Saturday, May 29, 2010

အနာ...

နာက်င္မႈ ဆုိတာကုိ လူေတြဘယ္လုိနားလည္ထားၾကပါသလဲ။
က်မအဖုိ႔ေတာ့ "အနာ"ကုိ "အနာ"၊တနည္းအားျဖင့္ "နာက်င္တယ္" လုိ႔ မခံစားမိတာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကာျမင့္ ခဲ့ျပီလဲ ။.....။နာက်င္မႈကုိ မနာတတ္ေတာ့ပါ။နာက်င္မႈကုိ မည္သုိ႔မွ် မခံစားရေတာ့တာပါ။ ကုိယ္ခႏၵာ အစိတ္အပုိင္းေတြရဲ့ နာက်င္မႈ၊ျပီးေတာ့ စိတ္၏ နာက်င္မႈ...။

ငယ္စဥ္အခါကတည္း သက္ေသာင့္သက္သာၾကီးျပင္းလာခဲ့ရသူ မဟုတ္ေလေတာ့ ေတာ္ရံု အလုပ္ၾကမ္းေတြကုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး လုပ္ႏုိင္ပါသည္။အလုပ္ၾကမ္းဆုိတာနဲ႔ ထိခုိက္နာက်င္မႈကေတာ့ ရွိတာပါပဲ။ အဲ့ဒိေတာ့ ေျခေတြ၊လက္ေတြမွာဆုိ ဒဏ္ရာေတြ၊အမာရြတ္ေတြ ပရပြ ...။နာရေကာင္းမွန္း အဲ့ဒီအခါတုန္းကေရာ.. က်မ သိခဲ့ပါရဲ့လား။ ...။

အၾကီးအက်ယ္ နာက်င္ဖူးတာ ၂ ၾကိမ္..။ခႏၵာကုိယ္အေပၚပုိင္း တခုလံုးေရေႏြးပူေတြ ေလာင္းခ်သလုိ ျဖစ္တုန္းက တခါ..။နားျပည္ယုိတဲ့ ေရာဂါကုိ မျဖစ္မေန ခြဲစိတ္ရတုန္းက တခါ..။

နားေရာဂါကုိ သံုးၾကိမ္တိတိ ခြဲစိတ္ခန္း၀င္ျပီး ခြဲရသည္။ အဲ့ဒိတုန္းကေေတာ့ "နာ" ခဲ့ဖူးသည္ဟု (ထင္ပါသည္)။ ေသြးေတြအမ်ားၾကီး ထြက္ေနခဲ့တာ မွတ္မိေနသည္။ နားရဲ့ ဟုိးအေခါင္းထဲကကုိ လႈိက္လႈိက္ျပီး နာေနတဲ့ အနာ။ ေသြးေတြက နားထဲက ထြက္လာတာလား၊နား ေနာက္က ျဖတ္ထုတ္လုိက္တဲ့ အရုိး ကေနထြက္လာတာလား မသိေပမယ့္ ေခါင္းကုိပတ္ျပီး စီးထားတဲ့ ပတ္တီးျဖဴျဖဴေတြ အကုန္လံုးက အနီေရာင္ပတ္တီးအျဖစ္ တမဟုတ္ခ်င္း ေျပာင္းေျပာင္းသြားတာ ခပ္ေရးေရးမွတ္မိပါသည္။ထင္မိတာ အဲ့ဒီတစ္ခါ နာျပီးထဲက ေနာက္ထပ္ ေတာ္ရံုအနာဆုိ မျဖံဳေတာ့တာ မ်ားလား။

တကယ္ပါ။ခုေတာ္ရံု နာက်င္မႈကုိ သိပ္ကုိ မနာတတ္ေတာ့တာ။အဲ့ဒိနာေနတဲ့ ေနရာကုိ ေနာက္ထပ္ ထပ္ျပီး နာသြားတဲ့အထိ္ ထိခုိက္ေတာ့မွ "ေအာ္ ဒီေနရာ နာေနပါလား"လုိ႔ သတိထားမိတဲ့အထိ.. အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့.. ။

အနာကုိ တခုခ်င္းခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာမိသည္။ဒီနားေလးကေတာ့ နာေနျပီ၊ဟင့္အင္း မဟုတ္ေသးပါဘူး။
ေနာက္ဘက္ကုိ ၁ စင္တီမီတာေလာက္ ေရြ႕ျပီး နာေနျပီ။အဲ့လုိမ်ိဳးနဲ႔ နာက်င္မႈကုိ လုိက္လံခံစား သာယာေနမိတာ အေတာ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။အနာကုိ အဲ့လုိခံစားရင္းက နာတဲ့ေ၀ဒနာေတြလဲ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေပ်ာက္ရွသြားၾကသည္။

++++++++

လက္နဲ႔ ထိေတြ႔ကုိင္တြယ္ၾကည့္လုိ႔မရတဲ့ အနာေတြလဲ က်မမွာရွိပါသည္။လြယ္လင့္တကူ ေျပာၾကစတမ္း ဆုိရင္ျဖင့္ "စိတ္၏အနာမ်ား" ေပါ့။

မိဘ၊ညီအကုိ ေမာင္ႏွမကလြဲရင္ က်န္တဲ့ က်မနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ လူေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားအေပၚမွာ က်မ ခဏခဏ နာက်င္ဖူးပါသည္။နာက်င္မႈ ေ၀ဒနာေတြက ပံုစံအစံု၊အမ်ိဳးအစားအစံု.. အရြယ္အစား အစံုပါပဲ။
ခဏခဏ နာက်င္သလုိ ခဏခဏပဲ အဲ့ဒိေ၀ဒနာေတြ ေပ်ာက္ကင္းဖူးပါသည္။

က်မ တဦးတည္းစာဆုိရင္ေတာ့ စိတ္ရဲ့အနာကုိ "နားလည္မႈ" အနာဂ်က္ဆစ္တမ်ိဳးထဲကသာ ေပ်ာက္ေအာင္ ကုသေပးႏုိင္သည္။အနာက ရုိးရုိးထိခုိက္ပြန္းပဲ့အနာဆုိေပမယ့္ ဗုိင္းရပ္စ္ေတြပါ ၀င္ေနျပီး ေယာင္ယမ္းလုိ႔ ျပည္တည္နာ အျဖစ္ပါ ေရာက္ေနျပီဆုိရင္ျဖင့္ "တဖန္ျပန္လည္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးျခင္း"ဆုိတဲ့ အန္တီဘုိင္ေအာတစ္ ကုိပါ ထည့္သံုးဖုိ႔ လုိတဲ့အခါ ထည့္သံုးရတာေတြလည္း ရွိသည္။

က်မမွာ အခ်စ္ဆံုးေတြ သိပ္မမ်ားမ်ား မရွိပါ။လက္တဖက္ေတာင္မျပည့္။ထုိအခ်စ္ဆံုးေတြကုိပဲ ခဏခဏ နာက်င္ဖူးသည္။

ထိလြယ္၊ရွလြယ္၊က်ိဳးလြယ္၊ေၾကလြယ္...စိတ္နဲ႔မုိ႔ ခံစားမႈစံခ်ိန္ကလဲ သူတကာထက္ ပုိလြန္တာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလဲ သိထားပါရဲ့..။

စိတ္ရဲ့ အနာကုိလဲ အရသာခံဖူးပါသည္။ ကဗ်ာဆရာတဦးက ေျပာဖူးသည္။ "က်ေနာ္ျဖင့္ စိတ္ထဲ နာက်င္ေတြေတြ မ်ားေလေလ.. ကဗ်ာေတြ ဆက္တုိက္ရေလပဲ "ဟု..။က်မအတြက္ေတာ့ စိတ္ထဲ မ်ားမ်ားနာေလ အဲ့ဒိအနာေတြကုိ ေျဖေဖ်ာက္ဖုိ႔၊လမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာင္းပစ္ဖုိ႔ ၾကိဳးစားေနမိေတာ့တာပါပဲ။

အဲ့ဒါက ေကာင္းေသာ အေလ့အထ မဟုတ္တာေတာ့ က်မကုိယ္တုိင္ လက္ခံပါသည္။သုိ႔ေသာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ တားျမစ္ဖုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ့ပါ။အဲ့ဒီလုိ မတတ္ႏုိင္လုိ႔ စိတ္လြတ္ကုိယ္လြတ္ ေန႔ရက္အေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ျဖတ္သန္းအျပီး ေနာက္ဆံုးသတိရမိလုိက္တဲ့အခုိက္မွာ.. အနာကုိအနာမွန္းမသိ၊နာရ ေကာင္းမွန္းမသိေအာင္ကုိ ထံုအသြားခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။

ဒီစာေရးေနရင္းက ငယ္ငယ္တုန္းက က်မတုိ႔ ျမိဳ႕က အရူးမၾကီးတေယာက္ သူ႔ ေျခေထာက္က အနာေတြကုိ
"ဟဲ့ ဒါဘာျဖစ္တာလဲ "ဆုိေတာ့ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ သူမရဲ့ေလသံကုိ ႏွိမ့္ခ်လုိက္ျပီး "ဘယ္သူ႔မွ သြားမေျပာနဲ႔ေနာ္.. အဲ့ဒါ "အနာ " "လုိ႔ ျပန္ေျပာတာေလး ေျပးသတိရမိသည္။ ခုလဲ... ဘယ္သူမွ မေျပာနဲ႔ေနာ္.. အဲ့ဒါ အနာ.. ပါ ေပါ့။

++++++

ကုိယ္တုိင္ ျပန္လည္သံုးသပ္ၾကည့္ေတာ့ တခုခုဆုိ ခပ္ျမန္ျမန္ခံစား၊ခပ္ျမန္ျမန္ ေၾကြပဲ့ျပီး၊ခပ္ျမန္ျမန္ ရုိးအီတတ္တဲ့ က်မရဲ့ အဇ်တၱ ေၾကာင့္မ်ားလား... ဟု သာ အေျဖရွာရသည္။

ျဖစ္သင့္တာကေတာ့ "အနာ"ဆုိ နာတတ္ဖုိ႔သာ။က်မလုိ မနာတတ္ေအာင္ မေနၾကပါႏွင့္ လုိ႔သာ တုိက္တြန္းခ်င္မိသည္။

++++++

Tuesday, May 18, 2010

လြန္ေလျပီးေသာအခါ...

အခ်စ္ေရ့...
စကၠန္႔မလပ္စြာ...တုိ႔တေတြထိစပ္ခဲ့ၾကတာပဲ။
လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္တုန္းက...
အေ၀း ေနရရင္ေတာင္
စိတ္အေမွာင္မွာ ရင္ခုန္သံခ်င္းထပ္ျပီး အိပ္ခဲ့ၾကတာပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္တုန္းက...
တုိ႔ႏွစ္ဦးေလာက္ ခ်စ္ၾကတဲ့သူ
တုိ႔ႏွစ္ဦးေလာက္ ေသာကဗ်ာပါဒမ်ားၾကသူ
တုိ႔ႏွစ္ဦးေလာက္ " ျပံဳး"တတ္ခဲ့ၾကသူ
ဒီကမၻာေလာကၾကီးမွာ ရွိမွာမဟုတ္ဘူး(လုိ႔)
ငါေျပာ(ရင္)
မင္း အသံက်ယ္က်ယ္ေလးနဲ႔ ရီ(ရယ္)ေမာပါကြယ္။

တကၠသုိလ္ရိပ္သာလမ္းေပၚက ကုကၠိဳလ္ပင္ေတြသိပါတယ္။
တကၠသုိလ္ေရကူးကန္က ကေလးေလးေတြ သက္ေသရွိပါတယ္။
အသဲပန္းက စားပြဲထုိးေလးကုိလဲ ေမးၾကည့္လုိ႔ရပါတယ္။
လိပ္ခံုးေနာက္က ေက်ာင္းအုိအုိၾကီးလဲ သိပါတယ္။
သထံုလမ္းမေပၚက ကတၱရာေစးမဲမဲေတြလဲ သိၾကပါတယ္။
ပိေတာက္လမ္းက ပန္းေျခာက္ေလးေတြ သိပါတယ္။
လွည္းတန္းေစ်းၾကီး နဲ႔ ဆုေကာ္ဖီဆုိင္ေလးလဲ သိပါတယ္။
စိန္ေဂဟာၾကီးလဲ သိပါတယ္။
တုိ႔ႏွစ္ဦးေလာက္ခ်စ္ၾကတာ ကမၻာေလာကၾကီးတခြင္လံုး မရွိပါဘူးဆုိတာ...

အခ်စ္ေရ့..
လြန္ခဲ့တဲ့ ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း
ငါ့ နဲ႔...
ေက်ာခ်င္းကပ္ထားပါကြယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း
ငါ့ကုိ...
မင္းမ်က္ႏွာေပၚမွာ အျပံဳးေလးေတြ ပြင့္ျပပါကြယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း..
ငါ့လက္ကုိ ျမဲျမဲတြဲထားစမ္းပါကြယ္..။
လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း..
မင္းလက္သည္း၊ေျခသည္းေလးေတြ ရွည္လာတုိင္း
ငါ့ကုိသတိရပါကြယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း
ေရႊတိဂံုဘုရားသြားၾကရေအာင္ကြယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း
ငါသီေပးတဲ့ ခေရပန္းကံုးေလးနဲ႔ ဘုရားကပ္ပါဦးကြယ္။

အခ်စ္ေရ့....
လြန္ခဲ့တဲ့ေျခာက္ႏွစ္ကအတုိင္း...
ငါ့နဲ႔...
င့ါကုိ....
.....
...........
ငါ့ႏွလံုးသားကုိ...
နမ္းရႈိက္စမ္းပါဦးကြယ္။

(Mirror)

Saturday, May 15, 2010

အေမ့ထမင္း၀ုိင္းေလး

တေန႔က သူငယ္ခ်င္းအိမ္က မိသားစုပံုေလးတပံုေရာက္လာေတာ့ ၂ ေယာက္သားၾကည့္ရင္းက ဘာလုိအပ္ေန မွန္း မသိ။ဓာတ္ပံုက မျပည့္မစံုျဖစ္ေနသလုိ ခံစားမိၾကသည္။ျပီးေတာ့ ဓာတ္ပံုထဲက သူ႔တူမေလးနဲ႔ တူေလး၊ကေလး ၂ ေယာက္ကုိ ဟာသလုပ္ျပီး ရယ္ေမာျဖစ္ၾကသည္။ကေလးေတြက အခ်ိန္ အနည္းငယ္အတြင္း မွာ အမ်ားၾကီးေျပာင္းလဲလာသည္။ကုိယ္ေတြ ရင္ခြင္ပုိက္တဲ့ကေလးက မတ္တပ္ရပ္ျပီး စတုိင္ျပည့္နဲ႔ ဓာတ္ပံုရုိက္ခံ ေနတာျမင္ေတာ့ အသက္ရွဴေတာင္မွားေလာက္ေအာင္ အံ့ၾသဘနန္းျဖစ္ရသည္။

ေနာက္တရက္၊မေန႔တုန္းက တေခါက္ထပ္ၾကည့္ျဖစ္သည္။ဘာလုိသလဲ ဆုိတာ ရွာေတြ႔မိသြားသည္။အဓိက Subject ေတြ..၊လူေတြ လုိေန တာပါ။မိသားစု အင္အားေတာင့္တင္းတဲ့သူတုိ႔မိသားစုဆုိတာက ဓာတ္ပံုရုိက္ရင္ အထဲနဲနဲတုိးဦး၊အထဲနဲနဲတုိးဦးနဲ႔ လူအားလံုးပါေအာင္ တြန္းတြန္းထုိးထုိး၊ၾကပ္ၾကပ္သိပ္သိပ္နဲ႔ရုိက္ခဲ့ၾကတဲ့ မိသားစု က ခုေတာ့ကေမ်ာက္ ကေခ်ာက္ ျဖစ္ေနသည္။အေ၀းေရာက္ေနသူေတြ ေနရာမွာ အနီးရိွတဲ့ ကေလးငယ္ေတြ အစားထုိး ပါ၀င္လာသည္။ဘယ္လုိပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊သိပ္ေတာ့ မစုိျပည္..။ မျပည့္စံု...။

ဓာတ္ပံုၾကည့္ရင္းကေန ထမင္းစား၀ုိင္းေတြအေၾကာင္း ေတြးမိသည္။ဟုိးး ခပ္ေ၀းေ၀းက ထမင္း၀ုိင္းေလး....။

က်မအသက္ ၁၆ ႏွစ္ထိေနထုိင္ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အေမအိမ္က ထမင္းစားပြဲက အလွဴမဂၤလာ၊ပြဲေနပြဲထုိင္ဆုိရင္ အငွားလုိက္ရေလ့ရွိသည္။အေဖက တုိ႔မိသားစု ၇ ေယာက္စာ ဆုိျပီး ထမင္းစားပြဲကုိ အၾကီးၾကီးလုပ္ထားခဲ့သည္။ ၇ ေယာက္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိ စားလုိ႔ရသည္။ဧည့္သည္၀င္ခ်င္ရင္ေတာင္ ၀င္လုိ႔ရသည္။ ကေလးငယ္ငယ္ေတြ၊ ပုစုခရုနဲ႔ဆုိေတာ့ အေတာ္ေလးက်ယ္၀န္းမွလဲ အဆင္ေျပသည္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိထမင္းစား၀ုိင္းေလးမွာ အေဖက ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္မ်ား သူ႔မိန္းမ၊သူ႔သားသမီးေတြနဲ႔ ထမင္းလက္စံု စားခြင့္ ရခဲ့ပါသလဲ။တခါတေလက် အေဖ လုပ္သူကုိ က်မ ကရုဏာသက္မိသည္။သူ လူျဖစ္လာသည္။အသက္ ၂၀ မွာ အိမ္ေထာင္တည္ေထာင္သည္။ အလုပ္လုပ္သည္။သားေကၽြးမႈ၊မယားေကၽြးမႈ။ေၾကြးသစ္ေတြ တပင္တပန္း ခ်သည္။ အသက္ ၃၈ မွာ ေရာဂါဆုိး တခု စတင္ခံစားရျပီး အသက္ ၄၀ မွာ သူ႔ဘ၀က အဆံုးသတ္သြားသည္။သူ႔ကုိ ေၾကြးေဟာင္းဆပ္တာကုိ သူခံစားခြင့္မရရွိခဲ့ပါ။သူေမြးထားခဲ့တဲ့ သားေတြသမီးေတြရဲ့ ေကာင္းသည္၊ဆုိးသည္ကုိ သူမျမင္ႏုိင္ခဲ့။သူ႔ဘ၀က ျဖစ္သင့္သည္ထက္ အနည္းငယ္ တုိေတာင္းလြန္းလွသည္ဟု တခါတခါ ေတြးမိသည္။

က်မငယ္ငယ္က မိသားစုထမင္းစားေတာ့မည္ဆုိတာနဲ႔ အငယ္ဆံုးဆုိေတာ့ ဗာဟီရ၊ေတာက္တုိမယ္ရ ၀င္လုပ္ရ သည္။အိမ္မွာက ထမင္းကုိ သူတခါ၊ငါတခါ ကုိယ္ဆာတဲ့အခ်ိန္ကုိယ္ထစား။အဲ့လုိ စားလုိ႔မရ၊အေမ မၾကာခဏ ေျပာဖူးတဲ့စကားက "ငါးပိရည္နဲ႔ပဲ စားဦး၊လက္ဆံုစားေတာ့ ပုိ၀င္တယ္" တဲ့။အမ လုပ္သူက ထမင္းခူးေနရင္ က်မက အဲ့ဒိအေဖ့လက္ရာ ထမင္းစားပဲြအၾကီးၾကီးကုိ မႏုိင္မနင္း မ ရသည္။ေနာက္ေဖး မီးဖုိေခ်ာင္ရဲ့ ေဒါင့္တေနရာရာမွာ ေထာင္ထားတဲ့ အဲ့ဒိ ထမင္းစားပြဲၾကီးကုိ လွိမ့္ရင္းက ကုိယ့္ေျခမေပၚ စားပြဲနဲ႔ဖိသြားလုိ႔ ေသြးေခ်ဥသည္အထိ ျဖစ္ရသည္။ၾကမ္းျပင္မွာ ဖင္ခ်ထုိင္ျပီး ထုိင္စားရတဲ့စားပြဲဆုိေတာ့ တခါတေလမွာ ဟင္းေတြ၊ထမင္းေတြ အုိးထဲျပန္မထည့္ခ်င္လုိ႔ ထမင္းစားပြဲကုိ ျပန္မေထာင္ေတာ့ပဲ ဒီအတုိင္း ထားရတဲ့အခါမ်ိဳးေတြဆုိရင္ေတာ့ ရွပ္ျပာရွပ္ျပာႏုိင္လွတဲ့ က်မညိႈ႕သက်ည္းရုိးေတြ အညိဳအမဲစြဲသည္အထိ ခလုတ္တုိက္မိတာမ်ိဳးေတြလဲ ရွိသည္။

တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒိထမင္းစားပြဲက မိသားစု ၇ ေယာက္ဆန္႔ေအာင္ လုပ္ထားခဲ့တယ္ဆုိေပမယ့္ အေဖဆံုးျပီး ေနာက္ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္းမွာပဲ အမတေယာက္၊အကုိ တေယာက္က ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္အိမ္ေထာင္ျပဳသြား ၾကတာဆုိေတာ့ တကယ့္လက္ေတြ႔မွာ သားသမီးသံုးေယာက္နဲ႔ အေမနဲ႔ ေလးေယာက္နဲ႔ စုိေျပခဲ့တဲ့ ထမင္း၀ုိင္းေလးျဖစ္သည္။ ၇ ေယာက္ မဟုတ္ေပမယ့္ ေလးေယာက္ဆုိတာလဲ အင္အားေတာ့ နည္းလွတာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။

မုိးေတြသိပ္သည္းတဲ့ တခ်ိဳ႕ညေနခင္းေတြမွာ အဲ့ဒိထမင္း၀ုိင္းေလးကုိ က်မလြမ္းဆြတ္မိပါသည္။ငါးသလဲထုိး ေသးေသးမွ်င္မွ်င္ေလးေတြကုိ သရက္သီးပါးပါးေလးေတြနဲ႔ ေရာခ်က္တဲ့ အေမ့ငါးဟင္းေလး၊ေနာက္ေဖး ကမ္းနား ေခ်ာင္းစပ္မွာစုိက္ထားတဲ့ ဘူးပင္ေတြဆီက ခူးထားတဲ့ ဘူးညြန္႔ျပဳတ္၊ျငဳပ္သီးစိမ္း မီးဖုတ္ေထာင္း ေဖ်ာ္ထားတဲ့ ကြင္းေခ်ာင္းရြာထြက္ ငါးပိရည္၊ျပီးေတာ့ တစိမ့္စိမ့္ရြာေနတဲ့မုိးေအးေအးမွာ ထမင္းပူပူေလးနဲ႔။မိသားစုေလး ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ ေလြးၾကတဲ့ ညေနခင္းထမင္း၀ုိင္းေလးကုိ က်မသတိတရ ရွိမိသည္။

အငယ္ဆံုးက ေနာက္ကားေက်ာ္တက္ျပီး အရင္ဆံုး အေမ့အိမ္ကုိ လက္ျပႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တနင့္ တပုိးထည့္လြယ္ထားတဲ့ ေက်ာပုိးအိတ္တလံုး၊ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ တအုပ္နဲ႔ ရင္ခုန္သံခပ္ျပင္းျပင္းတခ်က္ကုိ သယ္ေဆာင္ျပီး အေမ့အိမ္က ထမင္း၀ုိင္းေလးကုိ စြန္႔ခြာခဲ့သည္။ ႏွစ္ကာလေတြအေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အေမ့အိမ္က ထမင္း၀ုိင္းေလးကုိ လြမ္းရေကာင္းမွန္ မသိတတ္ခဲ့ပါ။အေမ့အိမ္က ထမင္း၀ုိင္းေလးဆီက ၾကည္ႏူးမႈေတြက "ဧရာ၀တီတုိင္းမွ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သပါ၏ "ဆုိတဲ့ဆုိင္းဘုတ္ ေနာက္မွာ တေရးေရးေပ်ာက္က်န္ခဲ့ဖူးသည္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္တုန္းကေတာ့ အေမက ထမင္း၀ုိင္းကုိ အေျပာင္းအလဲလုပ္ထားသည္။ထမင္းစားပြဲနဲ႔ ကုလားထုိင္နဲ႔။ သုိ႔ေသာ္ ကုလားထုိင္က ၂ လံုးတည္း။ အဲ့ဒါကုိျမင္ေတာ့ စိတ္ထဲမယ္ တခုခုကုိ မနာလုိစိတ္ျဖစ္သြားသည္။ စိတ္ေနာက္ကုိယ္ပါ "အေမကလဲ ဘာလုိ႔ ထုိင္ခံု က ႏွစ္ခံုထဲျဖစ္ေနရတာလဲ "လုိ႔ေျပာခဲ့မိသည္။ "နင့္အကုိအိမ္က လက္သမားေတြလုပ္ေပးတဲ့အတုိင္းပါပဲကြယ္။ ထုိင္ ထုိင္ အေမ မထုိင္ဘူး "တဲ့။ေနာက္တစ္လေလာက္ အၾကာ၊ေနာက္ထပ္တေခါက္ အေမ့အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကုလားထုိင္ေလးလံုး ျဖစ္ေနသည္။ က်မဖုိ႔ တလံုး၊ အိမ္ေရွ႕အိမ္မွာ သားနဲ႔ဇနီးနဲ႔ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔သားငယ္အတြက္ တလံုးျဖစ္ဟန္တူပါသည္။တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒိ ထမင္းစားပြဲမွာက သိပ္ျပီးစားျဖစ္ၾကတယ္လဲ မရွိပါ။ၾကမ္းျပင္မွာ ပိပိျပားျပား ထုိင္ခ်ျပီးစားရတဲ့ အေဖလုပ္ေပး ခဲ့တဲ့ ထမင္းစားပြဲမွာပဲ သြား၀ုိင္းျဖစ္ၾကတာခ်ည္း။တူေတြ၊တူမေတြက က်မအိမ္ျပန္ေရာက္ေနခ်ိန္ဆုိရင္ ႏွင္ခ်လုိ႔ ေတာင္ မျပန္ၾက။သူတုိ႔ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ စားပြဲ၊ကုလားထုိင္ ေလးလံုးနဲ႔လဲ အဆင္မေျပ။

က်မမရွိတဲ့ ခုလိုအခ်ိန္ေတြမွာ အေမက ဘယ္ထမင္းစားပြဲမွာ စားေနမွာလဲ။သူ႔သမီးၾကီးက ေအးတိေအးစက္။ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး၊သဲသဲကဲကဲ မေနတတ္။သူဗုိက္ဆာရင္ ၀မ္းခ်င္းဆံုတာ မဟုတ္ဘူးဆုိျပီး သူ႔ဘာသာသူ စားႏွင့္ ေနတတ္တဲ့သူ။အဲ့ဒီလုိ ညေနခင္းေတြတုိင္း အေမဘယ္သူနဲ႔ ထမင္းလက္ဆံုစားေနမွာပါလိမ့္။ သူ႔ေယာက်္ား လုပ္ေပးခဲ့တဲ့ ထမင္းစားပြဲ၀ုိင္းၾကီးက မီးဖုိေခ်ာင္ရဲ့ ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ ေထာင္လ်က္သားျဖစ္ေနျပီး သူတဦးထဲ စားပြဲနဲ႔ ကုလားထုိင္ေပၚထုိင္လုိ႔ ေရေႏြးၾကမ္း တခြက္နဲ႔ပဲ ျငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနေလမလား။ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ ေလးေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမ့ထမင္း၀ုိင္းေလးက ေႏြးေႏြးေလးျဖစ္ေနပါေစလုိ႔သာ က်မဆႏၵျပဳေနမိပါသည္။


Friday, May 14, 2010

အသိမဲ့

ရုပ္ရွင္ၾကည့္မယ္ဆုိတဲ့စိတ္ကူးက ဘယ္အခ်ိန္ကျဖစ္ေပၚခဲ့သလဲဆုိတာ သူ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ခုေတာ့ ၾကည့္ေန လက္စရုပ္ရွင္ကုိ ပိတ္လုိက္ျပီးသားျဖစ္သြားျပီ။ဟင့္အင္း..ပိတ္လုိက္တာမဟုတ္ဘူး။ ခဏေလးရပ္ထားတာ။ ျပန္ၾကည့္ခ်င္ရင္ၾကည့္မယ္။မၾကည့္ခ်င္ရင္လဲ မၾကည့္ေတာ့ဘူး။စိတ္အေျပာင္းအလဲျမန္လုိက္တာလုိ႔ ေျပာခ်င္ ရင္လဲ ေျပာေပါ့။ခု သီခ်င္းနားေထာင္ေတာ့မလား လုိ႔...။

ကဗ်ာဆရာတေယာက္ ပုိ႔ေပးထားတဲ့ ခင္၀မ္းသီခ်င္းအေတာ္မ်ားမ်ား သူ႔မွာရွိသည္။ကဗ်ာဆရာ ဆုိလုိ႔။ အဲ့ဒီ ကဗ်ာဆရာနဲ႔ဆံုျပီး ေလဖုတ္ဖုိ႔ခ်ိန္းထားတာ သြားသတိရသည္။ဖုန္းနာပါတ္ေျပာင္းထားတာ သူမသိေသးဘူး။ ေျပာဖုိ႔လုိလား။အင္း လုိတာေပါ့။သူ႔ကုိ တခ်က္လွမ္းျပီး သတင္းေပးလုိက္သည္။ေနာက္ေတာ့ ဂဏန္း (၈) နဲ႔ စေသာ ဖုန္းနံပါတ္မ်ားအေၾကာင္း သတိရသည္။

သီခ်င္းနားေထာင္မလုိ႔ သီခ်င္းရွာေနတာကုိ ျပန္သတိရသည္။ျမင္ျမင္ရာ ခင္၀မ္းသီခ်င္းတပုဒ္ဖြင့္လုိက္သည္။ ခဲြခြာျခင္းကုိႏွစ္သိမ့္ တဲ့။အခ်စ္ေရ...မင္း မ်က္ရည္မ၀ဲပါနဲ႔ မၾကာခင္ျပန္ဆံုရမယ္.. ျပံဳးႏုိင္တုန္းမွာ အခ်စ္ေရ ျပံဳးထားပါဦး... ခြဲျခားျခင္းကုိ တုျပိဳင္..ျပံဳးစမ္းပါဦး....။

သီခ်င္းမဆံုးေသးခင္မွာပဲ သူ ျပံဳးလုိက္မိသည္။

ရုပ္ရွင္ေတြ..ယုတၱိမရွိလုိက္ပံုမ်ား။ေခတ္အခါနဲ႔ ေလ်ာ္ညီမႈကုိမရွိဘူး။ရပ္ထားရာကေန ျပန္ဖြင့္ၾကည့္သည္။ ျပီးေတာ့ အျပီးအပုိင္ ပိတ္ပစ္လုိက္ရသည္။အဲ့လုိ ရုိက္ခ်င္ရာရုိက္ျပေနတတ္တဲ့ ရုပ္ရွင္ေတြထက္စာရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ ေက်နပ္စရာ၊ စိတ္ပင္ပန္းမႈမ်ားနဲ႔ ေခတၱကင္းေ၀းစရာ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဇာတ္လမ္းေလးေတြသာ ၾကည့္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ အခုေတာ့ ဘာမွမၾကည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

ေလ ၀၀ရွဴလုိက္ခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္လာသည္။

အျပင္ဘက္ကုိ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ျမင္ခြင့္၊ၾကည့္ခြင့္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမည္။ၾသကာသေလာကၾကီး တစ္ခုလံုး ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ပ်က္ေျပာင္းလဲေနသလဲ ဆုိတာ သူစိတ္၀င္စားသည္။ဘယ္သူတဦးတေယာက္ကမွ မဖိတ္ေခၚ ေပမယ့္ သူ႔စိတ္က အတိတ္ဆီသုိ႔ ေျခဦးလွည့္သြားသည္။

အထပ္ျမင့္တုိက္တခုေပၚကေန လွမ္းၾကည့္လုိက္ရင္ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ၾတိဂံပံုစံ ေျမနီကြက္လပ္ေလးမွာ ေမွာင္ကုပ္ကုပ္လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေလးရွိတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးတခု ဟုိဟုိဒီဒီ၊ဘယ္ဆီကေနမွန္းမသိ ေပၚလာသည္။အဲ့ဒီဆုိင္ေလးမွာ သူတုိ႔ေတြ ေရေႏြးၾကမ္းအုိးေပါင္းမ်ားစြာ အတူတူေသာက္ၾကသည္။ ေပၚဦးသက္ရဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ လက္ဘက္ရည္ထဲႏွစ္ေသာက္ျပီး မင္းခ်မ္းမြန္ရဲ့ ကဗ်ာကုိ ရြတ္ၾကသည္။ ပဲျပဳတ္နံျပား စားခဲ့သည္။.............။

လြမ္းရျပန္သည္။တစ္ခါ။

ထံုထိုင္းမူးယစ္ျခင္းနဲ႔ ကုိယ့္အလြမ္းကုိ တစ္လႊာခ်င္းစီ အေရာင္တင္ျဖစ္သည္။သတိတရရွိျခင္းမွာ ဒဏ္ရာေတြ မပါဖုိ႔ သူၾကိဳးစားရေတာ့မည္။မျဖစ္မေန..။ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆုိတာ ပူေလာင္ဖုိ႔ မဟုတ္ဘူး။ရင္ေငြ႕ျခံဳလုံပါေပ့ ျဖစ္ေစဖုိ႔။ရရွိခဲ့ဖူးတာေတြကုိ ျပန္ျပီးဆာေလာင္ေနရတာ... အနာေဖးအထပ္ထပ္ အနာကုိ ေသခ်ာ ၾကည့္ျပီးဆြ ေနရသလုိ။

မျမင္ရေသာ၊မပုိင္ဆုိင္ႏုိင္ေသာ ေကာင္းကင္ၾကီးကုိ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲကေနျပီး စိတ္ကူးနဲ႔လဲ ပံုေဖာ္လုိ႔ ရသားပဲ။သူ႔ကုိအုပ္မုိးထားေသာ၊သူခ်စ္ေသာသူေတြကုိ အုပ္မုိးထားေသာ ေကာင္းကင္ၾကီးက ညေနတုန္းကလုိ ညစ္ပုတ္ပုတ္ျဖစ္ေနတုန္းပဲလား။ဒါမွမဟုတ္ ဟုိေန႔ညေတြတုန္းကလုိ တိမ္မွ်င္မွ်င္ေတြကမ်ားက သူ႔အလင္း သူမေဆာင္ႏုိင္ရွာတဲ့ လမင္းၾကီးရဲ့ အေပၚကေန ျဖတ္ျဖတ္ျပီး ေျပးေနၾကမလား။

သူ႔ ေကာင္းကင္တစ္ခုလံုး ဘာေတြျဖစ္ေနသလဲဆုိတာ ဒီညအဖုိ႔ သူ မသိရေသးပါ...။ဘယ္အခ်ိန္က်ရင္ျဖင့္ ေသခ်ာသိခြင့္ရမလဲဆုိတာလဲ မေသခ်ာပါ။

အသိမဲ့စြာ ခဏေလး ေျပးထြက္သြားရာကေန လက္ရွိပစၥကၡဆီသုိ႔ ျပန္ေရာက္လာရျပန္သည္။ဒါမွ သူ႔ဘ၀ အစစ္အမွန္ျဖစ္သည္။


Wednesday, May 12, 2010

ခရီးလမ္းဆံုး

video

(My country/ My origin/ My destination)

စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ဒီေန႔တေန႔ခင္းလံုး ဒီဟာေလးလုပ္ေနျဖစ္တယ္။အဆင္မေျပလဲ သည္းခံျပီး ၾကည့္ၾကပါေလ :) ဓာတ္ပံုေတြက ျပည္ျမိဳ႕ဗုိလ္ခ်ဳပ္ပံုကလြဲရင္ က်န္တဲ့ပံုေတြက က်မရုိက္ခဲ့တာေတြျဖစ္ျပီး၊သီခ်င္းက အားလံုးသိျပီး ျဖစ္တဲ့ ဂၽြန္ဒမ္းဗားရဲ့ ကန္ထရီးရုတ္(ဒ္)ပါ။

တူညီေသာမနက္ခင္းမ်ား၊ပ်င္းရိျငီးေငြ႔ဖြယ္ ေမလေန႔လယ္ခင္မ်ား၊တဟီးဟီးေတာက္ေလာင္ေနေသာကၽြန္းပိစိမွ အပူလႈိင္းမ်ားဆီကေန က်မ တိတ္တိတ္ေလးေျပးထြက္သြားခဲ့မိတယ္။....။

All credits to John Denver & Song Composer of Country Roads.

Sunday, May 02, 2010

မ်က္ရည္အန္ဖတ္

ဘ၀ဆုိတဲ့ ေျမြေကာင္ဆုိးကမွ
ငုိေအာင္စ ေနရင္
ငုိတတ္ေအာင္ ငုိဖုိ႔ပဲ ...။

လက္သည္းထိပ္ကုိ နာနာကုိက္
တအိအိနဲ႔ ငုိခ်လုိက္စမ္း...။
ခက္ေနတာက..
ငါ့မ်က္ရည္ျမစ္ေၾကာတေလွ်ာက္
ေခ်ာ္ရည္ပူေတြနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ေနတာ..။

ငါ...
ဒီေန႔ည ေပ်ာ္ရႊင္တယ္
ငါ..
မနက္ဖန္မနက္ မုိးမလင္းခင္မွာ... ငိုေၾကြးမယ္
ငါ့ကုိ ..
လာမတားနဲ႔ ....။

ရုိးသားမႈကုိ ရြက္ကုန္လႊင့္ျပီး...
ငါ ဘာကုိမွ မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဘူူးဆုိတာ
ငါ့ကုိယ္ငါ ရင္းလုိ႔....
ငါ ယံုၾကည္၏။

ငါ့ကဗ်ာေတြထဲမလဲ
ငါ့ရွိရွိသမွ်
ငါ့ပုိင္ဆုိင္သမွ်...
ငါ့ အေၾကာင္းအရာေတြ အကုန္မပါႏုိင္ခဲ့...

အဲ့ဒီလုိနဲ႔..
လူေတြၾကား ျဖတ္ေလွ်ာက္ဖြင့္မေပးဘဲ
၀ွက္ထားမိတဲ့
ငါ့မ်က္ရည္အန္ဖတ္ေတြ...။....။

Mirror