴ ပါ။ အစိမ္းေရာင္ျမက္ခင္းမ်ား သီခ်င္းနဲ႔ စပါတယ္...။ ကုိယ္လဲ ကုိယ့္ဘ၀ရဲ့ အစိမ္းေရာင္ရက္စြဲမ်ားကုိ ရုိးရုိးသားသားပဲ လြမ္းလုိက္ပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ပထမပုိင္း ေဖ်ာ္ေျဖမႈ အစီအစဥ္နားပါတယ္။ ခရမ္းရဲ့ ဒရမ္ဆုိလုိတင္ဆက္ေနခ်ိန္မွာ ကုိယ္တုိ႔ KFC ထြက္စားၾကပါတယ္။

ကုိယ္တုိ႔ျပန္၀င္လာေတာ့ ဒုတိယပုိင္းျပန္စေနပါျပီ။ ဒုတိယပုိင္းမွာေတာ့ သူတုိ႔ေလးေယာက္လံုး စင္ေပၚမွာ အတူရွိေနၾကျပီး တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ ဆုိၾကပါတယ္။ ေလးေယာက္စလံုးမွာ မ်ိဳးၾကီးက ငယ္ရြယ္သူပီပီ အသံလဲ မက်ေသးသလုိသီခ်င္းေတြကုိလဲ အေကာင္းဆံုးဆုိႏုိင္ပါတယ္။ ၀ုိင္၀ုိင္းလဲ အေထြ အထူး ေျပာစရာမရွိေအာင္ ေက်နပ္စရာေဖ်ာ္ေျဖမႈကုိ ေပးႏုိင္ပါတယ္။ ေလးျဖဴကလဲ အသက္ၾကီးေပမယ့္ မပ်က္စီးေသးပါဘူး။ ကုိၾကီးအငဲကေတာ့ သီခ်င္းေတြပဲမ်ားမ်ားေရးခ်င္သလား မဆုိႏုိင္ပါဘူး။ သီခ်င္းဆုိတာမွာ အရင္လုိ အားတက္သေရာမရွိေတာ့ပါဘူး။
အားတက္သေရာ မရွိတာကေတာ့ အငဲတစ္ေယက္တင္ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားသူေတြလဲ အားတက္သေရာ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ သူတုိ႔ေတြလဲ အသက္ၾကီးလာသလုိ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ ခံစားမႈပံုစံေတြေျပာင္းလဲလာတာေၾကာင့္လဲ
ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

ကုိယ္တုိ႔ငယ္ငယ္တုန္းက စတိတ္ရႈိးပြဲတုိင္းနီးပါးကုိ ၾကည့္ၾကတယ္။ အုိင္စီလဲၾကည့္၊ ေလးဇီးကလပ္လဲၾကည့္၊ တျခားသိပ္မထင္မရွားအဖြဲ႕ေတြဆုိလဲၾကည့္၊ ျပင္သစ္ယဥ္ေက်းမႈဌာနမွာ လုပ္တဲ့ပြဲဆုိလဲၾကည့္။ အိမ္ကလူၾကီးေတြ မဟန္႔ေသးသေရြ႕ စတိတ္ရႈိးအၾကည့္မရပ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီတုန္းကဆုိ စင္ေပၚမွာ ေလးျဖဴတုိ႔ ၊ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို႔မ်ား စကားေလးတစ္ခြန္း မေျပာလုိက္နဲ႔၊ အဲ့ဒီစကားတစ္ခြန္းရဲ့ အဓိပၸါယ္ကုိ စတိတ္ရႈိးျပီးလုိ႔
ေနာက္ ႏွစ္ရက္၊သံုးရက္ၾကာတဲ့အခ်ိန္အထိ ကုိယ္တုိ႔ေတြ လုိက္စဥ္းစားလုိ႔ လက္စမသတ္ႏုိင္ပါဘူး။ သူတုိ႔ကလဲ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ထိန္းသိမ္းေနတဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္သလုိ သူတုိ႔ရဲ့ပရိတ္သတ္ေတြျဖစ္တဲ့ ကုိယ္တုိ႔ေတြကလဲ
ရူးရူးမူးမူးကုိ ရင္ခုန္ခံစားႏုိင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါပဲ။အဲ့ဒီတုန္းကလဲ အဆိုေတာ္နဲ႔ ပရိတ္သတ္ အေပးအယူ မွ်ခဲ့ၾကပါတယ္။

အခုလုိအခ်ိန္အခါမွာလဲ အရင္အတုိင္းပါပဲ။ သူတုိ႔ကလဲ ေအာင္ျမင္မႈကုိ ထိန္းသိမ္းဖုိ႔၊ သူတုိ႔သီခ်င္းေတြနဲ႔ သူတုိ႔ပရိတ္သတ္ ေ၀းမသြားေစဖုိ႔ စတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ခ်ည္း ဒီကုိလာေဖ်ာ္ေျဖတာ မဟုတ္ပါဘူး။
တျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြလဲပါတာေပါ့။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီတျခားေသာ ကိစၥေတြကုိ ကုိယ္တုိ႔စိတ္မ၀င္စား ပါဘူး။ ကုိယ္တုိ႔တြင္မက အဲ့ဒီခန္းမက်ယ္ထဲကုိ ေရာက္လာခုန္ေပါက္ေနတဲ့ IC ပရိတ္သတ္ေတြရဲ့ ၈၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေလာက္ကလဲ စိတ္၀င္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ကုိယ္တုိ႔သိတာ လက္မွတ္၀ယ္ျပီး ေလးနာရီေလာက္ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ေအာ္ဟစ္ေပါက္ကြဲပစ္လုိက္ဖုိ႔ပါ။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပးသူ၊ယူသူ အေပးအယူမွ်ေနဖုိ႔ပဲ လုိတာမဟုတ္ပါလား။

သာမာန္ပရိတ္သတ္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔က ဒီထက္ပုိျပီး ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္သလုိ ဘာမွလဲ စိတ္မ၀င္စားႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ကုိယ္တုိ႔ မေန႔ညက IC ေပးသေလာက္နဲ႔ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။

Tuesday, October 25, 2011

ေမြးေန႔အေတြး

သုိ႔.. မာတာမိခင္

ဒီတေခါက္ အေမ့ဆီကုိျပန္တဲ့ခရီးက အေပ်ာ္ခရီးမဟုတ္ခဲ့ဘူး။
အေပ်ာ္ခရီး မျဖစ္ခဲ့တာကုိေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေပ်ာ္လုိ႔ျပန္တဲ့ခရီး၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး ျပန္တဲ့ခရီးမဟုတ္ဘူးလုိ႔ ဆုိလုိ ခ်င္တာပါ။တာ၀န္ေတြထမ္းျပီးျပန္သြားခဲ့ရတာျဖစ္ျပီး တာ၀န္ေတြကုိထမ္းျပီး ျပန္လာခဲ့ရတဲ့ခရီးလုိ႔ ဆုိရမယ္။

ဒီေနရာမွာ တာ၀န္လုိ႔ေျပာမိ၊သံုးႏႈံးမိတာကုိက က်မဘက္က အနည္းငယ္လြန္သြားမလားမသိဘူး။အေမက က်မအတြက္ ၂၆ ႏွစ္လံုးလံုး တာ၀န္ထမ္းခဲ့ျပီးျပီ။ က်မအဖုိ႔ရာက ဒီတစ္ၾကိမ္ကမွ စလုိ႔ အေမ့အတြက္ လုိအပ္ေန တဲ့ေနရာေတြမွာ ငါသာ ၀င္ေနရာယူလုိက္ရင္ဆုိတဲ့စိတ္နဲ႔တင္ တာ၀န္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္မွတ္တယ္ဆုိေတာ့ ဒါ... ရာႏႈန္းျပည့္မွန္တယ္၊ရာႏႈန္းျပည့္သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ အေတြးလုိ႔ မသတ္မွတ္သင့္ဘူးလုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိ ႏွလံုးသြင္းပါတယ္။

ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ

အရင့္အရင္တုန္းက စာေတြထဲမွာ ေရးခဲ့ဖူးသလုိပဲ က်မမွာ စိတ္အက်ယ္ၾကီးရွိသမုိ႔.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအမ်ိဳးအစား အစံုအလင္ရွိပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္ရဲ့ စိတ္ဟာ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္း ကုေဋကဋာခ်ီျပီးေျပာင္းလဲႏုိင္တဲ့အထိ ျမန္ဆန္ေျပာင္း လဲႏုိင္စြမ္းရွိတယ္လုိ႔ ျမတ္စြာဘုရားေဟာခဲ့ဖူးပါတယ္။အဲ့ဒီေျပာင္းလဲမႈတုိင္းကုိ အသိကပ္ျပီး မွတ္ႏုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းက အဲ့ဒီလူရဲ့ပင္ကုိယ္ဥာဏ္ရည္၊အဲ့ဒီလူရဲ့ သမာဓိရင့္သန္မႈလုိ႔ တရားေတြ နာၾကားဖူးပါတယ္။ မဆီတာနဲ႔ မဆုိင္တာကုိဆြဲစပ္ပစ္သလုိမ်ိဳးမ်ား မသိဘူး။ က်မစိတ္ရဲ့ ေျပာင္းလဲမႈက အင္မတန္ျမန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျပာင္းလဲမႈတုိင္းကုိေတာ့ စိတ္ေနာက္ကုိယ္ပါ မလုပ္မိေအာင္၊မလုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုိက္လုိက္ထိန္းတတ္တဲ့ အက်င့္တစ္ခုကလဲ ရွိေနပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ က်မရဲ့ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕က "ေတြေ၀သူ" လုိ႔ က်မကုိ ငဲ့ငဲ့ညွာညွာ သတ္မွတ္ၾကတယ္။အဲ့ဒီစိတ္ေၾကာင့္ပဲ ဘ၀ရဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြမွာ မွားယြင္းေစခဲ့သလုိ.. ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ပတ္သတ္ရင္လဲ မွားယြင္းေနတတ္ပါတယ္။

မွားတယ္လုိ႔ သတ္မွတ္ႏုိင္ျပီဆုိတာက အခ်ိန္ကာလအပုိင္းအျခားတစ္ခုကုိ ျဖတ္သန္းျပီးမုိ႔လုိ႔ သတ္မွတ္ႏိုင္ တာျဖစ္ျပီး... ဘ၀ရဲ့ျဖတ္သန္းမႈ အခ်ိဳ႕ေနရာေတြမွာ က်မမွားခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအရာမွာ.. အဲ့ဒီအေျပာင္းအလဲ ျမန္တဲ့စိတ္ေၾကာင့္ မွားသြားလိမ့္မလား၊ သုိ႔မဟုတ္ မွန္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတ္မွတ္ႏုိင္မွာလား ဆုိတာေတာ့ က်မကုိယ္တုိင္ ခုထိမသိေသးပါဘူး။အဲ့ဒီလမ္းကုိေတာ့ ေလွ်ာက္ေနဆဲပါပဲ။

သံေ၀ဂ

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ ၂၆ ႏွစ္ဆုိတဲ့အသက္အရြယ္ဟာ ေသမယ္ဆုိလဲ ေသလုိ႔ရတဲ့အရြယ္ပါပဲ။ ဒီစာေရးေနရင္းမွာပဲ ငယ္ငယ္တုန္းက Presentation တစ္ခုလုပ္ဖူးတာ သြားသတိရမိပါတယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက လုပ္တာဆုိေတာ့ ကုိယ့္မွာ လူမ်ားေထာက္ျပေျပာဆုိစရာ အခ်က္အလက္ေတြ သိပ္နည္းတဲ့အခ်ိန္မုိ႔ လူမ်ားတကာကုိသာ ကုိယ္က ေထာက္ျပေျပာဆုိခဲ့တာမ်ိဳးေတြခ်ည္းပဲ Presentation တစ္ခုလံုးျပည့္လုိ႔ ေနပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္က "How to Grow old" ျဖစ္ျပီး အသက္ၾကီးေနတဲ့လူၾကီးေတြဆီက မေကာင္းတာေတြကုိ ကုိယ့္မွာမျဖစ္လာဖုိ႔ ၾကိဳးစားဖယ္ရွားျပီးေကာင္းတာေတြကုိ စိတ္ရဲ့အိတ္ကပ္ထဲ ထည့္သိမ္းၾကပါစုိ႔ဆုိတဲ့ ရွဴေထာင့္ဘက္ ကေန ေျပာခဲ့တာပါ။

အခ်က္အလက္ေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ လူၾကီးျဖစ္ေနတဲ့လူေတြရဲ့ ေနထုိင္မႈပံုစံေတြကုိ အခန္းက႑ ငါးခုခြဲျပီး ေျပာတာမ်ိဳးပါ။ငယ္စိတ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ကဲ့ရဲ့သလုိေတာင္ ျဖစ္ခဲ့မလားပဲ။
Presentation အျပီးမွာ က်မတုိ႔ဆရာၾကီးက ခါးေလးကုိင္းကုိင္း ကုိင္းကုိင္းနဲ႔ ထြက္လာျပီး ဘယ္က႑ထဲမွာ ငါက ပါသလဲလုိ႔ ရယ္က်ဲက်ဲနဲ႔ ေမးခဲ့တဲ့ပံုကုိ ခုထိအမွတ္ရေနဆဲ။ဆရာ့ဘာသာ ဆရာေရြးေပါ့ ဆုိေတာ့.. အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက အရက္ေသာက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ဆရာက အရက္ေသာက္ျပီး အသက္ၾကီးသူတုိ႔အပုိင္း ကုိ ေရြးခဲ့ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့မ်ားေစာင္းေျပာသလား ထင္ရတယ္တဲ့။ ခုေတာ့... ကုိယ္က အဲ့ဒီတုန္းက ကုိယ္ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အခန္းက႑ငါးခုစလံုးထဲ ပါေနပါျပီ။ ကုိယ့္ကုိယ္ How to grow old လုိ႔ ျပန္လာေမးမယ့္ သူကုိ ေစာင့္ေနရေတာ့မယ္။

ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္....မေန႔ကမွ ေျမက်တဲ့ ကဗ်ာဆရာလွသန္းရဲ့ ကဗ်ာထဲကလုိပဲေပါ့. "ေမြးျမဴေရးငါးတစ္ေကာင္ မဟုတ္ခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူပါရေစ" လုိ႔ပဲ ဆုိခ်င္ပါတယ္။

Saturday, June 04, 2011

အရိပ္အသြင္ထင္ေနဆဲမ်ား

ကုိယ့္မွာ ခံစားတတ္တဲ့ႏွလံုးသားအခန္းေတြပါေနသေရြ႕... ရုပ္ေသအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္စရာ ပစၥည္းပစၥယေတြ မလုိပါဘူး။ အဲ့ဒီလုိယံုၾကည္ျပီး အေမ့ေျမကုိျပန္တဲ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး မ်က္လံုးနဲ႔ေသခ်ာေစ့ငုေအာင္ၾကည့္၊ စိတ္ႏွလံုးသားထဲ သံမႈိစြဲေအာင္ရုိက္ထည့္ျဖစ္ခဲ့တာေတြခ်ည့္။ အမ်ားၾကီးရယ္.။ေျမရဲ့ ရနံ႔ေျပာင္းလဲသြားတာမွ စလို႔ သစ္ပင္ေတြရဲ့ အစိမ္းေရာင္ျခားနားမႈအထိ။ ဘာကုိမွ လက္လႊတ္မခံမိခဲ့ဘူး ထင္ပါတယ္။

ေလယာဥ္ကြင္းေသးေသးေလးနဲ႔ ေလယာဥ္ကြင္း အက်ယ္ၾကီး၊ အတုိင္းအဆမလုိတဲ့ ေႏြးေထြးမႈနဲ႔ အတင္းကာ ေရာ လုိက္လံရွာေဖြယူရတဲ့ အၾကင္နာမ်ား...။

ေအာင္ဆန္းလမ္းနဲ႔ ေက်ာင္းလမ္းဆံုက စိန္ပန္းပင္ၾကီးက နီနီေစြးေစြးရွိလုိက္တာ။ အဲ့ဒါကုိ ၂ လမ္းထိပ္မွာ မုန္႔တီသုပ္စားရင္း တစိမ့္စိမ့္ခံစားမိတယ္။ ခ်စ္စရာ စိန္ပန္းနီနီေတြ။ စိန္ပန္းေတြျမင္တာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ရေတာ့ မွာပါလားလုိ႔ ...လစ္ခနဲ ေတြးလုိက္မိတဲ့ အေတြးကုိ ကဗ်ာကယာ ျပန္ရုတ္သိမ္းရတယ္။

င၀န္ျမစ္ကုိ ျဖတ္တုိက္လာတဲ့ေလဟာ... မလတ္ဆတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အပူဒဏ္ကုိေတာ့ ေလ်ာ့ေစသားပဲ။ ခုတစ္ေခါက္ င၀န္ျမစ္နားကုိ ေရာက္တာဟာ ဒီ တစ္ပတ္အတြင္းမွာ ၂ ၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ သၾကၤန္အၾကိဳေန႔တုန္း က တစ္ေခါက္ေရာက္တယ္။ အၾကိဳေန႔၊ ကေလးေတြပတ္တဲ့ေရဟာ... ေအးျမျမနဲ႔ေပမယ့္ လူတစ္ကုိယ္စာေတာင္ မစုိစြတ္ေစဘူး။ အိမ္အျပန္လမ္းမွာ သၾကၤန္အုိး(အတာအုိး) တည္ဖုိ႔အတြက္ ငယ္ငယ္တုန္းက အတာပန္းေတြ အရွာထြက္ၾကတဲ့အေၾကာင္း တူေတာ္ေမာင္ကုိ ေျပာျပမိတယ္။ ခု တစ္ေခါက္ေရာက္တာလဲ င၀န္ျမစ္နားပဲ။ ကြဲကြာသြားတာ ၁၀ ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ အင္ၾကင္းပင္ၾကီး တစ္ပင္ေအာက္မွာ တန္းစီလဲေလ်ာင္းျပီး စကားေတြ ေတာင္စဥ္ေရမရ။ ကုိယ့္ပုခံုးေပၚ ေၾကြၾကလာတဲ့ အင္ၾကင္းပန္းေမႊးေမႊးေလးကုိ ဘယ္နားမွာ ခ်ထားခဲ့မွန္း တကယ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။

၇ လမ္းရဲ့ ဟုိဘက္ထိပ္၊ဒီဘက္ထိပ္မွာ ကုိယ္တက္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္း ၂ ေက်ာင္းရွိတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ တည္ရွိ ခဲ့တဲ့ ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ့သရုပ္မွန္က ေပ်ာက္ဆံုးသြားျပီး တစ္ႏွစ္အတြင္းမွာ ထီးထီးၾကီးေပၚလာတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္သစ္ ကုိ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ရပ္ၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒီျမိဳ႕မွာ ဒီေက်ာင္းသစ္ၾကီး ေျပာင္းလဲျဖစ္တည္မႈအေပၚ မႏွစ္ျမိဳ႕တဲ့လူဆုိလုိ႔.. ငါနဲ႔အျပင္ တျခားဘယ္သူေတြ ရွိဦးမလဲ။ ေတြးမိတယ္။

ကုိယ္တုိ႔ေတြက ၅ တန္းကေန ၈ တန္းထိကုိ ျမိဳ႕မေက်ာင္း(အလယ္တန္းေက်ာင္း)မွာ တက္ရျပီး ၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္း ၂ ႏွစ္ကုိပဲ အထက္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ရတာ။ ငယ္တုန္း၊ကေလးစိတ္ဆီမွာထဲက စြဲလာတာက အထက္တန္းေက်ာင္းကုိ ကုိယ့္ေက်ာင္းရယ္လုိ႔သတ္မွတ္မထားမိဘူး။ ျမိဳ႕မေက်ာင္းကမွသာ.. ကုိယ့္ေက်ာင္း၊ ငါတုိ႔ေက်ာင္း။ငါတုိ႔ ျမိဳ႕မေက်ာင္းကုိ ဘယ္သူဖ်က္ဆီးပစ္လဲ။ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျမင္လဲ မျမင္ရက္ေတာ့ဘူး။

လယ္ကြက္ေတြရဲ့ေနာက္မွာ၊ ရထားလမ္းကုိ ေမးတင္ထားတဲ့ ကုိယ္တုိ႔ရဲ့ အထက္ေက်ာင္းဟာ နဂုိအတုိင္း ဘာမွ မေျပာင္းလဲဘူး။ ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးနားထိ ေရာက္ေအာင္မသြားမိဘူး။ ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးတေလွ်ာက္က စိန္ပန္းပင္ေတြ နီရဲေနျပီ။

ျမင္ကြင္းထဲကေက်ာင္းနဲ႔ ကုိယ္နဲ႔ၾကားမွာ ရထားျဖတ္လာဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတာ။ အေမ့ကုိ ရထားေတြခန္႔မွန္းေျခ ဘယ္အခ်ိန္ ၀င္တတ္သလဲဆုိတာ ေမးျပီးမွအခ်ိန္ကုိလဲ တမင္ခ်ိန္ကုိက္သြားတာပါ။ တစ္ေယာက္ထဲ ရပ္ေနတဲ့ကုိယ္ကုိ ကုိယ္တုိ႔ျမိဳ႕ကလူေတြက သူစိမ္းလုိလုိ၊ ရင္းႏွီးသလုိလုိ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ ၾကည့္ၾကတယ္။

မၾကာခင္မွာပဲ ရထားက ျဖတ္သြားတယ္။ ခုျဖတ္သြားေနတဲ့ ရထားရဲ့အေရာင္က အစိမ္းေရာင္ဘက္ပါတယ္။ ဘာအေရာင္လဲဆုိတာ ေသခ်ာ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ စိမ္းျပာေရာင္လား ထင္တာပဲ။ ေသခ်ာတာက ကုိယ္တုိ႔ေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကလုိ အနီေရာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အထက္တန္းတြဲ၊ ရုိးရုိးတန္းတြဲရယ္လုိ႔ေတာ့ ရွိေနတုန္းပဲ။ ရထားဟာ ဘူတာအ၀င္မုိ႔ ပံုမွန္ထက္ ေလးပင္ခ်ည့္နဲ႔စြာ။

ေက်ာင္းျခံစည္းရုိးက စိန္ပန္းပင္ေတြက ေလနဲ႔အတူ ခပ္သြဲ႕သြဲ႕ပဲ ယိမ္းေနၾကတယ္။ လွ်စ္စစ္ဓာတ္အား ေပးေ၀ေရးတုိင္ေတြ၊တယ္လီဖုန္း၊ေၾကးနန္းဆက္သြယ္ေရးတုိင္ေတြလဲ ငိုးတုိးေငါက္ေတာက္နဲ႔။ အေရာင္ေျပာင္း သြားတဲ့ ရထားတစ္စင္း ကုိယ့္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတယ္။.. ေဆြးတယ္ ဒုတ္ဒုတ္ထိပဲ။

========

Sunday, May 22, 2011

ေဘာလံုး

ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ
ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။
နည္းျပတစ္ယာက္မွ မရွိခဲ့ဘူး။မရွိေနဘူး။ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး။
ဒုိင္ မရွိခဲ့ဘူး။ မရွိေနဘူး။ ရွိလာမွာလဲ မဟုတ္ဘူး။
ပြဲတုိင္း အႏုိင္လုိခ်င္တဲ့ ကစားသမားေတြရွိခဲ့တယ္။ ရွိေနတယ္။ ရွိေနဦးမယ္။
လက္ခုပ္တီးမယ့္ ပရိတ္သတ္၊ေလာင္းေၾကးထပ္ထားတဲ့ ပရိတ္သတ္၊
ေအာ္ဆဲခ်င္လုိ႔ ေရာက္လာတဲ့ ပရိတ္သတ္ေတြ
ရွိခဲ့တယ္။ ရွိေနတယ္။ ရွိေနဦးမယ္။

ကစားသမားတုိင္းက အႏုိင္ယူခ်င္သူခ်ည္းမုိ႔
ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲကုိပဲ အလုအယက္ ရွာေဖြေနၾကတယ္။
ေဘာလံုးက တစ္လံုးထဲ...
ကစားသမားေပါင္းက မ်ားစြာ
ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ... ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။

ေဘာလံုးတစ္လံုးထဲကုိ ၀ုိင္းကန္ၾကတယ္၊ လုၾကတယ္၊
အဆံုးမွာ ရႈံးေစဦးေတာ့...
အဓိကက ကုိယ့္ေျခေထာက္ထဲမွာ ေဘာလံုးရွိေနဖုိ႔၊
ေဘာလံုးပုိင္ဆုိင္မႈအသာနဲ႔ဆုိ ရႈံးရင္ေတာင္ သိကၡာရွိတယ္။
ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား...။

ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ
ေဘာလံုးတစ္လံုး ရွိေနတယ္။
နည္းျပမရွိ၊ ဒုိင္မရွိတဲ့ပြဲမုိ႔ အရႈံးအႏုိင္ အေျဖမေပၚဘူး။
ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ
ေဘာလံုးတစ္လံုးရွိေနတယ္။

ျမက္ေျခာက္ေတြနဲ႔ ကြင္းျပင္ထဲမွာ....
မူးရစ္ရီေ၀ ခ်ာခ်ာလည္ေနတဲ့ ေဘာလံုးတစ္လံုးဟာ
တဖက္ဖက္က ႏုိင္သြားပါေစလုိ႔
ေဘာလံုးတစ္လံုးဟာ ဆုေတာင္းေနတယ္။

Wednesday, May 18, 2011

ဟုတ္ကဲ့ ခုတေလာေလ..

(၁) အစားခ်င္ဆံုးအစားအစာ - ဘူးရြက္ျပဳတ္ နဲ႔ ငါးမီးဖုတ္ေထာင္းေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိရည္က်ိဳ ။ ျပီးေတာ့ ငါးေက်ာ္ႏွပ္ေလးနဲ႔ေလ။

(၂) ေန႕တိုင္းစားျဖစ္တဲ႕အစား - ထမင္း နဲ႔ ဟင္း။ စားရသမွ် အစားအစာေတြထဲမွာ ထမင္းနဲ႔ဟင္းကုိပဲ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ အဲ့ဒါေတြ မရွိတဲ့အခါက်ေတာ့လဲ ၾကံဳသလုိေပါ့။

(၃) အလိုခ်င္ဆံုးေရေမႊး - မရွိပါဘူ။ ၾကိဳက္လဲမၾကိဳက္ပါဘူး။

(၄) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ေရေမႊး - မၾကိဳက္ပါဘူး ဆုိ။

(၅) အလိုခ်င္ဆံုးေမြးေန႕လက္ေဆာင္ - ဘာရယ္လုိ႔ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မေမွ်ာ္လင့္တတ္ပါ။ ေပးတာမွန္သမွ် ျမတ္ႏုိး၊တန္ဖုိးထားတတ္ပါတယ္။

(၆) အလိုခ်င္ဆံုးဖုန္း - ဒြိဟေတြနဲ႔။မရေသးဘဲနဲ႔ကုိ BlackBerry လား အုိင္ဖုန္းလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနေသးတယ္။

(၇) သံုးျဖစ္ေနတဲ့ဖုန္း - အဲ့ဒါေျပာရရင္ ဇာတ္လမ္းကအရွည္ၾကီး။ ခု ဆုိနီအဲရစ္ဆင္ ဗီဗက္စ္၅ ေလးသံုးေနတယ္။ အနီေရာင္ဗ်။

(၈) အရူးသြပ္ဆံုးအရာ - အင္တာနက္ေလ။ မုန္းထွာ ကုိယ့္ကုိယ္လဲ။

(၉) အနီးစပ္ဆံုးဂီတ - ေရာ့ခ္ေလ.. ေရာ့ခ္...။ အေရွ႕ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့.. အေနာက္ကုိ ရွိတ္ပါေဟ့ ေတြမၾကိဳက္ဘူး။

(၁၀) အလိုခ်င္ဆံုးစာအုပ္ - တုိးေႏွာင္မုိး၊ေသြး(စစ္ကုိင္း) တုိ႔နဲ႔ ေနာက္ထပ္ ၃၊၄ ေယာက္ပါေသးတယ္။ သူတုိ႔ေတြ ေပါင္းထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္။ ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းက ဖတ္ဖူးတာ။ ခုျပန္လုိခ်င္တယ္။

(၁၀) အခုဖတ္ျဖစ္ေနတဲ့စာအုပ္ - အလြမ္းတကၠသုိလ္၊ပန္းတကၠသုိလ္ (ကေလာင္စံု)

(၁၂) အၾကားခ်င္ဆံုးစကား - ျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္လုိ႔ရျပီ။ ျမန္မာျပည္မွာ သူေဌးေတြကုိလဲ ဖိန္႔ ဖိန္႔ တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။အင္တာနက္ လုိင္းေတြလဲ ေကာင္းေနျပီ။ ဧရာ၀တီတုိင္းထဲကုိ သြားတဲ့လမ္း ေတြလဲ အရမ္းကုိ ေကာင္းေနျပီ။ ရႊတ္ဆုိတာနဲ႔ အေမ့အိမ္ရွိတဲ့ ျမိဳ႕ကုိ ေရာက္သြားမယ္။ ျပန္လာေတာ့။ ေအးေဆး ေအးေဆး ဆုိတာမ်ိဳးေလ။

(၁၃) အျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵ - ညတုန္းကေတြးမိတာ။ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္နဲ႔ မေၾကးမံုက အလံုးၾကီးၾကီးေတြ ေျပာျပန္ျပီလုိ႔လဲ မကဲ့ရဲ့ၾကပါနဲ႔။ ညတုန္းက ကဆုန္လျပည့္ေန႔ လကုိၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေပၚလာတာေလ။
အမေျပာတဲ့ စု၊ဖြား၊ပြင့္၊စံ ... ဘာညာေပါ့ေလ။ အိမ္ကုိျပန္ထားတာလဲ သိပ္မၾကာေသးေတာ့ တူမေလးေတြ၊ တူေလးေတြကုိ သတိရေနတာလဲ ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘ၀ေတြက ျဖည့္စြက္စာေတြ မစားရေပမယ့္ ျဖည့္စြက ္ပစၥည္းေတြနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားအေၾကာင္းလဲ ဘာမွ ဂဃနဏ မသိဘူး။ သူတုိ႔မိဘေတြကလဲ ေျပာမျပႏုိင္ၾကဘူး။ ဘုရားရွိခုိးေတာ့ သင္ေပးပါလိမ့္မယ္။အဲ့ဒါနဲ႔ ရြာမွာ ကုိယ္ေတြငယ္ငယ္က တက္ခဲ့ဖူးသလုိမ်ိဳး ဗုဒၶဘာသာ သင္တန္းေက်ာင္းေလး ဖြင့္ေပးခ်င္မိတယ္။ဘုန္းၾကီးကလဲ အမ်ိဳးေတာ္တဲ့ဘုန္းၾကီးဆုိေတာ့ အရွင္ဘုရား တစ္သိန္းေလာက္ ၀တၳဳကပ္ပါတယ္။ သင္တန္းေပးေပးပါ ဘုရားဆုိ ရမလားေပါ့။ ကုိယ့္တူ၊တူမေတြတြင္မက တရြာလံုးက ကေလးေတြလဲ သိသြားႏုိင္တယ္ေပါ့။ ေတြးမိတာရယ္။ အဲ့ဒါေလး လုပ္ခ်င္မိတယ္။

(၁၄) အလိုခ်င္ဆံုးဆု - မခြဲျခားျပတတ္ပါ။

(၁၅) အသြားခ်င္ဆံုးေနရာ - မန္းေလး မန္းေလး။

(၁၆) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - စင္ကာပူျမစ္နား။

(၁၇) အၾကည့္ခ်င္ဆံုးရုပ္ရွင္ - ဘာကားျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ခုေတာ့ ကုိးရီးယားကားေတြၾကည့္ေနမိတယ္။ ဒါမယ့္ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္းျဖစ္တာကုိေတာ့ စိတ္မရွည္ဘူး။

(၁၈) အေျပာခ်င္ဆံုးစကား - သူမ်ားကုိနားလည္ေပးဖုိ႔ ၾကိဳးစားတဲ့သူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။ ေနာက္ျပီး ႏွစ္ခါျပန္ ေတြးတတ္တဲ့လူ မျဖစ္ပါေစနဲ႔။

(၁၉) အယံုၾကည္ဆံုးလူသား - အေမ ေလ။

(20) မယံုၾကည္ဆံုးအရာ - ကုိယ့္ကုိယ္ကုိေလ။

(21) အမုန္းဆံုးအရာ - တစ္ခုထဲ၊တစ္ေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူး။သူတုိ႔ေတြ ျမန္မာျပည္မွာရွိတယ္။ သူတုိ႔ကုိထက္ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မမုန္းဘူး။

(22) အေသာက္ျဖစ္ဆံုးအေအး - Sour plum lime juice. အျမဲေသာက္ခ်င္တာ။

(23) လတ္တေလာအထိေတြ႕ဆံုးအရာ - ကြန္ျမဴတာ ကြန္ျမဴတာ။

(24) မေကာင္းတဲ့က်န္းမာေရး - ညာဘက္နားေလ။ ၀ဋ္နာကံနာပါပဲ။

(25) အေကာင္းဆံုးအေဖာ္ - ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေဘးနားမွာ။

(26) လက္ရွိအၾကိဳက္ဆံုးသီခ်င္း - ေရႊပြင့္လႊာ (မႏၱေလးသိန္းေဇာ္)

(27) အေၾကာက္ဆံုးအလုပ္ - မေၾကာက္တတ္လြန္းလုိ႔ ဆုိလားပဲ။ သူမ်ားေတြ ေ၀ဖန္ၾကတာေလ။

(28) တန္ဖိုးအထားဆံုးအရာ - အေသးအဖြဲေလးကအစ တန္ဖုိးထားပါတယ္။ အဲ့လုိေတြ တန္ဖုိးထားတတ္ လြန္းလုိ႔လဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ စိတ္ပ်က္ေနမိပါတယ္။ ဘာလုိ႔ဆုိ ေနာက္ဆံုးေတာ့ "အားလံုးငါ့အျပစ္ေတြပါကြယ္" ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္လာေနလုိ႔ေလ။

(29) အေႀကာက္ဆံုးတိရိစာၦန္ - ေျမြ (အေသြးထဲ အသားထဲကေနကုိ ေၾကာက္တာ။ ေျမြအရုပ္လဲ ေၾကာက္တယ္။ ေျမြလုိေမ်ာရွည္ရွည္ဆုိရင္ေတာင္ ေၾကာက္ပါတယ္)

(30) ေတြ႕ျဖစ္ေနတဲ့ဘေလာ့ဂါေတြ - မဂ်ဴနီယာ ၊ ကိုလင္းဒီပ။

(31) အျပင္သြားတိုင္းပါတဲ့ပစၥည္း - ပုိက္ဆံအိတ္၊ဖုန္း။(တကယ္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာတုန္းကလုိ ေဘာင္းဘီ အိတ္ထဲ ပုိက္ဆံထည့္ရံုပဲထည့္ျပီး သြားခ်င္တာ၊ဒီမွာက ဘာကဒ္၊ညာကဒ္ေတြကလဲ ပါေသးတာကလား။ ရႈပ္ေပမယ့္ သယ္ရတာပါပဲ)

(32) သြားျဖစ္ေနတဲ့ေနရာေတြ - မသြားခ်င္လဲသြား၊ သြားခ်င္လဲသြားမုိ႔ မေျပာေတာ့ပါဘူး။

(33) စိတ္အညစ္ဆံုးအခ်ိန္ - ဘယ္အခ်ိန္ကုိ ေရြးထုတ္ရမွန္းေတာင္ မသိေတာ့ဘူး။ အျမဲ စိတ္ညစ္ေနေတာ့ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ဆုိရင္ေတာင္ ေရြးရ ပုိလြယ္မလားပဲ။

(34) အေနခ်င္ဆံုးေနရာ - လမ္းေပၚေလ။ေျခေထာက္မွာ ေဗြမပါေပမယ့္ လမ္းထြက္ေနရတာကုိပဲ ၾကိဳက္တယ္။
ေရးရင္း "က်ေနာ္ လမ္းေပၚကလူပါ" ဆိုတာေလး ေျပးသတိရတယ္။ :)

(35) ၾကားလိုက္မိတဲ့ဟာသေလးတစ္ခု - သမတ အသစ္ေပးလုိက္တဲ့ အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ဆုိတာ ၾကားေတာ့ေလ။.. ဟီးဟီး ႏုိင္ဂံေရးေတြေတာင္ ပါကုန္ဘီ။

(36) ေပးခ်င္တဲ့သတင္းတစ္ခု - မန္ယူဖလား ရသြားတယ္ေလ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ဖလားလဲ လက္တစ္ကမ္းပဲ လုိေတာ့တယ္။ (မမဂ်ဴနီယာ မသိမွာစုိးလုိ႔)

(37) အေပ်ာ္ဆံုးျဖစ္မယ့္အခ်ိန္ - ကုိယ္အလုိခ်င္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ မရႏုိင္ျပီကြယ္ ဆုိတဲ့သီခ်င္း မဆုိရေတာ့မယ့္ေန႔။ ...။

စာေရးမရတဲ့အခ်ိန္ ဒီလုိ Tag ေလးေတြ ေျဖရတာလဲ ေကာင္းတာပဲ။ တျခားလူေတြ tag ထားတာေတြလဲ ေျဖပါဦးမယ္။

Sunday, May 15, 2011

အေမ့ဆီမွ တဆင့္

ေန႔လည္တုန္းက အေမ့ဆီဖုန္းဆက္တယ္။ ထံုးစံအတုိင္း သာေၾကာင္း၊ မာေၾကာင္း၊ဘုရားမွန္မွန္ရွိခုိးေၾကာင္း မုသား တ၀က္လိမ္းက်ံျပီး ေျဖရတယ္။ အေမ့ဆီက ေမတၱာေတြရလုိက္တယ္။ အဲ့ဒီေမတၱာေတြရဲ့အရွိန္နဲ႔ တျခား သူေတြကုိ ေမတၱာ ေရာင္ျပန္ေလးေတြ ေပးရဦးမယ္။ ေပးႏုိင္ဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ အေမ့ဆီမွတဆင့္ ရကာမွပဲ..။

ဘ၀ဟာ ဒီလုိပဲ လံုးခ်ာလည္လုိက္ေနေတာ့မွာပါပဲ။ အတိတ္ကုိ ျပန္မတမ္းတျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားသင့္တယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိေပးျဖစ္တယ္။ အရင္တုန္းက မေၾကးမံုဟာ သူမ်ားေတြကုိ စိတ္ခြန္အားေတြ ျဖည့္ေပးႏုိင္တဲ့ လူေပါ့။ အခုေတာ့ မေၾကးမံုဟာ သူကုိယ္တုိင္ စိတ္ခြန္အားေတြ အေရာင္ေဖ်ာ့ေန ေလရဲ့။

အရြယ္မေရာက္ခင္မွာပဲ စိတ္ေတြ အုိစာခဲ့ရလုိ႔ ဘ၀ဆုိတဲ့ သီခ်င္းကုိ ခုတေလာ ခဏခဏညည္းမိတာရယ္။ ..


Thursday, May 05, 2011

Internet cafe' မွာ မိမိကုိယ္ကုိ ျပန္လည္ရွာေဖြၾကည့္မိတယ္

အခန္းတံခါးကုိ ဆြဲဖြင့္ျပီး၀င္လုိက္လုိက္ခ်င္းမွာပဲ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ သူ႔ကုိယ္သူ ႏွေျမာစိတ္၊ သူ႔ရဲ့ အတိတ္ကုိ သူ ျပန္လည္တသ တဲ့စိတ္ေတြ လႈိက္လႈိက္ျပီး တက္လာတယ္။ သူဟာ သိပ္ကုိခံစားတတ္သူပါ။ ဘုရားေဟာခဲ့ဖူးတဲ့ တစ္စကၠန္႔မွာ အၾကိမ္ေပါင္းကုေဋကဋာ ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆုိတဲ့ စိတ္ရဲ့အေျပာင္းအလဲတုိင္းကုိ ဥာဏ္မွီသ ေလာက္ လုိက္ဖမ္းဆုပ္ျပီး ခံစားတတ္ေနတာလဲ သူပဲေလ။

ေကာင္တာဘက္ဆီ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မျမင္ရဘူး။ ဟုိအရင္တုန္းကဆုိရင္ေတာ့ ခုလုိ ဘယ္သူမွမရွိေနလဲ ျပႆနာမရွိဘူး။ လြတ္ေနတဲ့တစ္ေနရာဆီ ေလွ်ာက္သြားျပီး ကုိယ့္စကား၀ွက္ကုိ ရုိက္ထည့္လုိ႔ ကြန္ျပဴတာပြင့္လာတာနဲ႔ သံုးလုိက္ရံု။ ခုေတာ့ ကုိယ့္ကုိ "အမ ဘယ္စက္ယူမလဲ၊ member လား " ဆိုျပီး ေနရာခ်ထားေပးမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဒီေကာင္တာဆီကုိ ျပန္လာတဲ့အထိ မတ္တပ္ရပ္လုိ႔ ေစာင့္ေနရံုေပါ့။ ခဏေနေတာ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျပန္ထြက္လာတယ္။ ေနာက္ေဖးဘက္သြားတာ ထင္ပါရဲ့။ ျပီးေတာ့ သူ႔ကုိ နံပါတ္ ၆ ကုိ သြားပါ အမ ဆုိျပီးေျပာတယ္။ ေျခလွမ္း ငါးလွမ္း၊ေျခာက္လွမ္းေလာက္ အတြင္းမွာ သူ႕စိတ္ေတြဟာ အေ၀းဆီကုိ ထြက္ေျပးသြားတယ္။

၅၊၆၊၇ ဆုိတာ သူထုိင္ေနက် ခံုနံပါတ္ေတြ။ အဲ့ဒီတုန္းက သူက ဂ်ီေမးလ္၊ဂ်ီေတာ့ခ္ မွန္မွန္သံုးျဖစ္တယ္။ ဂ်ီေတာ့ခ္ ကုိ အျမဲတမ္းစိမ္းထားျပီး သူငယ္ခ်င္းစာရင္းထဲမွာ မိတ္ရင္းေဆြရင္းေတြခ်ည္းပဲ ဆုိေပတဲ့ လာေခၚတဲ့လူတုိင္းကုိ စကားျပန္ေျပာမဟုတ္ဘူး။အနီေရာင္အတံုးဆုိတာ ဘယ္တုန္းကမွ မတား,ထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔အယူအဆက သူဟာ အလုပ္မ်ားေနတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။အားလုိ႔ အင္တာနက္သံုးေနတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အစိမ္းေရာင္ အစက္ေလးပဲ ခ်ထားရမယ္။ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းနဲ႔ စကားမေျပာခ်င္လုိ႔ လာေခၚတုိင္းျပန္မေျပာႏုိင္ဘူး။ အဲ့လုိမ်ိဳး ကန္႔လန္႔ေတြးျပီး ထင္သလုိလုပ္ရဲတဲ့ စိတ္အင္အားေတြ သူ႔မွာ ခုိေအာင္ခဲ့ဖူးတယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဘေလာ့မွန္မွန္ ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ပေရာက္ဇီအမ်ိဳးေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ကုိ အလြတ္ မွတ္မိႏုိင္တယ္။ "ဥပေဒႏွင့္ မလြတ္ကင္းေသာ၀က္ဘ္ဆုိဒ္မ်ား မၾကည့္ရ" လုိ႔ တားျမစ္စာ ကပ္ထားတဲ့ဆုိင္မွာ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့၊ဖတ္ခ်င္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ် ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ဆုိင္၀န္ထမ္းက ေနာက္သလုိ၊ေျပာင္သလုိနဲ႔ "အမ ဘာေတြၾကည့္ေနတာလဲလုိ႔" တားျမစ္ခ်င္သလုိ ေမးလာခဲ့ရင္ "ငါ့လာေမးမယ့္အစား ဟုိဘက္စက္က ညစ္ညမ္းဗြီဒီယုိၾကည့္တဲ့လူကုိ သြားေမးပါလားဟယ္" လုိ႔ အေငါ့လဲတူးတတ္တယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက သူ စာမွန္မွန္ေရးႏုိင္ခဲ့ဖူးတယ္။ သူ႔စာေတြအတြက္ သူ႔မွာ ဘယ္လုိယံုၾကည္ခ်က္မွ မထားခဲ့ဖူးဘူး။ သူ႔စာေတြဟာ သူ႔အတုိင္းပဲ၊ ခပ္သြက္သြက္၊ခပ္ျမန္ျမန္ အရွိန္တစ္ခုနဲ႔ ...။ ျပီးေတာ့ သူ႔စာေတြကေန သူ႔ကုိ ေဖာက္ထြင္းလဲ ျမင္ႏုိင္တယ္။

အဲ့ဒီတုန္းက သူက အင္တာနက္သံုးရင္း အင္းစတင့္ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ျပီးတစ္ခြက္ မွာေသာက္ခဲ့တယ္။ ထမင္းေၾကာ္ကုိ ပံုမွန္စားတယ္။ မ်က္စိေညာင္းလာရင္ အင္တာနက္ဆုိင္မွာရွိတဲ့ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြထဲမွ အတင္းအဖ်င္းေတြကုိ လုိက္ဖတ္တတ္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆုိင္ရွင္ေတြနဲ႔ စကားစျမည္ ေျပာဆုိေလ့ရွိတယ္။

----
-----
------

အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ စကားမ်ားတဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တယ္။သုိ႔ေပမယ့္ အဲ့ဒီတုန္းက သူဟာ မလိမ္ညာတတ္ခဲ့ဘူး။

အဲ့ဒီတုန္းက သူ ဆုိတာလဲ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။


Monday, March 21, 2011

"ဗ်ာ"

အသက္ရွဴသံေတြ ပူေႏြးၾကမ္းရွေနစဥ္မွာပဲ..
ႏွစ္ခြက္ဆင့္ထပ္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ဟာ
အခန္းေထာင့္က အမႈိက္ပံုးထဲ ေရာက္သြားျပီ။

ငါ့အသက္မွာ
ျငိမ္းခ်မ္းမႈ တစ္မႈံတစ္ေလမွ် ပါမလာဘူး။
ေျခသံၾကားတုိင္း ေခါင္းေထာင္ေထာင္ျပီးၾကည့္မိလုိ႔
ခု..ငါ ေခြးလံုးလံုး ျဖစ္ခဲ့ရ..။

ေခြးဆုိလုိ႔ အထင္ေတာ့ မေသးနဲ႔ေဟ့..
ငါ့ႏုံအမႈေတြ တအံုတမၾကီးနဲ႔
ရင္းႏွီး၊ဖန္တီး၊ေျပာင္းလဲယူထားရတာ..
အေလ်ာ္အစားက ၾကီးတယ္။

အေသြးအသားလည္ပတ္စီးဆင္းျခင္းပံုစံအေျပာင္းအလဲ
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြက အရင္အတုိင္း...
လွတယ္...။....။

Saturday, February 26, 2011

မုန္းမိတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါ မေတာ္တဆ

က်မတုိ႔ေတြဘ၀မွာ မေတာ္တဆမႈေတြ အမ်ားၾကီးၾကံဳရ၊ဆံုရခဲ့ဖူးၾကတယ္...။အဲ့ဒိ မေတာ္တဆမႈေတြကေနပဲ တခ်ိဳ႕ အမွတ္ရစရာ၊ေပ်ာ္စရာ၊တခ်ိဳ႕၀မ္းနည္းစရာ..ေနာက္ျပီး အဲ့ဒိမေတာ္တဆမႈေတြကေန တစ္ဘ၀လံုး ျပန္ျပင္မရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြထိ ဆုိးရြားခဲ့တာေတြ..။

*********************************************

ဒီညၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ျမန္မာဗြီဒီယုိဇာတ္လမ္းေလးတစ္ခုအေၾကာင္း အရင္ဆံုးမိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ဒါရုိက္တာက ေမာင္မ်ိဳးမင္း(ရင္တြင္းျဖစ္)ျဖစ္ျပီး မင္းသားက ျမန္မာပရိတ္သတ္ေတြၾကားမွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ တခ်ိန္တုန္းက ညီနႏၵေခၚ ခု နႏၵ ပါ။ မင္းသမီးေတြက နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ပန္းျဖဴနဲ႔ ကေလးသရုပ္ေဆာင္ ၂ေယာက္လဲ ပါ၀င္ပါတယ္။

ဇာတ္လမ္းကုိ အက်ဥ္ခ်ဳံးျပီးေျပာရရင္ေတာ့ ညီနႏၵနဲ႔ ပန္းျဖဴတုိ႔က ဇနီးေမာင္ႏွံေတြျဖစ္ၾကတယ္။သူတုိ႔မွာ သားေလးတစ္ေယာက္၊သမီးေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္။

ပန္းျဖဴက အိမ္ေထာင္မႈလုပ္၊သိမ္းထုပ္ေသခ်ာျပီး အင္မတန္မွ သ၀န္တုိတတ္တဲ့အမ်ိဳးသမီး၊ညီနႏၵကက်ေတာ့ အလုပ္ကုိပဲေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ခ်င္သူ။ သူ႔မိန္းမကုိအရမ္းခ်စ္ေပမယ့္ သူ႔မိန္းမကတစ္မ်ိဳးျပီးတမ်ိဳး မရုိး ႏုိင္ေအာင္ သူ႔ကုိနီးစပ္ရာအမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔သမုတ္ေနတာကုိ နားပူမခံခ်င္ဘူး။နားေအးပါး ေနခ်င္တဲ့သူ ဆုိပါေတာ့။

သူတုိ႔ႏွစ္ဦး(နႏၵနဲ႔ ပန္းျဖဴ)ၾကားမွာ ေယာက္်ားလုပ္သူကုိ အမ်ိဳးသမီးက အျမဲတမ္းရန္ရွာျပီး၊ အခ်ိန္တုိင္း ရန္ျဖစ္ေနရတဲ့ ျပသနာကေတာ့ နႏၵာလိႈင္နဲ႔ ညီနႏၵတုိ႔က အလုပ္တစ္ခုထဲျဖစ္ေနျခင္းပါပဲ..။ညီနႏၵရဲ့ အသံသြင္းစတူဒီယုိမွာ နႏၵာလိႈင္က ၀န္ထမ္းတစ္ဦးေပါ့။

ဒီလုိနဲ႔ သ၀န္တုိတတ္တဲ့မိန္းမရယ္၊ေအးတိေအးစက္ မထံုတတ္ေတးလုပ္တဲ့ေယာက်္ားရယ္၊ေနာက္ျပီး အင္မတန္မွ ဗဟုသုတၾကြယ္၀သလုိ၊လူေတြရဲ့ စိတ္အေၾကာင္းကုိ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ လြယ္ေသာ တပည့္မေလးတစ္ဦးရယ္နဲ႔ ဇာတ္အိမ္တစ္ခုတည္ခဲ့ပါတယ္။

ခုေနာက္ပုိင္း ျမန္မာဇာတ္လမ္းေတြအေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဟုိအရင္ကလုိ ခ်စ္ၾကိဳက္ကြဲ၊ျပီးရင္ ျပန္ေပါင္းထုပ္ ဆုိတာေတြထက္ အခုကားလုိမ်ိဳး လူ႔သေဘာ၊မေနာေတြနဲ႔ ေရာယွက္ထားတဲ့ဇာတ္ေတြ မ်ားလာပါတယ္။ ဇာတ္အိမ္အားျဖင့္ရႈပ္လာျပီး အဲ့ဒီဇာတ္အတြက္ သရုပ္ေဆာင္ေတြႏုိင္နင္းမႈ ရွိမရွိဆုိတာကေတာ့ တျခားတပုိင္းေပါ့ေလ...။

အဲ့ဒါနဲ႔ တေန႔မေတာ့ လင္မယားခ်င္းစကားမ်ားၾကတယ္။ ဒီတစ္ေခါက္ျပႆနာက အနည္းငယ္ျပင္းထန္ျပီး ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ေတြပါ ပါလာတယ္။ တြန္းထုိးရင္းက ပန္းျဖဴက ဗီရုိေစာင္းနဲ႔ခုိက္မိျပီး ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္။

ဒီေနရာမွာ ဇာတ္လမ္းအေသးစိတ္ကုိ မေရးလုိေတာ့ပါ။ပန္းျဖဴက ေသခါနီးမွာဆြံ႔ဆြ႔ံအအနဲ႔ ေယာက်္ား လုပ္သူကို တစ္ခြန္းထဲေျပာသြားတဲ့ စကားက “ကေလးေတြကုိ ေစာင့္ေရွာက္ပါ” တဲ့။ အသက္ငင္ေနနဲ႔ ပန္းျဖဴရဲ့ မ်က္လံုးေတြထဲမွာ"ျပႆနာကုိ ငါဒီနည္းနဲ႔ေျဖရွင္းမိတာ မွားသြားျပီလား" ဆုိတဲ့ ေနာင္တေတြမ်ားလားလုိ႔ က်မခံစားရွာေဖြမိျပန္ပါတယ္။

အဲ့ဒိမေတာ္တဆမႈကုိ ရဲလက္အပ္လုိက္ရင္ သူ႔ကေလးေတြ မိဘမဲ့ေတြျဖစ္ကုန္ေတာ့မွာစုိးတဲ့အတြက္ မိန္းမအေလာင္းကုိ ေရထဲလႊင့္ပစ္ခဲ့တယ္။ေနာက္ဆံုးမေတာ့ ဖံုးဖိထားရင္းကပဲ အမႈကေပၚသြားတယ္။ ကေလးေတြက ဖေအလုပ္သူကုိ အထင္ေတြလြဲ၊ အဲ့ဒီလုိနဲ႔ ဖခင္က ေထာင္က်တယ္ေပါ့။ သားနဲ႔သမီးေလးက သူ႔အေဖကုိ နာက်ည္းသြားတယ္။ ဒီေနရာမွာ ညီနႏၵအတြက္ ေ၀ဒနာက ေထာင္က်ရတာထက္ လူမမယ္ သားသမီးေတြရဲ့ အထင္အျမင္လြဲခံရတာက ပုိမယ္ထင္ပါတယ္။

ေနာက္ပုိင္းမေတာ့ ဖေအကုိ သားသမီးေတြက ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးေၾကာင္းနဲ႔ "မုန္းတယ္လုိ႔ေျပာမိရင္ေတာင္ အဲ့ဒါ မေတာ္တဆ" လုိ႔ ေရးထားတဲ့ပုိစ့္ကဒ္ေလးတစ္ခုကုိ ေထာင္ထဲပု႔ိေပး...စသျဖင့္ ဇာတ္ကုိမနာေအာင္ ျပန္သိမ္းထားတယ္....။

**********************

ဇာတ္လမ္းဆံုးျပီ။ ကုတင္ပုပုေလးေပၚမွာ လွဲေနရင္း အေတြးနယ္ဆက္ခ်ဲ႕မိပါတယ္။ အဲ့ဒိလုိ မေတာ္တဆမႈေတြေၾကာင့္ က်မတို႔ရွင္သန္ၾကီးျပင္း က်င္လည္ရာ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ၾကီးတစ္ခုလံုး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရုပ္ဆုိး အက်ည္းတန္ခဲ့ ျပီးျပီလဲ...။ အဲ့ဒါထက္ပုိလုိ႔ အခ်ိန္ ၂နာရီေလာက္ေပးျပီး ၾကည့္လုိက္ရတဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲကေန က်မဘာေတြရလုိက္ပါသလဲ။

က်မသတိထားမိလုိက္တာ တစ္ခုရွိရဲ့...။အဲ့ဒါက အိမ္ေထာင္ေရး၊သံသယ၊ေဖာက္ျပန္ျခင္း နဲ႔ နားလည္မႈ အဲ့ဒါေတြ အဟ ကြာေနျခင္း ပါပဲ..။

ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာဆုိရင္ ေယာက်္ားက တကယ္မေဖာက္ျပန္ပါဘဲနဲ႔ သူ႔ကုိေဖာက္ျပန္ပါတယ္လုိ႔ စြပ္စြဲတဲ့မိန္းမကုိတြန္းထုိးရင္းက လူသတ္တရားခံျဖစ္သြားရတယ္..။ မိန္းမအေနနဲ႔ကလဲ သူ႔ေယာက်္ားဆီကေန ေသခ်ာတိက်တဲ့ ေျဖရွင္းစကားတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိခဲ့တယ္။ (အနည္းဆံုး လိမ္ညာျပီး ေျဖရွင္းတာေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့)

ဒါေပမယ့္ သူေမွ်ာ္လင့္သလုိ ျဖစ္မလာဘူး။သူ႔ေယာက်္ားကလဲ သူသည္ဘာတစ္ခုမွ အမွားမလုပ္တဲ့အတြက္ ဘာကုိမွ ေျဖရွင္းေနစရာမလုိဘူး။

အသံသြင္းစတူဒီယုိအခန္း တစ္ခန္းထဲမွာ အလုပ္အတူလုပ္ေနၾကတဲ့ တပည့္မေလးက သူအလုပ္ထြက္ေပးဆုိလဲ ထြက္မယ္၊သူ႔ေၾကာင့္ေတာ့ ဆရာတုိ႔အိမ္ေထာင္ေရး အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္ေနပါ့မယ္ဆုိတဲ့ အေျပာကုိလဲ ငါတုိ႔ ေတြ ေမာင္ႏွမရင္းေတြလုိ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ခင္မင္ၾကတာကုိ ငါတုိ႔သိတယ္..။ ဒါကုိ သူမ်ားလက္ခံလာေအာင္ ရွင္းျပေနစရာမလုိဘူး။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အဲ့လုိအလုပ္ထြက္လုိက္မွ တုိ႔ေတြရဲ့ ျဖဴစင္မႈကုိ သူမ်ားအထင္ေသးတယ္ စသျဖင့္ ငါတုိ႔မမွားဘူးဆုိျပီးလက္မခံတဲ့ ဆရာတပည့္ၾကားက နားလည္မႈ၊စသျဖင့္ ေပါ့ေလ...။

ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြက ေဘးက ပြဲ႔ၾကည့္ပရိတ္သတ္ရဲ့အျမင္ေတြပါ။ကာယကံရွင္ေတြက ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ဘာျဖစ္ေနမွန္း၊ ဘာကုိခံစားေနရမွန္း ေသေသခ်ာခ်ာ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ မၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး။

အိမ္ေထာင္မႈ ကိစၥေတြနဲ႔ ထမ္းပုိးထားရတဲ့ တာ၀န္၀တၱရားေတြနဲ႔ သူတုိ႔ေဇာနဲ႔သူတုိ႔ ကပ္ေနၾကတာပါ။ တစ္ဦးခ်င္းစီက ငါမွန္တယ္၊ ငါဘာအမွားမွ မလုပ္ဘူးဆုိတဲ့ အေတြးေတြ၊ ငါ့ကုိမွ လာေစာ္ကားတယ္ဆုိတဲ့ မခံခ်င္စိတ္ေတြ၊ ငါ့ကုိယ္က်င့္တရား၊ ေနာက္ျပီး ငါ့တာ၀န္ယူမႈ.. အဲ့ဒီခံစားမႈေတြက ဇာတ္လမ္းရဲ့ အထြဋ္အထိပ္ထိ ရင္နင့္ေၾကကြဲဖြယ္ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။

ဒီဇာတ္လမ္းေလးကုိပဲ က်မေတြးမိတယ္..။ဖခင္လုပ္တဲ့သူ ေထာင္က်သြားေတာ့ လူမမယ္ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ နယ္ျမိဳ႕က ဖခင္ရဲ့အစ္ကုိအိမ္မွာထားခဲ့ရတယ္။သူတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ကုိသိပ္ခ်စ္ျပီး သိပ္အလုိလုိက္တဲ့ အေမကုိလဲ ရုတ္တရက္ၾကီး ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့ရသလုိ အေမေပ်ာက္ကြယ္သြားခါမွ သူတုိ႔ကုိၾကင္နာယုယမႈေတြ ေပးလာတဲ့ အေဖကုိပါ မဆုိင္းမတြပဲ... ထပ္ျပီးဆံုးရံႈးလုိက္ရျပန္တယ္...။ ေရႊေတာင္ၾကီးေရာ.. အိမ္ေခါင္မုိးေရာ... အကုန္ျပိဳတာမွ သူတုိ႔ေလးေတြပါ....။

ႏွေျမာစရာေကာင္းတာက တစ္ဆစ္ခ်ိဳး ေျပာင္းလဲသြားႏုိင္တဲ့ ကေလးေတြရဲ့ မိခင္ဖခင္အေပၚ ထားရွိတဲ့ စိတ္ေတြ၊ခံယူခ်က္ ေတြေပါ့..။ သူတုိ႔လုိ ကေလးငယ္ေတြ က်မလက္တကမ္းမွာကုိ အမ်ားၾကီးရွိေနေလရဲ့။

******************************

ကုိယ္ဘာမွမတတ္ႏုိင္တဲ့ လူ႔သဘာ၀ေတြမုိ႔ မသိလုိက္ မသိဘာသာေလးပဲ ေနလုိက္ရမွာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကုိယ့္အကုိေတြ၊ အမေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ သူတုိ႔ရင္ေသြးေလးေတြ သူတုိ႔ကုိ မေတာ္တဆမုန္းမိႏုိင္တယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္းေလးမ်ား..... ေကြ႕ပတ္ေ၀့၀ုိက္ျပီး ေဆြးေႏြးရင္ေကာင္းမလား...စဥ္းစား ေနရတုန္းပါပဲ။

******************************


လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ ႏွစ္ခြဲေလာက္တုန္းက ေရးထားတဲ့ အေဟာင္းေလးပါ။ကုိယ့္စာကုိ္ယ္ဖတ္ျပီး စိတ္တုိင္းမက်ေပမယ့္ တိတ္ဆိတ္မႈကုိ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ ျဖိဳခြဲခြင့္ျပဳပါ။
ေခါင္းစဥ္ကုိလဲ အဲ့ဒီဇာတ္လမ္းထဲက ပုိစ့္ကဒ္ေလးလဲက စာေၾကာင္းေလးပဲ ယူသံုးလုိက္ပါတယ္။ း)