Monday, December 29, 2008

ဓာတ္ပံုလက္က်န္ရွင္းတမ္း

အညာမွာေနတုန္းက ရုိက္ထားတဲ့ပံုေလးေတြ ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္။မ်က္စိေနာက္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခြင့္လႊတ္ၾကပါေလ...။
ဒီတစ္ခါ ေနာက္ဆံုးတင္ျခင္းပါ...။ဘာဖန္တီးမႈမွ မပါတဲ့က်မရဲ့ ကင္မရာစုတ္စုတ္ေလးနဲ႔ရိုက္ခဲ့တဲ့ ဓာတ္ပံုေတြပါ...။



ရြာတစ္ရြာကေန ေနာက္တစ္ရြာကုိကူးတုိင္း ဒီလုိအပင္ေတြနဲ႔ျပည့္ေနတဲ့ ကြင္းျပင္ၾကီးကုိျဖတ္ရတယ္..။က်မလဲ ဘယ္ရမလဲ။ကုိအငဲရဲ့ "ဒီကြင္းျပင္ၾကီးကုိ...တုိ႔ျဖတ္ဖူးတယ္....ဒီျမက္ပင္စိမ္းေတြ..ေျခာက္ေသြ႔ကာ ညိဳမြဲေန..ဒီေကာင္းကင္ၾကီးလဲ ဟုိအရင္လုိ မလွေတာ့ဘူး..." လုိ႔ေအာ္ဆုိျပီး ႏြားလွည္းစီးခဲ့တာေပါ့..။
အဲ့ဒိအခ်ိန္တုန္းကသာ တစ္ကုိယ္လံုးနာက်င္ကုိက္ခဲေနလုိ႔ စိတ္ပင္ပန္းခဲ့ရတာ..ခုျပန္ေတြးေတာ့ လြမ္းေမာစရာ..:'(



ဒီပံုကုိက်ေတာ့ က်မဆရာက ေရွ႕ကေနရိုက္သြားတယ္..။က်မက သူ႔အုိင္ဒီယာကုိ ေကာင္းမလားထင္ျပီး လုိက္ရုိက္ထားလုိက္တာ..။



ဒီပံုက်ေတာ့လဲ အလင္းေရာင္နဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ သကၤန္းအေရာင္ေတြကုိ ဟပ္ေနတယ္လုိ႔ ခံစားရလုိ႔ ရုိက္ခဲ့ပါတယ္..။
(အဟဲ အေရာင္ေတြ အေၾကာင္းေျပာေနေတာ့ ပန္းခ်ီေတြဘာေတြ နားလည္လားလုိ႔ အထင္မၾကီးလုိက္နဲ႔ဦးေနာ္။မ်ဥ္းေတာင္ေျဖာင့္ေအာင္ မဆြဲတတ္ပါဘူး )



အေရာင္ေတြ စပ္ပံုကုိသိပ္သေဘာက်လုိ႔ပါ...။


ပုဂံဘုရားတစ္ဆူထဲက နံရံေဆးေရးပန္းခ်ီတစ္ခုပါ။ဘုရားနာမည္ေတာ့ မမွတ္မိေတာ့တာ ခြင့္လႊတ္ေနာ္...:)


ဒီဓာတ္ပံုကို က်မဘာသာက်မ တံတုိင္းၾကီးလုိ႔ နာမည္ေပးထားတယ္..။



အညာရြာမွ အေမအုိ...။

အားလံုးကုိေလးစားခင္မင္လ်က္........။


Sunday, December 28, 2008

စိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ား

ေျပာခဲ့ဖူးသလုိ ခ်စ္တတ္တဲ့ရင္ခြင္အက်ယ္ၾကီးႏွင့္လူဆုိေတာ့ စိတ္ကူးကလဲ အလြန္ကုိယဥ္ပါသည္။ အဂၤလိပ္ စကားပံုလား၊ အဆုိအမိန္႔လား မသိ.. ၾကားဖူးတာေတာင္ရွိသည္။ " အိပ္မက္ေတြကုိ မက္ပါ..တေန႔မွာ အိပ္မက္ေတြက သင္သြားလုိရာကုိ ေရာက္တဲ့အထိေခၚေဆာင္သြားပါလိမ့္မယ္" ..တဲ့ေလ..။
ဒီေတာ့ အလကားေဖာခ်င္းေသာခ်င္းရႏုိင္တဲ့ ဒီစိတ္ကူးအိ္ပ္မက္ေတြ ဘာလုိ႔ မမက္ရဲရမွာလဲ....။
စိတ္ကူးယဥ္တတ္တဲ့အရြယ္ကတည္းက မက္ခဲ့တဲ့စိတ္ကူးအိပ္မက္...ခုထိလဲ မက္ဆဲပါပဲ။ဆက္ျပီးလဲ မက္ေနမိဦးမွာပါပဲ။

စိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ား အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ အဲ့မ်ားလွတဲ့ စိတ္ကူးအိပ္မက္ ကုိ အေကာင္ အထည္
ေဖၚဖုိ႔ရာ လမ္းေၾကာင္းေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းမွ ျဖစ္ႏုိင္မယ္လုိ႔လဲ ယံုၾကည္ထားပါတယ္။ က်မစိတ္ကူးေလးေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းစီ ခ်ေရးၾကည့္ပါ့မယ္။ ျဖစ္ႏုိင္၏၊ မျဖစ္ႏုိင္၏ ၀ုိင္းျပီးစဥ္းစားေပးၾကပါဦး။

၁ ) နယ္ျပန္ျပီး အေမနဲ႔ေနဖုိ႔...

အငယ္ဆံုးသမီးကုိ အျမဲတမ္း ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ထားျပီးေနခ်င္တဲ့ က်မအေမရဲ့ဆႏၵေတြကုိ ျဖည့္ဆီးေပးဖုိ႔ ဒါက က်မအတြက္ လက္ေတြ႔အက်ဆံုး အိပ္မက္တစ္ခုပါပဲ။ အေမအသက္က ခုဆုိ ၆၀။ ခုလာမယ့္ ျပာသုိလထဲမွာ ျပည့္ပါျပီ။ ဆုိေတာ့ အေမ့အသက္ ၇၀ ဆုိရင္ေတာင္ က်မဒီအခြင့္အေရးကုိ ရႏုိင္ပါ့မလား မေသခ်ာေသာ္လည္း တစ္ေန႔ျဖစ္ကုိျဖစ္လာရမယ္လုိ႔ အျမဲအိပ္မက္မက္ပါတယ္။
က်မစိတ္ကူးထဲမွာေပါ့ေလ..။

အေမနဲ႔အတူ ျခံစုိက္စားၾကမယ္။ ခုလုိ ေဆာင္းတြင္းဆုိရင္ ေမျမိဳ့၊ဂႏၵမာ နဲ႔ ေဂၚဖီပန္းေတြနဲ႔ က်မတုိ႔ရဲ့ အိမ္ေနာက္ေဖး ေစ်းဆုိင္ေလးက စည္ပင္ေနမွာပဲ...။ အပင္ေတြကုိ ေရေလာင္းဖုိ႔ အတြက္ ေရတင္စက္ေလးတစ္လံုး၀ယ္မယ္။ ျပီးရင္ ေရပုိက္နဲ႔ပဲ ေရျဖန္းမယ္...။ခုလုိ ပံုးနဲ႔ထမ္းျပီးေရေလာင္းစရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။က်မတုိ႔အိမ္ေနာက္ေဖးက ေခ်ာင္းထဲမွာ ေန႔တုိင္းေရဆင္းခ်ိဳးမယ္။အသားေတြမဲလဲ မဲပါေစ၊ဆံပင္ေတြနီလဲ နီပါေစ။ေရခ်ိဳးရင္း ငါးေတြဖမ္းမယ္၊ငွက္ေပ်ာတုန္းနဲ႔ ႏြံေတြကုိ ကမ္းစပ္ထိ တြန္းတင္ျပီး အဲ့ဒိႏြံထဲမွာ ေလွ်ာက္ေျပးေနတဲ့ ငါးေတြကုိဖမ္းမယ္...။အဲ့ဒိအခါ အေမက ဟဲ့မိ...ေရ...နင္ခုလာခဲ့စမ္းလုိ႔ ေအာ္ေခၚလိမ့္မယ္။ေအာ္ေခၚတဲ့ အခါက်မွ ေျပးလႊားျပီ ကုန္းေပၚကုိတက္မယ္...။
အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့မွ ေရအသန္႔နဲ႔ တစ္ထပ္ခ်ိဳးျပီးေတာ့မွ အေမခ်က္ထားတဲ့ ငါးျဖဴေလးခ်က္၊ငါးမီးဖုတ္နဲ႔ ျငဳပ္သီးစိမ္းေထာင္းေဖ်ာ္ထားတဲ့ ငါးပိခ်က္နဲ႔ ဘူးရြက္ျပဳတ္တုိ႔စရာနဲ႔ ထမင္းစားမယ္...။က်မရွာလုိ႔ရလာတဲ့ ငါးေလးေတြကုိေတာ့ အေမမသိေအာင္ အိမ္ေရွ႔ အိမ္ကုိေပးလုိက္ျပီးေပ့ါ....။

အဲ့လုိ သာမာန္ရုိးက်ဆန္တဲ့ဘ၀ေလးထဲမွာ က်မျဖတ္သန္းျပီး က်မရဲ့ အခ်ိန္ေတြကုိကုန္ဆံုးခ်င္တယ္....။

၂ ) က်မျမိဳ့မွာ အက်ိဳးျပဳ သင္တန္းေလးဖြင့္ဖုိ႔ နဲ႔ စာၾကည့္တုိက္ေလးတစ္ခုတည္ေထာင္ဖုိ႔.....

ဒီစိတ္ကူးကလဲ အျမဲမက္တဲ့အိပ္မက္ပါ...။အထူးသျဖင့္ နယ္ျပန္ျပီးရင္ ပုိျပီးဒီစိတ္ကူးက ျပင္းထန္လာတတ္ပါတယ္။
က်မတုိ႔ ျမိဳ့ဟာ ခရီးလမ္းဆံုးျမိဳ့ျဖစ္သလုိ ဘာမွလဲ သိသာျမင္သာတဲ့ တုိးတက္မႈမရွိပဲ လူေတြအားလံုးသည္လဲ တုိ႔လူေလးမ်ားဆုိသေလ............ေ၀ေလေလ...သုိ႔မဟုတ္...ခင္ညာာာာာာာာ.....ဆုိတဲ့လူေတြနဲ႔ေပါ့။
က်မအဲ့ျမိဳ့ေလးမွာ ဘာသာစကားသင္တန္း၊ကြန္ျပဴတာသင္တန္းနဲ႔ စာၾကည့္တုိက္ေလးတစ္ခုဖြင့္ခ်င္တယ္...။

က်မစိတ္ကူးထဲက ဘာသာစကားသင္တန္းမွာ တစ္ပတ္ႏွစ္ရက္မွာ ရန္ကုန္ကေနအလကားလာသင္ေပးမယ့္ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အဂၤလိပ္စာသင္တန္း၊ေနာက္ က်မရဲ့ ျမန္မာစာသင္တန္းေလးေတြ လုပ္မယ္...။တန္ရာတန္ေၾကးလဲ ေတာင္းမယ္...။
ရလာတဲ့ ေငြနဲ႔ က်မရဲ့စာၾကည့္တုိက္မွာ စာအုပ္ေတြ၀ယ္ျဖည့္မယ္...။ရန္ကုန္ကုိ စာအုပ္ေတြလွမ္းမွာမယ္...။

ကြန္ျပဴတာသင္တန္းမွာက်ေတာ့ အဲ့ဒိအခ်ိန္ဆုိ အင္တာနက္ေတြ၊ဘာေတြလဲခ်ိတ္ဆက္လုိ႔ရေနေလာက္ျပီ ဆုိေတာ့က်မကေလးေတြကုိ ဂ်ာဗားေတြဘာေတြကအစ နည္းပညာနဲ႔ပတ္သက္တာ အကုန္သင္ေပးမယ္...။ဒါသင္ဖုိ႔အတြက္ေတာ့ သင္တန္းဆရာရွာရဦးမယ္..။ကၽြမ္းက်င္သူမ်ား က်မအိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အခါ ပါ၀င္ဖုိ႔ ခုထဲကဆက္သြယ္ႏုိင္ပါတယ္...။

က်မစာၾကည့္တုိက္ေလးမွာက်ေတာ့ က်မတုန္းက အသက္အရြယ္အလုိက္ မဖတ္ခဲ့ရတဲ့စာေတြကုိ က်မ Librarian ေတြဖတ္ႏုိင္ေအာင္ စီစဥ္ထားမယ္...။က်မစာၾကည့္တုိက္မွာ ငွားလဲငွားႏုိင္သလုိ ထုိင္ျမည္းလဲလုပ္လုိ႔ရေအာင္ စီစဥ္ထားမယ္..။စုိစြတ္ျပီး အပင္ေပါတဲ့အရပ္ျဖစ္တာမုိ႔ ျခံအက်ယ္ၾကီးထဲမွာ အပင္မ်ိဳးစံုစုိက္ထားဦးမယ္...။အပင္စုိက္တာ ၀ါသနာပါတဲ့ က်မအစ္မငယ္က အဲ့ဒါကုိလုပ္ေပးႏုိင္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္တယ္...။က်မကုိ ေ၀ဖန္မယ့္သူေတြကုိလဲ အလုပ္နဲ႔သက္ေသျပဖုိ႔ စဥ္းစားထားတယ္...။က်မရဲ့ နယ္ျမိဳ့က သယ္၇င္းေတြကေတာ့ နင္ေတာ္ေတာ္ေၾကာင္တာပဲလုိ႔ ေျပာၾကလိမ့္မယ္..။သူတုိ႔ေတြကုိလဲ သိမ္းသြင္းမေနပါဘူး..။။ကုိယ့္လမ္းကုိယ္ဆက္ေလွ်ာက္မယ္...။


၃ ) က်မထက္ပုိေတာ္တဲ့..၊သုိ႔မဟုတ္ လူ႔ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေကာင္းက်ိဳးျပဳႏုိင္တဲ့ က်မရဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြေမြးထုတ္ဖုိ႔....

က်မအေမထက္ က်မေတာ္တယ္၊ပုိအသံုးက်တယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မခံယူခဲ့ဘူး..။ဒါမဲ့ က်မရင္ေသြးေတြက်ရင္ေတာ့ က်မထက္ပုိေတာ္ျပီး လူ႔ေလာကပတ္၀န္းက်င္အတြက္ အေထာက္အကူျပဳမယ့္ လူငယ္ေလးေတြျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္..။
ျဖစ္ေအာင္လဲ က်မၾကိဳးစားေထာက္ပံ့ႏိုင္လိမ့္မယ္လုိ႔ ယံုၾကည္တယ္...။က်မရင္ေသြးေလးေတြက အမွီခုိကင္းကင္းနဲ႔ ဘ၀မွာရပ္တည္ႏုိင္ရမယ္..။အမ်ိဳး၊ဘာသာ၊သာသနာကုိ ခ်စ္တတ္ရမယ္...။အမွားနဲ႔ အမွန္ကုိ ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္နဲ႔ ေ၀ဖန္ပုိင္းျခားႏုိင္ရမယ္..။အဲ့ဒိလုိ ရင္ေသြးေလးေတြနဲ႔ က်မရဲ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ေတြကုိ ကုန္ဆံုးခ်င္တယ္...။

ကဲ..ဒီေလာက္ပါပဲ..က်မစိတ္ကူးေတြကေတာ့...လံုး၀ေအာက္မဆင္းဘူးေနာ္..။ေမာင္ေလးကာတြန္းေရ..အဆင္ေျပမယ္ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..။

သည္းခံဖတ္ေပးၾကတဲ့ ေမာင္ႏွမမ်ားအားလံုးစိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ားကုိ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ၾကပါေစ...။

က်မစိတ္ကုူးေတြကုိ ဖတ္ျပီးရင္ အစ္ကုိတုိ႔အစ္မတုိ႔လဲ ေရးေပးရမယ္ေနာ္...။

ကုိေအာင္သာငယ္(သူပဲအျမဲတဂ္ေနတာ..ဒီတစ္ခါ ညီမတဂ္တာ ေျဖ...:) )
ကုိေဆာင္းယြန္း(ညီမအလွည့္ )
ကုိျငိမ္းစု (ဘယ္တုန္းကမွ မေျဖ..သုိ႔ေသာ္ ၀ါသနာအရ တဂ္ပါသည္)
အစ္ကုိ ဖုိးညိဳ(ပထမဆံုးနဲ႔ အခါအခြင့္သင့္တုန္း ေရးေပးမယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..။)
ေမာင္ရွင္းသန္႔ (အစ္မၾကီးပဲေလ အႏုိင္က်င့္ရမွာေပါ့)
ေက်ာင္းဆရာ (ခပ္လန္႔လန္႔နဲ႔ပဲ...)
ေမာင္ေနာ္မန္..(၀ါသနာမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္)
အစ္မ ေယာနသံ (အစ္မၾကီး ဒုတိယံပိေနာ)
အစ္မပန္ (အစ္မသာ ေျဖရင္ ညီမတကယ္၀မ္းသာမွာ)
အစ္မေက (ခင္တယ္ဆုိ ေျဖေပးေနာ္ အစ္မ )

အစ္ကုိအစ္မ်ား၊အားရင္ေရးေပးမယ္လုိ႔ ယံုၾကည္ပါသည္။

Saturday, December 27, 2008

ဘာမွလုပ္မရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ အရည္ညွစ္ထုတ္ထားခဲ့ေသာ ပုိစ့္ေပါင္း ၈၀

ေက်ာ္မရ၊ခြမရ ျဖစ္ေနပါတယ္။က်မတစ္ေယာက္ထဲမ်ား ျဖစ္ေနလားမခန္႔မွန္းတတ္ပါ။တစ္ခါတစ္ေလ ျပတင္းေပါက္ေလးက ပြင့္ေနျပီး ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရပါ။အလကား!! လူကုိလာလိမ္ေနတယ္။စာေတြလုိက္ဖတ္ျပီးလုိ႔ ထင္ရာျမင္ရာေလးေရးမယ္ၾကံလဲ 10 အိမ္ကုိ တစ္အိမ္ေတာင္ အဆင္မေျပဘူး။ၾကာတယ္...ခါးခ်ည့္တယ္။ဇက္ေၾကာတက္တယ္။မ်က္မွန္ပါ၀ါတုိးတယ္။

ပုိစ့္ 80 ေျမာက္ကုိ ဒီအရည္မရ၊အဖတ္မရအေၾကာင္းကုိပဲ အရည္ညွစ္ျပီးေရးတင္လိုက္မယ္။
အားလံုး သည္းခံျပီးဖတ္ေပးလုိ႔ ေက်းဇူးပါ။

စိတၱသုခ၊ကာယသုခနဲ႔ ျပည့္စံုၾကပါေစ။

Thursday, December 25, 2008

အခ်စ္အေၾကာင္းစဥ္းစားျခင္း

ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး အခ်စ္အေၾကာင္းစဥ္းစားမိေနသည္။
အခ်စ္အေၾကာင္းဆုိေတာ့ အခ်စ္ဆုိတဲ့ေကာင္မေလး သုိ႔မဟုတ္ ေကာင္ေလးအေၾကာင္းလုိ႔ေတာ့ မထင္လုိက္ပါႏွင့္။
လူတုိ႔ အင္မတန္ေဖာေဖာသီသီအသံုးမ်ားသေလာက္၊လူတုိ႔ ေျပာခ်င္သလုိေျပာ၊သတ္မွတ္ခ်င္သလုိ သတ္မွတ္ခံေနရေသာစိတၱဇနာမ္ အခ်စ္အေၾကာင္းသာျဖစ္ပါသည္။

စဥ္းစားျဖစ္တယ္ဆုိေတာ့ က်မအသက္ဆယ့္သံုးႏွစ္ဆုိတဲ့ သီခ်င္းထဲကလုိ မွန္ေရွ႔ထုိင္ကာတခုိးခုိးတစ္ခစ္ခစ္ရယ္ျပီးေတာ့ စဥ္းစားေနတာမ်ိဳးလဲ မဟုတ္ရပါ။

စဥ္းစားျဖစ္ေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေလးေတြလဲရွိပါသည္။
ကုိေအာင္သာငယ္ၾကီးတဂ္တုန္းက အခ်စ္အေၾကာင္းကုိေသခ်ာ ေရးမေပးလုိက္ရ၊မေရးတတ္တာလဲ ပါပါသည္။
ေနာက္တစ္ခ်က္မွာ ကုိယ့္အခ်စ္ေၾကာင့္ သူတပါးကုိ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ရေလာက္ေအာင္ထိ လုိက္လံေႏွာက္ယွက္တတ္ေသာ ေယာက်္ား၊မိန္းမတုိ႔ကုိ နားမလည္ႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္လဲျဖစ္ပါသည္။

တကယ္စဥ္းစားေတာ့မွ ဒီကိစၥကအင္မတန္ေလးနက္ျပီး အလြန္တရာအေျဖရွာရခက္ပါသည္။
က်မသည္ သိပ္ခ်စ္တတ္ပါသည္။
တနည္းအားျဖင့္ ခ်စ္တတ္ေသာႏွလံုးသားအၾကီးၾကီးႏွင့္ အခ်စ္တုိ႔နဲ႔ျပည့္ေသာ ရင္ခြင္အက်ယ္ၾကီးကုိိ ပုိင္ဆုိင္ထားသူျဖစ္ပါသည္။ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာမွန္သမွ်ကုိ အကုန္ခ်စ္ပါသည္။

အခ်စ္အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္းကပဲ သူနဲ႔နံရံပါးပါးေလးတစ္ခုသာျခားျပီး လံုး၀ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္ေသာ
အမုန္းအေၾကာင္းထဲကုိပါ စိတ္ေရယာဥ္ကုိေမွ်ာေနမိခဲ့ပါသည္။ရိုးသားပြင့္လင္းစြာ ေျပာရရင္အမုန္းတရာဆုိတာကုိ လူေပၚလူညြန္႔ခူးစားတဲ့လူေတြေလာက္ကလြဲရင္ က်န္တဲ့၊အျခားေသာ ဘယ္ေနရာ၊ဘယ္အသုိင္းအ၀ိုင္း၊ဘယ္လူတန္းစားေပၚတြင္မွ အမုန္းတရားဟူသည္ကုိ သိပ္ခ်စ္တတ္ေသာက်မ မထားတတ္ပါ။
ထားလဲမထားႏုိင္ပါ။တကယ္တမ္းက်ေတာ့ အမုန္းတရားသည္ မုန္းရသူကုိပါ ပူေလာင္ေစသည္မဟုတ္လား။ဒီလိုဆုိေတာ့ အခ်စ္အေၾကာင္းေလးျပန္လွည့္မိသည္။


အခ်စ္ဆုိတာကေရာ ပကတိျငိမ္းခ်မ္းမႈကုိ ေပးစြမ္းႏုိင္ပါသလား။ကာလရွည္ၾကာစြာ ေပးႏုိင္လိမ့္မည္မထင္ပါ။အခ်ိန္အတုိင္းအတာတစ္ခုထိေတာ့ ေပးေကာင္းေပးႏုိင္ပါလိမ့္မည္။သုိ႔ေသာ္ အဲ့သည္အခ်ိန္အတုိင္းအတာဆုိတာကုိ ဒါက ျငိမ္းခ်မ္းမႈလုိ႔ နာမည္တပ္လုိ႔မရစေကာင္းပါ။သုိ႔ေသာ္ အခ်စ္ရွိေနတဲ့ဘ၀၊အခ်စ္ရွိေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္၊အခ်စ္နဲ႔ျဖန္႔က်က္တဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ေနရတဲ့တတဂၤအခုိက္အတန္႔မွာေတာ့ ျငိမ္းခ်မ္းမႈဆုိတာကုိ အျပည့္အ၀မရခဲ့ရင္ေတာင္ အမုန္းတရားရဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ထက္ေတာ့ ေအးျမမွာ အမွန္ပါပဲေလ။

ဒါဆုိ အခ်စ္ေၾကာင့္ပူေလာင္ရတာေတြလဲ ထည့္စဥ္းစားဖုိ႔မလုိဘူးလား။သိပ္လုိတာေပါ့ေနာ္။

အဲ့ဒိ အခ်စ္ေၾကာင့္ပူေလာင္တယ္ဆုိတဲ့ ကိစၥကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေရာ ဘယ္လုိအနက္ဖြင့္ဆုိခ်င္ပါသလဲ။

တကယ္ခ်စ္ရင္ ပူေလာင္ရပါသတဲ့လား။အခ်စ္ေၾကာင့္ပူေလာင္ျခင္း မဟုတ္တန္ဘူး။အဲ့ဒိပူေလာင္မႈသည္ အတၱ၏ အသီးအပြင့္ပင္ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။အခ်စ္ေၾကာင့္ မပူေလာင္ပါ။အခ်စ္သည္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ႏူးညံ့မႈ၊ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးမႈ အဲ့သည္တစ္ခုခုကုိသာလ်င္ေပးႏုိင္စြမ္းေသာ စိတၱဇနာမ္တစ္ခုျဖစ္ပါသည္။

အခ်စ္ေၾကာင့္ပူေလာင္ရျပီဆုိရင္ေတာ့ ကုိယ္တုိင္နဲ႔ ကုိယ့္၀န္းက်င္ကုိ ျပန္လည္ဆန္းစစ္ဖုိ႔ လုိလာျပီဟု ထင္သည္။အခ်စ္ေၾကာင့္ပူုေဆြးေသာက ေရာက္ရတာ၊အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘ၀ပ်က္တာ၊အခ်စ္ေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိတုိက္စားခံတာ၊
အခ်စ္ေၾကာင့္ မူးတာ၊အခ်စ္ေၾကာင့္ ရူုးတာ၊အခ်စ္ေၾကာင့္ ဘာကုိမွအမွားအမွန္မခြဲျခားႏုိင္ေတာ့တာ၊
စသျဖင့္......အခ်စ္ေၾကာင့္ေပါင္းမ်ားစြာ။

တကယ္ေတာ့ အခ်စ္က ဘယ္လုိပူေလာင္မႈမ်ိဳးကုိမွမလုပ္တတ္၊မဖန္တီးတတ္ပါ။ဖန္တီးသူသည္ ကုိယ္တုိင္သာလွ်င္ျဖစ္ပါသည္။
အကယ္လုိ႔မ်ား အဲ့ဒိအခ်စ္ဆုိတာက သက္ရွိသတၱ၀ါတစ္ေယာက္သာဆုိခဲ့ရင္ အခ်စ္ေၾကာင့္လုိ႔နာမည္တပ္ျပီး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဖ်က္ဆီးေနၾကသူေတြကုိ အျပစ္တင္ေနပါလိမ့္မည္။
(မွတ္ခ်က္...။အမိျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အဲ့လုိအျပစ္တင္ခံရသူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးရွိေနၾကလိမ့္မည္ဟု က်မရဲရဲၾကီးယံုၾကည္ပါသည္)

အခ်ဳပ္ဆုိရလ်င္ အခ်စ္ဆုိတာ ခ်စ္တတ္ဖုိ႔သာလုိပါသည္။


Monday, December 22, 2008

အထီးက်န္ျခင္းမ်ားနဲ႔ သံုးရက္တာ......


အထီးက်န္ျခင္းဆုိတာ
ထိမရ၊ေတြ႕မရတဲ့ စိတၱဇနာမ္...။

အထီးက်န္ျခင္းဆုိတာ
အဆံုးသတ္အေတြးကုိ ေတြးမရတဲ့မိစၦာ

အထီးက်န္ျခင္းဆုိတာ
သီခ်င္းေတြကုိ ေျခာက္ေသြ႕ေစတဲ့ စိတ္ရဲ့တေစၦ

အထီးက်န္ျခင္းဆုိတာ....
ေၾကာက္ရြံ႔ျခင္းမ်ားနဲ႔ မလင္းတဲ့ ညေတြ

အထီးက်န္ျခင္းဆုိတာ....
အိပ္ေရးပ်က္ညေတြကုိ အေဖာ္လုပ္ျပီးကုန္ဆုံးရတဲ့ အေမွာင္ကမၻာ

ငါ..
အဲ့ဒိ အထီးက်န္ျခင္းကုိ သိပ္...မုန္း...တယ္...။

Saturday, December 20, 2008

က်မဆႏၵမ်ား

ေလတျဖဴးျဖဴးတုိက္ေနတဲ့ လမ္းဆံုလမ္းခြမီးပြိဳင့္နားက အုတ္ခံုပုေလးေတြေပၚမွာ က်မသြားထုိင္ၾကည့္ခ်င္တယ္။ျပီးေတာ့ေဘးနားကျမက္ပင္ငုတ္စိေလးေတြကုိ တုိ႔ထိၾကည့္ခ်င္တယ္။


မာက်ဴရီမီးလုံးေတြနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဂံုးတံတားၾကီးေပၚမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ေအးေအးလူလူလမ္းေလွ်ာက္ၾကည့္ခ်င္တယ္။

က်မထက္ သံုးေလးငါးဆျမင့္တဲ့ Billboard ၾကီးေတြရဲ့ ေအာက္မွာမတ္တပ္ရပ္ျပီး တေမ့တေမာ့ေငးၾကည့္ခ်င္တယ္။

ညဘက္၊လသာသာနဲ႔ ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ တစ္ေယာက္ထဲ အေတြးေတြကုိ တစ္စခ်င္းသီပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။

သီခ်င္းတေအးေအးနဲ႔ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္နဲ႔ တစ္ေယာက္ထဲထုိင္ျပီး လမ္းမေပၚကအေမာေတြ၊အေပ်ာ္ေတြ၊အဇ်တၱေတြကုိ ေငးၾကည့္ေနခ်င္တယ္။ျပီးေတာ့ အဲ့ဒါေတြကုိက်မစာေရးၾကည့္ခ်င္တယ္။

က်မ အရက္ဆုိင္ထဲမွာ အရက္ေသာက္ရင္း စကားေတြေဖာင္ေဖာင္၊ေဖာင္ေဖာင္နဲ႔ ေျပာၾကည့္ဖူးခ်င္တယ္။ေနာက္ျပီးေတာ့ မခုိင္တခုိင္၊ယုိင္တုိင္တုိင္ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲကုိ ျပန္လာၾကည့္ခ်င္တယ္။

က်မ ေ၀းလံေခါင္ဖ်ားတဲ့ အရပ္ေဒသေတြကုိ တစ္ေယာက္ထဲသြားၾကည့္ခ်င္တယ္။စိတ္ေအးလက္ေအး ဓာတ္ပံုေတြတစ္ေလွၾကီးရုိက္ပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။

က်မ မေရရာတဲ့ေျခလွမ္းေတြကုိ တြန္႔ေခါက္သိမ္းလုိက္ျပီး အေမနဲ႔အတူျပန္ေနခ်င္တယ္။အေမခ်က္ေကၽြးတဲ့ ငါးဟင္းမ်ိဳးစံုကုိ စားပစ္လုိက္ခ်င္တယ္။ည ည အေမ့ဘုရားရွိခုိးသံနဲ႔အတူ အိပ္ယာ၀င္ခ်င္တယ္။

Friday, December 19, 2008

ဒီလုိေတြးမိတယ္.....

ဒီရက္ထဲ ဘာစာမွမေရးျဖစ္ပါ။စိတ္ပါ၀င္စားမႈလဲ အားမေကာင္းသလုိ၊တျခားေသာ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနကလဲ အဆင္မေျပလွပါ။ဒီၾကားထဲ တစ္ခ်က္၊တစ္ခ်က္ၾကားရတဲ့ ပဋိပကၡေလးေတြကလဲ စိတ္ထဲမယ္ ကသိကေအာက္ျဖစ္ရသည္။စင္ေပၚကလူေတြကေတာ့ ဘယ္သုိ႔ခံစားေလမယ္မသိ၊သုိ႔ေသာ္ ခုမွ ဒီပတ္၀န္းက်င္သုိ႔ေရာက္တာ လသားအရြယ္ပဲရွိေသးတဲ့ က်မအတြက္ေတာ့ ဒါကထိတ္လန္႔စရာတစ္ခုပဲ။တစ္ေယာက္ထဲ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ ေတြး၊ထင္၊ေကာက္ခ်က္ဆြဲပီး ဒီသံသရာထဲ၀ဲေနမိတယ္ဆုိပါေတာ့ေလ။

ေနာက္ထပ္တစ္ခုရွိပါေသးသည္။ဒါကေတာ့ က်မရဲ့ေရွ႕ဆက္မယ့္ လမ္းကုိစဥ္းစားေနျခင္းပါပဲ။
ကုိငွက္ရဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လုိသာပ။၀ါသနာထက္ ကုိယ္(အုိ)၀မ္းေရးခက္ပီ၊ဒီသီခ်င္းဟာ ငါ့ရဲ့ေနာက္ဆံုး သီခ်င္းျဖစ္ရင္ ျဖစ္မယ္...။
ဆုိသလုိေပါ့။က်မလဲ ၀မ္းေရးအတြက္ အထုပ္ေလးေတြထုပ္ေခ်မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ႔ေတြးမိပါသည္။ဒါေၾကာင့္ အထုပ္ကေလးေတြထုပ္ေနတုန္းမွာ က်မရဲ့ ေရးခ်င္သလုိေရးထားေသာ စာမ်ားလဲက်ဲေနပါမယ္။အစ္ကုိ၊အစ္မ၊ေမာင္ႏွမမ်ားဆီလဲ အလည္ေရာက္ဖုိ႔ ေႏွးေနပါဦးမယ္...။ဒါေပမယ့္ အားလံုးကုိ အားမနာတမ္းဆုိးရ၊ေျပာရရင္ျဖင့္ က်မဆီကုိေတာ့ မၾကာမၾကာလာလည္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနေၾကာင္းပါ။

Wednesday, December 17, 2008

သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္...။

6 နာရီလာ၊၆ နာရီျပတ္ဆုိတာက ဒီဇင္ဘာ ၆ ကေန၊လကုန္ထိပဲ ဆုိပဲ။ဂ်ာနယ္တစ္ခုထဲမွာ ဖတ္လုိက္ရတာေလ၊
ဒါဆုိ ဒီဇင္ဘာ ေနာက္ပုိင္းကေတာ့ ဘယ္လုိေတြဆက္ျဖစ္မယ္မသိ....:P
ေလတယ္ကြယ္...။မီးမလာ...မီးမလာ...မီးမလာ...မီးမလာ....မီးမလာာာာာာာာာာာာာာာ.....။
ေျပာင္းျပန္ျပန္ဆုိၾကည့္မိသြားဦးမယ္ေနာ..ေတာ္ၾကာ အဘတုိ႔ကုိဆဲသလုိျဖစ္သြားရင္..မေကာင္းဘူးမႈတ္လား။။။။။


အားလံုးကုိခင္မင္လ်က္
မွန္

Tuesday, December 16, 2008

သူမေမြးေန႔

က်မနဲ႔ သူနဲ႔ သာမာန္ရုိးက်ဆန္စြာပဲ ေတြ႕ဆံုခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။
သာမာန္ရုုိးက်လုိ႔ က်မေျပာရသည္မွာ သာမာန္လူေတြလုိပဲ သူလုိငါလုိ တကၠသုိလ္တက္၊တုိက္ခန္းငွားေန..၊အိမ္ကုိလြမ္း အဲ့လုိဘ၀ကုိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးပံုမွန္ေလးနဲ႔ က်မျဖတ္သန္းေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ တျခားသူေတြနဲ႔ ဆံုေတြ႔သလုိပဲ သူနဲ႔က်မေတြ႔ခဲ့ၾကပါသည္။အဲ့ဒိအခ်ိန္သည္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ကျဖစ္ပါသည္။သုိ႔ေသာ္ သူနဲ႔က်မသည္ ဘယ္အခ်ိန္မွာဘာေတြဆက္ျဖစ္လာမယ္ဆုိတာ ေသခ်ာမသိေသးေပမယ့္ တျခားေသာ သာမာန္ရုိးက်သူငယ္ခ်င္းေတြထက္စာရင္ေတာ့ ခုထိအတူတူရွိေနတာကုိကပဲ က်မကံေကာင္းတယ္လုိ႔ပဲ က်မယံုပါသည္။

က်မတုိ႔သည္ သူမ်ားသူငယ္ခ်င္းေတြလုိ အ၀တ္ဆင္တူ၀တ္၊ဖိနပ္ဆင္တူစီး၊ဆြဲျခင္းေတာင္ဆင္တူကုိင္ျပီး ကုိယ္ေတြရဲ့ခင္မင္မႈကုိ ျပသခဲ့ၾကသူမ်ားလဲမဟုတ္ပါ။
သုိ႔ေသာ္ က်မတုိ႔တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္အျပည့္နဲ႔ သိပ္ခ်စ္ခင္ခဲ့ၾကပါသည္။

သူေရာ က်မေရာ ေမြးခ်င္းငါးေယာက္ထဲမွာမွ အငယ္ဆံုးေတြျဖစ္ၾကသည္။သူေရာ၊က်မေရာ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚကုိယ္ရပ္ဖုိ႔ ဆႏၵျပင္းျပခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။


ကုန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္္တုန္းထဲက က်မတုိ႔မွာ တူညီေသာခံစားခ်က္မ်ားရွိခဲ့သည္ဟု ထင္ပါသည္။က်မတုိ႔ရဲ့ တူညီေသာခံစားခ်က္ဆုိသည္မွာ လူေတြထင္ထားၾကသလုိ အငယ္ဆံုးဆုိတုိင္း အလုိလုိက္၊အၾကိဳက္ေဆာင္ေနခဲ့ရသည္မွာ ၁၀၀ ရာခုိင္ႏႈန္းမမွန္ပါဘူးဆုိတဲ့ ကေလးအေတြးေလးတစ္ခုမွ်သာျဖစ္သည္။

ေနာက္ထပ္က်မတုိ႔ကုိ ႏွလံုးေသြးခ်င္းနီးေစေသာ အခ်က္ေပါင္းမ်ားစြာ ရွိပါေသးသည္။အဲ့ဒိအမ်ားၾကီးထဲမွာ ၄ ႏွစ္တက္ရမယ့္ေက်ာင္းကုိ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္လာထဲက စိတ္၀င္စားမႈေလ်ာ့နည္းလာတာ၊
ေရွ႕ဆက္ရမယ့္ ဘ၀ခရီးအတြက္ ေက်ာင္းမျပီးခင္ သံုးႏွစ္ေလာက္လုိကထဲက ေတြးမိပီးရင္ေမာလာတာ၊အဲ့ဒိအခ်က္ေတြက က်မတုိ႔အတြက္ နီးစပ္မႈေတြပုိျပီး အားေကာင္းေစခဲ့သည္ဟုထင္ပါသည္။

သူသည္ ေတာကတက္လာတဲ့မအူမလည္က်မကုိ လူေလာကၾကီးႏွင့္ ဆက္သြယ္ေပးခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။အထူးသျဖင့္ ျမိဳ့ျပလုိ႔ဆုိေသာ္ျငား အင္မတန္မွ သားရဲတိရိ စၱာန္ေတြေပါလွစြာေသာ ေဟာဒီရန္ကုန္ျမိဳ့ၾကီးမွာ ေနတတ္ထုိင္တတ္ရွိလာေအာင္၊လူေတာတုိးပီး သြားရဲလာရဲရွိလာေအာင္ ေရွ႕ကေနမားမားမတ္မတ္ရပ္ျပီး ဦးေဆာင္ေပး၊လမ္းျပေပးခဲ့သူျဖစ္သည္။
လူေတြက နင္ထင္သေလာက္ မရုိးသားဘူးဟုလဲ ခုခ်ိန္ထိေျပာေနဆဲျဖစ္သည္။

သူႏွင့္က်မသည္ အသက္ 17 ႏွစ္အရြယ္ေလာက္ကထဲက လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္တာကုိ မက္ေမာတြယ္တာခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္...။လမ္းတကာလွည့္ျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ့မွာ ရွိသမွ်လက္ဘက္ရည္ဆုိင္အားလံုးနီးပါးကုိ ထုိင္ခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ဘယ္သူေတြဘယ္လုိေမးေငါ့ပါေစ ေနခ်င္သလုိေနခဲ့ၾကသူမ်ားလဲျဖစ္သည္။ကုိယ္လုပ္ခ်င္ရာကုိ ကုိယ္ရဲရဲရင့္ရင့္ လုပ္တတ္ေအာင္ သူကက်မကုိေျမွာက္ပင့္ေပးခဲ့သူျဖစ္သည္။က်မကလဲ အျပန္အလွန္ေျမွာက္ပင့္ေပးခဲ့ဖူးပါသည္။ခုထိလဲ ေျမွာက္ပင့္ေပးေနတုန္းပင္ ျဖစ္သည္။ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ ကုိယ္တာ၀န္ယူရဲတဲ့သတၱိေတြကုိ အခ်င္းခ်င္းၾကားမွာ အျပန္အလွန္ေမြးျမဴေပးခဲ့ျဖစ္ၾကပါသည္။

ဒါတင္မကေသးပါ။သူသည္ က်မကုိ စာေပအမ်ိဳးအစားအစံုႏွင့္ကဗ်ာေတြကုိပါ ဖတ္တတ္လာေအာင္၊အဲ့ဒီစာဖတ္တတ္၊စာခ်စ္တတ္တဲ့ ႏွလံုးေသြးေတြနဲ႔ ေႏြးေနေအာင္..တနည္းေျပာရရင္ က်မတစ္ဘ၀လံုးစာ စာေပကရလာတဲ့ အားအင္ေတြ၊သတၱိေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးေနေအာင္ စတင္မီးပ်ိဳးေပးခဲ့သူလည္းျဖစ္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ သူနဲ႔က်မသည္ ဂ်ဴး၀တၳဳေတြကုိဖတ္ျပီးတုိင္း ဖတ္ဖတ္ေမာသည္အထိ ျငင္းရခုန္ရတာလဲ ခုခ်ိန္ထိလြန္ခဲ့တဲ့ ၅ ႏွစ္ကအတုိင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

သူသည္ က်မႏွလံုးသားကုိ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းလာေအာင္ျပဳလုပ္ေပးခဲ့သူလည္း ျဖစ္ျပန္ပါသည္။မွတ္မွတ္ရရ က်မမွာရွိသမွ် အေခြေတြအားလံုးလုိလုိသည္ သူ႔လက္ေဆာင္ေတြခ်ည္းပဲျဖစ္သည္။
၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလတုန္းက ၀ုိင္၀ုိင္းရဲ့ အခ်စ္ငွက္သီခ်င္းေခြထြက္ပါသည္။ႏုိ၀င္ဘာ ၂၃ ရက္ေန႔မွာ က်မအိမ္မွာ အဲ့ဒိအေခြနဲ႔အတူ ခရီးသြားငါးေယာက္ရဲ့ဒုတိယေခြေရာက္ေနခဲ့သည္။
သူလာေပးသြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။
" 4D ေရ နင္နယ္ျပန္တုန္း ပ်င္းရင္နားေထာင္ဖုိ႔ အေခြေတြလာေပးထားလုိက္တယ္၊ေက်းဇူးေနာ္ :) " ဆုိျပီးေရးထားတဲ့စာရြက္ေလးတစ္ရြက္လဲ ပါပါေသးသည္။
အဲ့ဒိတုန္းက ခံစားရတဲ့ ၾကည္ႏူးမႈမ်ိဳး က်မႏွစ္ခါျပန္ခံစားႏိုင္ခြင့္ရွိေတာ့မွာမဟုတ္ပါ။
သုိ႔ေသာ္ သူနဲ႔က်မသည္ သီ္ခ်င္း၊အဆုိေတာ္ၾကိဳက္ရာမွာလဲ ဘယ္ေသာအခါမွ် အၾကိဳက္ခ်င္းမတူညီၾကျပန္ပါ။
ကုိတုိးၾကီးကုိ သူကမၾကိဳက္၊ထူးအိမ္သင္ကုိ တစ္ေခြလံုးအစအဆံုးနားေထာင္လုိ႔မရဘူးဟု သူကခဏခဏေျပာတတ္သလုိ က်မကအေသြးအသားထဲကႏွစ္သက္သူျဖစ္ပါသည္။
ႏႈတ္ခမ္းေမြးစစနဲ႔ အဲလက္စ္ကုိ သူကခေရဇီျဖစ္သေလာက္ က်မကေတာ့ေပါ့လွ်ပ္သည္ဟုဆုိကာ လက္မခံတတ္သူျဖစ္သည္။ခုေခတ္ထြက္ေနတဲ့ ဟစ္ေဟာ့(ပ္)တစ္ခ်ိဳ႕ကုိ သူကလက္ခံျပီး က်မကေတာ့ ၾကားရရံုႏွင့္ကုိ ေအာ္ဂလီဆန္လာတတ္သူျဖစ္သည္။

စည္းကမ္းတက်ေနခ်င္တဲ့ က်မနဲ႔ ျဖစ္သလုိေနတတ္ေသာသူ ေန႔တုိင္းနီးပါးလဲ ရန္ျဖစ္ၾကပါသည္။က်မက စိတ္ဆုိးေဒါသထြက္လြယ္သေလာက္ သူကေတာ့ အင္မတန္မွ ေအးေဆးတည္ျငိမ္လြန္းသူျဖစ္သည္။

သူသည္ က်မကုိ ယခုဒီစာေရးေနေသာ ဘေလာဂ့္ဆုိတာၾကီးနဲ႔လဲ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သူျဖစ္ပါသည္။သုိ႔ေသာ္ သူသည္စာဖတ္သူသက္သက္မွ်သာျဖစ္ပါသည္။
ကုိလူသစ္ဘေလာဂ့္က စာမ်ားအားလံုးကုိတစ္လံုးမက်န္ အရည္ၾကိဳေသာက္ထားသူလဲျဖစ္ပါသည္။ကုိေအာင္သာငယ့္ ကဗ်ာေတြကုိ ရူးသြပ္ျပီး ကုိေကာင္းကင္ကုိ ကဗ်ာေတြကုိ ခြင့္ျပဴခ်က္နဲ႔ စုထားခ်င္သည္ဟုလဲ ခဏခဏေျပာပါသည္။က်မဘေလာဂ့္ကုိေတာ့ တစ္ပတ္ေနလုိ႔မွ တစ္ခါေတာင္လာလည္တဲ့သူေတာ့ မဟုတ္ပါ။
ေနာက္ပီး က်မေရးထားခဲ့သမွ် စာေတြထဲမွာ ေတာင္ၾကီးသြားတဲ့ဓာတ္ပံုေတြပါတဲ့ပုိစ့္က လြဲရင္ဘာကုိမွ အားမရဘူးလုိ႔လဲ အားေပးတတ္ပါသည္ :(

သူသည္ က်မကုိစာေရးဖုိ႔ လြန္ခဲ့ေသာ ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ထဲကအတုိင္းခုလဲ အားေပးေနဆဲပါပဲ။သူရဲ့ အေထာက္အပံ့ေသာ္မွ မရရွိခဲ့ပါလွ်င္ က်မရဲ့ ယခုလုိဘေလာဂ့္ေပၚမွာ စာေရးျခင္းဆုိတဲ့ကိစၥတစ္ခုလဲျဖစ္လာခဲ့မွာ မဟုတ္လုိ႔ က်မရဲရဲၾကီးယံုပါသည္။

ဧရာ၀တီတုိင္းမွာေနျပီး ဇာတိျမိဳ႕နဲ႔ ပုသိမ္ကလြဲလုိ႔ တျခားဘယ္မွမေရာက္ဖူးေသာ က်မကုိ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ ေခ်ာင္းသာခရီးကုိ က်မဘ၀မွာပထမဆံုးခရီးအျဖစ္ သူမကစီစဥ္ေပးခဲ့ပါသည္။
(အဲ့ဒိတုန္းက က်မအသက္ ၁၉ ႏွစ္ျပည့္လက္ေဆာင္ျဖစ္ပါသည္။)
ခု သူ႔ ၂၄ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ က်မက ဒီစာကုိေရးပီး အလြမ္းေျဖေနမိပါသည္။သူ႔အတြက္ ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ဟု က်မဘာသာက်မယူဆပါသည္။

Saturday, December 13, 2008

နတ္ေမာက္ျမိဳ့က သူငယ္ခ်င္းအိမ္

နတ္ေမာက္မွာတုန္းကရံုးကသူငယ္ခ်င္းကသူ႔အိမ္ကုိအလည္လုိ္က္ဖုိ႔ေခၚတာအေခါက္ေခါက္အခါခါ၊
လုိက္ခ်င္စိတ္လဲမရွိဘူး၊လုိက္သြားျပီးေတာ့မွလူေတြရဲ့အေပၚယံအျပံဳးေတြကုိလဲျပန္ျပံဳးျပခ်င္စိတ္မရွိဘူး
ဆုိပီးတစ္ႏွစ္နီးပါးေနခဲ့တာမွာတစ္ေခါက္ပဲေရာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္...။

ဒါလဲက်မရန္ကုန္ကုိ ျပန္ခါနီးျဖစ္ေနေတာ့ မေကာင္းတတ္ပါဘူးေလဆုိပီးလုိက္သြားခဲ့တာပါ...။
သူတုိ႔အိမ္ေလးက နတ္ေမာက္ျမိဳ႕ရဲ႕ေအာက္ခ်ိဳင္းလုိ႔သူတုိ႔အေခၚ ခပ္နိမ့္နိမ့္အပုိင္းမွာရွိပါတယ္။
ျမိဳ႕ရဲ႕အစြန္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရတယ္...။လမ္းမတန္းနဲ႔မနီးဘူး၊ေတာ္ေတာ္ေလးအထဲကုိ ၀င္ရတယ္..။
သူတုိ႔အိမ္ေလးကုိလုိက္သြားေနရင္းကမွ က်မဟာ တန္ဖုိးရွိတဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ အုိင္ေပါ့ဒ္တစ္လံုးနဲ႔၊ဒါမွမဟုတ္ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္နဲ႔၊အလုပ္ရဲ့ မရုိးႏုိင္ေသာအရႈပ္ထုပ္ဇာတ္လမ္းေတြနဲ႔ၾကားမွာ
ကုန္ဆံုးျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့မိတာပါလားလုိ႔ ေနာင္တအေတြးေတြ၀င္မိတယ္...။ေရာက္ခဲ့တဲ့ တစ္ေခါက္ကလဲ က်မနတ္ေမာက္ျမိဳ့ကုိဘယ္ေတာ့မွမေမ့ႏုိင္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ခံစားမႈေတြ တစ္ေထြးၾကီးပုိက္ျပီး
ျပန္လာခဲ့ရတဲ့တစ္ေခါက္ပါ..။

သာယာလုိက္တာ....သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေရာ...သူတုိ႔အိမ္ေလးကေရာ...(ၾကားျဖတ္ျပီး တစ္ခုငုိျပခ်င္ပါေသးတယ္..။အဲ့ဒိအိမ္ကုိ သြားရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ေတြ႔ရျမင္ရသမွ်ရုိက္ခဲ့တဲ့
ဓာတ္ပံုေတြကုိ က်မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းရဲ့ကြန္ျပဴတာမွာသိမ္းထားရင္းက အဲ့ကြန္ျပဴတာက၀င္းဒုိးက်တယ္ထင္ပါ့..
ဘာမွရွာမရေတာ့ပါဘူး....သိပ္ကုိႏွေျမာစရာေကာင္းပါတယ္...ေကာင္းေသာ္ရွိ၊မေကာင္းေသာ္ရွိ
ကုိယ္ရုိက္ထားတဲ့ပံုေလးေတြဆိုေတာ့လဲ ခင္တြယ္တာေပါ့ေလ...။ျပန္ၾကိဳးစားၾကည့္လုိ႔ အဆင္ေျပရင္ေတာ့ အဲ့ဒိဓာတ္ပံုေတြတင္ပါဦးမယ္....။)

ထားပါေတာ့ေလ...။လုိရင္းကမေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္...။
သိပ္ကုိေအးခ်မ္းတဲ့အိမ္ေလးကုိ က်မေရာက္ခဲ့ဖူးပါတယ္...။အိမ္တစ္ခုလံုးကုိ သစ္နဲ႔၀ါးနဲ႔ခ်ည္းပဲ ေဆာက္ထားပါတယ္..။တုိင္ေတြကသစ္နဲ႔..အကာမွန္သမွ် ၀ါးထရံေတြနဲ႔ ကာရံထားတယ္...။
အိမ္ရဲ့အနံ႔ကလဲ ၀ါးနံ႔နဲ႔ ျခံထဲက ေျမသင္းနံ႔ေလးေတြက ေရာျပီး သင္းေနတာပဲ။
အေဆာင္အေယာင္ရယ္လုိ႔ ဘာမွမရွိ၊စီးပြားေရးလုပ္ငန္းက ပန္းစုိက္ပ်ိဳးေရး၊အဓိကထားစုိက္တာက စံပယ္ပန္း....။စံပယ္ေတြကုိ ညေနေစာင္းေလာက္ကထဲက ခူးျပီးသီရတယ္။ညေရာက္တာနဲ႔ အိမ္ေတြကုိ လုိက္ပုိ႔၊ဆုိင္ေတြကုိ လုိက္ပို႔နဲ႔ သူတုိ႔အလုပ္ကလဲ သိပ္ျပီး အားလွတယ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။တစ္ေန႔ကုိ စံပယ္ပန္းေရာင္းရေငြက ၄၀၀၀ က်ပ္အနည္းဆံုးရတယ္လုိ႔ ေျပာျပတယ္..။
ဆုိေတာ့ ေတြးၾကည့္ေပါ့..။တစ္ကံုးကုိမွ ၂၀ ပဲရတဲ့စံပယ္ကုိ ၄၀၀၀ ဖုိးေလာက္ရတဲ့အထိဆုိေတာ့ ဘယ္ေလာက္မ်ား စံပယ္ေတြနဲ႔ သင္းထံုေနလိမ့္မလဲ...။အဲ့ဒိ စံပယ္ေတြေ၀ေနတဲ့ ျခံထဲမွာ က်မ သံုးနာရီေလာက္ၾကာေအာင္ ေနခဲ့တယ္..။ေဆာင္းေအးေအးမွာ ဓာတ္ပံုေတြလဲ တစ္၀ၾကီး ရိုက္ျဖစ္တယ္..။အဲ့ဒိထဲကမွ ဘယ္ေတာ့မွမေမ့တဲ့ပံုတစ္ပံုကို ျပန္တင္လုိက္ပါတယ္...။




သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အစ္ကုိအၾကီး၊ဂီတာတီးအရမ္းကၽြမ္းတဲ့အစ္ကုိၾကီးဆြဲထားတဲ့ ပန္းခ်ီပါ။ဒီပံုမ်ိဳးဓာတ္ပံုေတြလဲ ေတြ႔ဖူးပါတယ္...။ဒါေပမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ ေျပာင္းလဲမႈေၾကာင့္ပဲထင္ပါတယ္...။
က်မစိတ္အာရံုမွာဒီပန္းခ်ီရယ္၊ဒီအိမ္ေလးရယ္..၊သူတုိ႔ျမိဳ႔ေလးရယ္ကုိ ခြဲမရပဲ တြဲျပီးပဲ ျမင္ေနမိပါတယ္...။ဒီပန္းခ်ီက သူတုိ႔အိမ္ရဲ႕ အိမ္ဦးခန္းမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ပန္းခ်ီကားပါ...။
ဓာတ္ပံုဆုိေတာ့ မူရင္းပန္းခ်ီေလာက္ေတာ့အသက္မ၀င္ဘူးထင္ပါတယ္...။

ေရးေနရင္းက က်မလြမ္းေနမိတယ္...အဲ့ဒိျမိဳ႕ေလးကုိ...သူတုိ႔ျမိဳ့ရဲ႕ ျပယုဒ္ေလးေတြကုိလဲ ျပန္သတိရေနမိတယ္..။

ေရဒီယုိကုိ မီဒီယာတစ္ခုလုိသေဘာပုိက္ တန္ဖုိးထားျပီး ဖြင့္တဲ့ျမိဳ့၊ေရဒီယုိကုိ အိမ္တုိင္းလုိုလိုဖြင့္တဲ့ျမိဳ့၊ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္းကုိဆုိ မနားတမ္းေျပာျပခ်င္တဲ့သူေတြရွိတဲ့ျမိဳ့၊ရုိးသားမႈေတြ အစင္းသားေတြ႔ႏုိင္တဲ့ျမဳိ့...........။
က်မအဲ့ဒိျမိဳ့ေလးကုိ၊အဲ့ဒိျမိဳ့မွာ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ေဆာင္းကုိ သိပ္သတိရေနမိတယ္..။

Wednesday, December 10, 2008

ဇာတိေျမမွ လူႏွစ္ေယာက္

ဘေလာဂ့္ကုိ ကုိယ္ျပင္ခ်င္တာေတြ စိတ္ထင္တုိင္းေလွ်ာက္ျပင္ျပီးေတာ့ စိတ္တုိင္းလဲသိပ္မက်တာနဲ႔ ပုိစ့္တစ္ခုေလာက္ေတာ့ တင္ဦးမယ္လုိ႔စိတ္ကူးရပါတယ္။
ေကာ္နက္ရွင္ကလဲ မဆုိသေလာက္ေလးေကာင္းေနတာဆုိေတာ့ စိတ္ကေလးလဲ ၾကည္ေနတာနဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္းေရးထားတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္တင္မယ္လုိ႔ စိတ္ကူးရတယ္..။

ဒါေပမယ့္ အေႏွာက္အယွက္က ၀င္တာပါတယ္။ျပႆနာဆုိတာ ေတာင္ၾကီးသြားတုန္းက ကားေပၚမွာၾကည့္ခဲ့တဲ့ ဗြီဒီယုိကားထဲမွာ ရန္ေအာင္ေျပာသလုိျဖစ္ေနလားမသိပါဘူး၊ျပႆနာဆုိတာ မီးပြိဳင့္ကလႊတ္တဲ့ကားလုိပဲ ဘယ္ေတာ့မွ တစ္ခုထဲမလာဘူး၊အျပံဳလုိက္လာတယ္တဲ့။ခုလဲျပႆနာေတာ့မဟုတ္ေပမယ့္ အဲ့လုိမ်ိဳးျဖစ္တယ္ထင္ပါ့။က်မက ပုိစ့္တင္းဆုိတာကုိ ကလစ္ရံုပဲရွိေသးတယ္။က်မေဘးနားကြန္ျပဴတာကုိသံုးေနတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕စကားသံကနားမခံသာေလာက္ေအာင္ထိကုိ ဆူညံျပီးေတာ့ကုိ ၀င္လာေတာ့တာပါ။

အသံက်ယ္တာကုိေျပာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။က်မကုိယ္တုိင္ နားေလးျပီး စကားကုိဆုိ အာက်ယ္ အာက်ယ္နဲ႔စကားေျပာတတ္လုိ႔လား မသိဘူး။အသံက်ယ္တာကုိဘယ္တုန္းကမွ နားမညည္းခဲ့ပါဘူး။ဒါေပသိ သူ႔အသံကေတာ့ အေတာ္ေလးကုိ စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ရတာပါ။

အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ သူ႔ရည္းစားေကာင္ေလးနဲ႔ ခ်စ္သူတုိ႔ဘာသာဘာ၀ ခ်စ္တင္းေႏွာတဲံ့ စကားေျပာေနၾကတာထင္ပါတယ္။အဲ့ဒိေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္ၾကပါေတာ့။တုိးတုိးတိတ္တိတ္ ရင္ခုန္ျပီးေျပာရမယ့္စကားကုိ မယ္မင္းၾကီးမကေတာ့ ေပ 60၊ေပ 100ေလာက္ရွိတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းလံုးရွိသမွ်လူေတြအကုန္လံုးၾကားတဲ့အထိကုိ ေအာ္ေျပာေနေတာ့တာ။

သူရွက္မရွက္ေတာ့ မသိပါဘူး၊ေဘးနားက က်မကမ်က္ႏွာေတြပူလာလုိက္တာ။ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေတြ၊ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈေတြ ခဏထားလုိက္ပါဦး၊ကုိယ့္ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကုိ ကုိယ့္ပါးစပ္ကေန အရသာရွိရွိနဲ႔ ျပန္ေျပာေနတာကုိ က်မပါးစပ္ေဟာင္းသားနဲ႔အမွတ္တမဲ့ ေငးၾကည့္မိတဲ့အထိေတာင္ျဖစ္ရပါတယ္။
ထူးဆန္းရံုတင္မဟုတ္ပါဘူး။ျမန္မာျပည္က လူငယ္ေတြရဲ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရာခုိင္ႏႈန္းဟာ အင္တာနက္ကုိ ဘယ္လုိသေဘာထားေနလဲ ဆုိတာေတြအထိပါေတြးမိျပီးေတာ္ေတာ္ေလးလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။

ခါတုိင္းလဲ ခုလုိပဲ အင္တာနက္ဆုိင္ေတြမွာ ကုိယ့္ေဘးနားကလူေတြစကားေျပာေနၾကတာေတြ က်မၾကံဳဖူးပါတယ္။ေန႔တုိင္းနီးပါး ၾကံဳေနရတာဆုိေတာ့လဲ ဒါကုိအဆန္းလုပ္မေနႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ေနတတ္ေအာင္သာ ေနရေတာ့တာပါပဲ။
ဒီေခတ္ဒီအခါၾကီးက ဒီလုိေတြျဖစ္လာေနမွေတာ့ ကုိယ္ကလုိက္ပီးမစီးေမ်ာႏုိင္ရင္ ကုိယ္ကေဘးေရာက္တတ္သလုိျဖစ္ေနတယ္ေလ။

ဒိထက္ပုိျပီး စိတ္ဆင္းရဲစရာေကာင္းတာတစ္ခုက ၊စိတ္ဆင္းရဲစရာဆုိတာထက္ ဒီခံစားမႈအျပီးမွာေတာ့ က်မအာရံုထဲ၀င္လာတဲ့ အေတြးတစ္စပါေလ။ဘာလဲဆုိေတာ့ ငါဟာင့ါျမိဳ့ကုိ ေလးနက္စြာ သံေယာဇဥ္ၾကီးေနမိပါလားဆုိတဲ့အေတြးပါ။

သံေယာဇဥ္ေတြမထားခ်င္လြန္းလုိ႔ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ တစ္ေယာက္ထဲမဟုတ္ဘူး၊တစ္ျခမ္းထဲပဲေနခ်င္တယ္လုိ႔အထိေၾကြးေၾကာ္ထားခဲ့ဖူးတာလဲ က်မပါပဲ။ရန္ကုန္မွာပဲ ဘယ္ေလာက္စိတ္ညစ္ညစ္ေပကပ္သပ္ေနတတ္ျပီး အိမ္ကဖုန္းဆက္ျပီး ေခၚလြန္းမကေခၚမွ တစ္ေခါက္ကုိေတာင္အႏုိင္ႏုိင္ျပန္တတ္တဲ့ က်မစိတ္ထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ထဲကအဲ့ဒိသံေယာဇဥ္ၾကီး ေရာက္ေနခဲ့သလဲ က်မမခန္႔မွန္းတတ္ပါဘူး။ဒီခံစားမႈကိုအရင္တစ္ခါတုန္းကလဲ ခံစာဖူးျပီးပါျပီ။

အဲ့ဒိတုန္းက ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ နာမည္ၾကီး Company တစ္ခုရဲ့ ပုိင္ရွင္တစ္ဦးက လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ေနတာေတြ၊ေနာက္ျပီးသူ႔ဇာတိက ဘယ္က၊ဘယ္လုိ...စတာေတြၾကားရေတာ့အံမယ္ေလးေလးေလး ရင္နာလုိ႔မဆံုးပါဘူး။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိဘယ္လုိေျဖရမယ္မွန္းလဲမသိပါဘူး။ငါ့ျမိဳ႕ကလူကေလ.....ဒီလုိၾကီးပါလား ဆုိတဲ့အေတြးနဲ႔တင္ တစ္ေယာက္ထဲ ၾကိတ္ရွက္ေနရခဲ့ဖူးေသးတယ္။

ခုဒုတိယတစ္ခါဆုိေတာ့ ပုိေသခ်ာသြားပါတယ္။အဲ့ဒိမိန္းကေလးကလဲ က်မဇာတိျမိဳ့ကပါ။သူ႔ကုိလွည့္မၾကည့္ပဲေနရင္းက သူ႔ေရွ႕ကမွန္ထဲမွာ(က်မကုိလဲသူအဲ့လုိျမင္ႏုိင္တယ္)က်မသူ႔ကုိေတြ႕လုိက္ရတယ္။ဘုရား၊ဘုရား.က်မေလေစာေစာကျဖစ္ေနတဲ့
အရွက္ထက္ပုိခံစားရပါတယ္။ကုိယ္ကလဲ တမ္းပလိတ္ကုိကလိခ်င္တုိင္း ကလိထားတာဆုိေတာ့ လတ္စကလဲသတ္မရေသးေတာ့ သူ႔အသံကုိေတာ္ေတာ္ေလးသည္းခံျပီးေတာ့ကုိ နားဒုကၡကုိခံစားလုိက္ရပါတယ္။ဒါနဲ႕ အဲ့ဒိေကာင္မေလးျပီးခါနီးေတာ့ က်မၾကိတ္ျပီးဆုေတာင္ေနမိေသးတယ္။ဘုရားသိၾကားမလုိ႔ ငါ့ လာႏႈတ္မဆက္ပါေစနဲ႔လုိ႔ေလ။

သူတကာေတြလုိ ငါတုိ႔ျမိဳ႔က ဘယ္သူက၊ဘယ္သုိ႔ဘယ္ပံု ေျပာစရာလူရယ္လုိ႔ က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ မရွိပါဘူး။

ႏိႈင္းယွဥ္စရာမဟုတ္ေသာ္ျငား..........
နတ္ေမာက္မွာအလုပ္သြားလုပ္တုန္းကဆုိ အဲ့ဒိကသူငယ္ခ်င္းေတြက သူတုိ႔ကုိသူတုိ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမိဳ႕ က၊ဗုိလ္ခ်ဳပ္ျမိဳ႕ ကနဲ႕ သိပ္ျပီးဂုဏ္ယူျပီးေျပာၾကတာေတြ၊ေနာက္ျပီး ျပည္က အစ္ကုိေတာ္မ်ားရဲ႕ ခင္၀မ္းနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ယံုၾကည္ၾကည္ႏူးရဲရင့္မႈေတြ...
ဆရာၾကီး ဘုိကေလးဦးတင့္ေအာင္၊ဆရာ ဒဂံုတာရာ၊ေဒါက္တာသန္းထြန္း စသျဖင့္ဂုဏ္ယူရတဲ့ ဧရာ၀တီတုိင္းကဆရာၾကီးေတြ....။
က်မလဲ အဲ့လုိေလးေတြ ခံစားခ်င္လုိက္တာ.............။

Monday, December 08, 2008

အမုန္းစာရင္း......

စုိင္းစုိင္းခမ္းလႈုိင္ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္နဲ႔မ်ားတူေနမလားမသိဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကုိေဆာင္းယြန္းလၾကီးလာေအာ္ခဲ့တာေတြ႕ကထဲက ဒီနာမည္တပ္မည္လုိ႔စိတ္ကူးေပၚတာနဲ႔
တျခားစဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ဒီလုိေလးပဲ တပ္လုိက္ပါတယ္..........။
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိမုန္းတဲ့ အမုန္းစာရင္းကလဲ မ်ားေတာ့မ်ားသား၊
အဲ..ဒါေပမယ့္ သူတစ္ပါးကုိေတာ့ မမုန္းတတ္ပါဘူး။မမုန္းတတ္တဲ့အျပင္ ခင္တတ္လြန္းလုိ႔ေတာင္
ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မုန္းပါေသးတယ္...။
ကဲ အဲ့ဒိေတာ့ ခင္တတ္လြန္းတာကေနပဲ စလုိက္ေတာ့မယ္။


၁ ) ခင္မိျပီေဟ့ဆုိ....အမုန္းကုိ ခင္တာ

ဟုတ္ကဲ့ က်မကလူေတြကုိ အရမ္းခင္တတ္ပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ ေတြ႕တဲ့လူ ဖမ္းခင္လုိက္တာမ်ိဳးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။
က်မစိတ္ထဲမွာ ခြဲျခားပုိင္းျခားထားပါတယ္......။လူတုိင္းကုိ မခင္တတ္သလုိ ခင္မိျပီဆုိရင္လဲ ရဲေဘာ္လုိေပါင္းခ်င္တာပါ။ခင္လုိ႔ ေသြးရင္းသားရင္းစိတ္၊ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ပါ တကယ္ပါလာျပီဆုိရင္ေတာ့ ေျပာမိ၊ဆုိမိေတြအထိျဖစ္တတ္ပါတယ္...။အဲ့ဒိအခါမ်ိဳးက်ေတာ့ အေျပာခံရတဲ့လူက အခန္႔မသင့္ရင္ ျပႆနာေတြကျဖစ္လာတတ္ပါတယ္...။ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ မုန္းပါတယ္..။

၂ ) ေတြေ၀ျခင္း

က်မ Profile မွာကုိပဲ တင္ထားပါတယ္...။
ေတြေ၀ျခင္းေတြနဲ႔လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနတတ္သူဆုိျပီးေတာ့ေလ...။
တကယ္ေတြေ၀တာပါ...။ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုခ်ဖုိ႔ဟာ အခ်ိန္ေတြအၾကာၾကီးယူတတ္လြန္းပါတယ္...။
ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကုိ ကုိယ္တာ၀န္ယူခ်င္တာေၾကာင့္လဲ ပါတယ္..ကုိယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ကုိယ္ ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံသေဘာထားျပီးေတြေ၀လြန္းလွပါတယ္...။မေကာင္းမွန္းသိတယ္...။ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိေတြေ၀စဥ္းစားေငးေမာျပီးမွ ရလာတတ္တဲ့အေျဖကုိပဲ သေဘာက်ေနတတ္တယ္..။
အဲ့ဒါၾကီးကုိလဲ မုန္းတယ္...။

၃ ) ေဒါသၾကီးလြန္းျခင္း

လူတိုင္းနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ က်မက က်မႏုိင္လုိ႔ရတဲ့လူေတြနဲ႔ဆုိ အင္မတန္ေဒါသၾကီးပါတယ္...။
၀ူးဆုိ ဒုိင္းကနဲ၊ထစ္ဆုိ ျဗစ္ခနဲ ဆုိတဲ့လူစားမ်ိဳးထဲကပါ...။
(က်မအစ္ကုိက အေမ့ကုိခဏ ခဏေျပာတဲ့စကားရွိတယ္ အေမသမီးေမြးထားလုိ႔တဲ့ သားသာဆုိ ဂတ္တဲသြားရတာနဲ႔ ေခ်ာင္းေပါက္မယ္တဲ့ ...)
ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းေဒါသကလဲ ျပယ္တတ္ပါေသးတယ္..။ေကာက္ရုိးမီးေဒါသေလ..။
အဲ့ခါက်ေတာ့မွ ကုိယ္ေဒါသျဖစ္ခဲ့တာက ရွက္စရာျဖစ္ျဖစ္ေနတတ္တယ္...။
ေအာ္မိ၊ဆဲမိ၊ဆုိမိတဲ့သူေတြကုိလဲ အားနာရတယ္..။

၄ ) စိတ္မရွည္တတ္တာ

အေပၚက ေဒါသၾကီးတယ္ဆုိတာကုိ နံပါတ္ေတြမ်ားသြားေအာင္ ခြဲထုတ္လုိက္တာ.....:P
ေဒါသၾကီးတယ္ ဆုိတာကလဲ စိတ္မရွည္တတ္လုိ႔ပဲ ထင္ပါတယ္...။
" ေျပာတဲ့သူျပီးျပီ လုပ္တဲ့သူမျပီးေသးဘူးလား" ...ဆုိတဲ့လူမ်ိဳးပါ..။ကုိယ္တုိင္လဲ စိတ္ကတအားျမန္သလုိ သူတကာကုိလဲ
စိတ္မရွည္တတ္ပါဘူး။ဒါကုိလဲ မေကာင္းမွန္းသိရက္နဲ႔ မျပင္ႏုိင္လုိ႔ မုန္းတယ္...။

၅ ) ကုိယ္တတ္သေလာက္၊ကုိယ္သိသေလာက္ေလးကုိ သူမ်ားကုိသိေစခ်င္တာ

ဒီတစ္ခုကေတာ့ အထူးသျဖင့္ က်မနဲ႔လက္ပြန္းတတီးေနေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ဆုိ ပုိျဖစ္တတ္ပါတယ္...။
ဒီေန႔ ဘယ္သူဘေလာဂ့္ကုိ ငါသြားဖတ္ေတာ့ သူေရးတာဟာ...ဘယ္လုိေကာင္းတာ..၊
သူ႕ပန္းခ်ီေလးေတြကဟာ.....ဘယ္လုိ မုိက္တာ....၊စသျဖင့္....
ေနာက္ရွိေသးတယ္...ဖတ္ျပီးသမွ် စာအုပ္ေတြ၊ဂ်ာနယ္ေတြ ထဲက သူတုိ႔မဖတ္ရေသးတာေတြကုိဆုိ နားေထာင္ခ်င္သလား၊နားမေထာင္ခ်င္သလား မစဥ္းစားပဲ နင္းကန္ေျပာျပတတ္တာ..
ဒါကုိလဲ ဘယ္သူကမွ သတိေပးစရာမလုိပဲ မေကာင္းမွန္းသိရက္နဲ႔ မျပင္ႏုိင္ေသးတာ.....မုိ႔
ဒါကိုလဲ စာရင္းသြင္းလုိက္တယ္..။

၆ ) စကားမ်ားတာ

ခုေရးေနတာေတြကုိပဲ ၾကည့္ပါဦး၊စကားမ်ားလား၊မမ်ားလား ခန္႔မွန္းလုိ႔ရေလာက္ျပီထင္ပါရဲ႕...။
တခါတေလဆုိ စကားေျပာျခင္းအႏုပညာလုိ႔ေတာင္ကုိယ့္ကုိယ္ကုိမာန္တတ္ေသးတယ္..။
ဒါေပသိ....သူမ်ားနားညည္းေလာက္ေအာင္ထိေျပာတာေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့..။
ကဲ..ခုပဲၾကည့္ ေျပာရင္းကလည္ေနျပီ...မုန္းလုိက္တာ..

ရ ) သိခ်င္တတ္ခ်င္စိတ္မ်ားတာ
အမွတ္တမဲ့ဆုိရင္ေတာ့ ဒါေကာင္းတဲ့အခ်က္ပဲ...။ဘာမုန္းစရာရွိလဲလုိ႔ ထင္စရာပဲ..။
ဒါေပမယ့္ ဒီစိတ္ၾကီးနဲ႔ အျမဲေနေနရသူဆုိရင္ေတာ့ ဒါမုန္းစရာပါ..။
ဟုိဟာေလးဆုိလဲ ကလိလုိက္ရမွ...ဒီဟာေလးဆုိလဲ...စမ္းၾကည့္လုိက္ရမွ...
တခ်ိဳ႕ျပင္မရေလာက္ေအာင္ ပ်က္စီးသြားတတ္တာေတြရွိတယ္
အဲ့ဒိစိတ္က လူကုိအႏွိပ္စက္ဆံုးပါပဲ...ဘယ္လုိျပဳျပင္ရမယ္မွန္းေတာင္မသိပါဘူး...။
ဒါေၾကာင့္ ထည့္တယ္အမုန္းစာရင္းထဲ..ကဲ...

၈ ) ပစၥည္းေကာင္းမက္တာ

မသံုးရရင္ေနပါေစ...သံုးမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေကာင္းမွသံုးခ်င္တဲ့ အက်င့္ဆုိးပါ..။
သူငယ္ခ်င္းေတြက ေထာမနာျပဳပါတယ္...ဘန္းစကားနဲ႔ Miss Branded တဲ့....
ပုိက္ဆံလဲ ကုန္တယ္...စိတ္မထားတတ္တဲ့အခါမ်ိဳးဆုိ ပင္ပန္းတတ္တယ္...ဒါလဲ စာရင္းထဲထည့္လုိက္တယ္..။

၉ ) အရာရာကို စနစ္တက် ရွိေစခ်င္တာ

အပင္ပန္းဆံုး အခ်က္ပါပဲ...။ကုိယ့္ေနရာ၊ကုိယ့္အခန္း၊ကုိယ့္အိမ္၊ကုိယ့္ရြာ...............စသျဖင့္
စည္းနဲ႔ကမ္းနဲ႔ စနစ္တက်ေတြ ျဖစ္ေစခ်င္တာ....၊ျဖစ္ေစခ်င္ေတာ့ လုိက္လုပ္၊လုိက္လုပ္ေတာ့ ပင္ပန္း၊
ဒီၾကားထဲ စည္းကမ္းမရွိသူနဲ႔ဆုိ ေဒါသကထြက္ရေသး..။ဒီအတြက္ေၾကာင့္ အဲ့ဒိအက်င့္ကုိလဲ မုန္းတယ္...။

၁၀ ) အားနာတတ္ျခင္း
တစ္ခုခုဆုိ က်မပါးစပ္က အရင္ဆံုးထြက္လာတတ္တာ အားနာလုိ႔ဆုိတဲ့ စကားပါ။
အတူေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ဆုိ အဲ့ဒိကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ရန္ျဖစ္ရတာ တစ္က်က္က်က္ပါပဲ၊
အားနာျပီး ပုိက္ဆံေခ်းလုိက္တာ၊အားနာျပီး ကုိယ္နဲ႔လဲ သိပ္မရင္းႏွီးတဲ့သူကုိ တစ္ေနကုန္တစ္ေနကမ္း အေဖာ္ျပဳေပးေနတာ၊အားနာျပီး အေပါင္းအသင္းလုပ္မိတာ၊အားနာျပီး ကားခကုိမဆစ္တာ...အမ်ားၾကီးပါပဲ...။

ခုလဲ ကုိေဆာင္းယြန္းၾကီးကုိ အားနာျပီး ေျဖလုိက္တာမွ စာကုိအရွည္ၾကီးပဲ..အဟဲ အလကားေနာက္တာ...။

အမုန္းစာရင္းေတြကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ...ေရးရင္းကလဲ လည္ေနျပီ..။
ေတာ္ၾကာဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းနဲ႔ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ခ်င္ေတာ့ေအာင္ျဖစ္လာမွာ စုိးလုိ႔ပါ..။
စိတ္ထဲရွိသလို ေရးထားတာျဖစ္လုိ႔ သည္းခံျပီးေတာ့ပဲ ဖတ္ေပးၾကပါ..။

မွတ္ခ်က္။ ။သူမ်ားတဂ္ေတာ့ကုိယ္လဲ တဂ္ခ်င္တာေပါ့ေလ...။မႈတ္ဖူးလား။
၁ )ကုိျငိမ္းစု ( ဒီတစ္ခါနဲ႔ဆုိ 2 ခါရွိျပီ တဂ္တာ...မေျဖရင္ အေပါင္းအသင္းမလုပ္ေတာ့ဘူး)
၂ ) ျမိဳ႕တက္ျပီး လူလည္ၾကီးလုပ္ေနတဲ့ ေတာေက်ာင္းဆရာ
၃ ) အစ္မ ေယာနသံစင္ေရာ္
၄ ) အစ္ကုိၾကီး ကုိေအာင္ (မေန႔ထဲက တစ္ေယာက္က်န္ေသးပါတယ္..စိတ္ထဲမွာထင္ေနတာ ေမ့က်န္ခဲ့တာစိတ္မဆုိးဘူးဆုိ ေရးေပးေနာ္ )

Sunday, December 07, 2008

ေတာင္းပန္ျခင္းႏွင့္....က်ေနာ္မတတ္ႏုိင္ေသာ..ကဗ်ာ

ေျပာခ်င္ရာေျပာထားျပီး ဘာမွလဲမဟုတ္လုိ႔ထင္ခ်င္လဲ ထင္ၾကပါေတာ့ေလ..။
ေနေကာင္းေကာင္းမေကာင္းလုိ႔ ဇာတ္ပြဲလဲသြားမၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး၊
အိမ္မွာပဲ ေကြးေနမိတယ္..။အားတဲ့အခါ ဘေလာဂ့္ေတြလည္တယ္..။
သီ္ခ်င္းေခြေတြ ၀ယ္ျဖစ္တယ္..။ဘုိျဖဴရဲ႕ ဆန္ေရ၊မာရဇၹရဲ႕ 12 " = 1 ' ဆုိတဲ့ေခြ၊
ေလးျဖဴ၊အငဲ၊မ်ိဳးၾကီးတုိ႔ ရ႕ဲ LMN အေခြ...အဲ့ဒါေတြ နားေထာင္ျဖစ္တယ္..။
(သီခ်င္းတင္ပံုတင္နည္းေတြ ေလ့လာေနပါတယ္...နည္းပညာအား အင္မတန္နည္းပါတယ္
ဘေလာဂ့္ေပၚေျခခ်တာ 3 လေက်ာ္တဲ့အထိ သီ္ခ်င္းမတင္တတ္ေသးပါဘူး..သိတဲ့လူေတြေျပာျပသြားရင္ေတာ့
အထူးေက်းဇူးတင္မယ္(ပါ့)ပ :) ...)

ၾကည္ေအးရဲ႕ က်မပညာသည္ ဖတ္ျဖစ္တယ္..။
ေမာင္ထြန္းသူရဲ႕ အနီအနက္ကုိလဲျပန္ဖတ္ျဖစ္တယ္..။
ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္းေပါင္းမ်ားစြာ၊စံပယ္ျဖဴမဂၢဇင္းေပါင္းမ်ားစြာ....။
ဂ်ာနယ္ေပါင္းမ်ားစြာ...၊ကဗ်ာစာအုပ္ေပါင္းမ်ားစြာ...။
တစ္ပုဒ္ျပန္လည္ေ၀မွ်လုိက္ပါတယ္..။

ကၽြန္ေတာ္မတတ္ႏုိင္ေသာ ကမၻာေလာကၾကီးထဲသုိ႔ ေရာက္ခဲ့သည္
ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ၾကိဳးစားခဲ့မိသည္။

I've come to a world I can't help much
I've strived as much as I can.

(သုခမိန္လႈိင္..အင္ဒီ၀ါးဟုိ္လ္းတုိ႔ ကမၻာ ကဗ်ာစာအုပ္)

ဆားခ်က္တယ္လုိ႔ပဲေျပာေျပာ လက္ရွိစိတ္ခံစားမႈနဲ႔ေတာ့ တစ္ထပ္ထဲက်ေနပါတယ္
ဒါေၾကာင့္ ရင္ဘတ္ထဲဆြဲထည့္ထားလုိက္တယ္..။

Thursday, December 04, 2008

အရပ္ထဲ ဇာတ္ပြဲသြားၾကည့္ၾကမယ္...((((((ဟယ္......)))))))

ျမန္မာ အမ်ိဳးသားမွန္လွ်င္
၁ ) ရဟန္း၀တ္ဖူးရမယ္
၂ ) ပုဂံေရာက္ဖူးရမယ္
၃ ) ဇာတ္ပြဲ ၾကည့္ဖူးရမယ္..

(ဆရာမၾကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္)


အဲ့ဒိစာပါထည့္သြင္း ေၾကျငာထားတဲ့ ဇာတ္မင္းသားေလးဖုိးခ်စ္ရဲ႕
ကန္ေတာ္ၾကီး ေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းမွာ ဒီဇင္ဘာ ၄၊၅၊၆ ရက္ေန႔မ်ားမွာ မုိးအလင္းကျပမယ့္
ျမန္႔မာဇာတ္သဘင္ကုိ က်မသြားၾကည့္မလုိ႔ေလ....။

ဒုတိယေန႔ ၾကည့္မယ္လုိ႔ေတာ့ စိတ္ကူးထားတယ္...
ဒုတိယေန႔ကုိ ဘာလုိ႔ေရြးရတာလဲဆုိေတာ့ အေၾကာင္းရွိတယ္..

ပထမေန႔ဆုိ ဇာတ္က အခင္းအက်င္း၊အျပင္အဆင္မွ အစေပါ့
စျပီး ျပင္တုန္း၊ဆင္တုန္းပဲရွိေသးေတာ့ သိပ္ျပီးအဆင္မေျပေလာက္ေသးဘူးလုိ႔
က်မထင္ပါတယ္...
ဖုိးခ်စ္လုိ ႏုိင္ငံေက်ာ္ ျပည္သူခ်စ္ဇာတ္မင္းသားေလးကေတာ့
ဒီလုိျဖစ္၊မျဖစ္ မေျပာတတ္ေသးပါဘူး
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ပထမဆံုးေန႔မွာ ဇာတ္အဖြဲ႕၀င္ေတြရဲ႕ အာရံု၀င္စားမႈလဲ
အားမေကာင္းေသးေတာ့ ခါတုိင္းဆုိ ၾကည့္ရတာ သိပ္ကုိအားရခဲ့တယ္မရွိလွဘူး၊

တတိယေန႔က်ေတာ့လဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ဆုိေတာ့ သိမ္းခ်င္ေနၾကတာနဲ႔
ဒေရာေသာပါးနဲနဲျဖစ္ေနတယ္လုိ႔ ထင္တယ္ေလ....
ဒါေၾကာင့္ ဒုတိယေန႔ကုိ ၾကည့္မယ္လုိ႔ ေရြးထားပါတယ္....

ဖ်ာလက္မွတ္က ေရွ႕ဆံုးတန္းကေန ေနာက္ထိ....
17000 က်ပ္၊15000 က်ပ္၊10000 က်ပ္လုိ႔ သတ္မွတ္ထားပါတယ္..။
ထုိင္ခံုနဲ႔ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ တစ္ခံုကုိ 2500 ပါ၊ရံု၀င္ေၾကးက တစ္ဦးကုိ 2000 က်ပ္ပါတဲ့....။
ဖ်ာလက္မွတ္က နဲနဲေတာ့ေစ်းၾကီးတယ္ ထင္တာပဲ....ဒါေပမယ့္
ဇာတ္ဆုိတာ ဖ်ာနဲ႔ၾကည့္မွ အရသာတကယ္ရွိတာေနာ္...။
ေဆာင္းေအးေအးမွာ ေကြးေကြးျပီးၾကည့္ရတာ....သိပ္ကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ.........။

ဆုိေတာ့ကာ.......ဒီဇင္ဘာ ၆ ရက္ေန႔ည၊ကန္ေတာ္ၾကီးေမွ်ာ္စင္ကၽြန္းမွာ မင္းသားေလးဖုိးခ်စ္တစ္ေယာက္...
သူေျပာခဲ့သလုိ ျမိဳ႕ေတာ္ရန္ကုန္နဲ႔ ျမန္မာ့ ဇာတ္သဘင္အႏုပညာ အလွမ္းေ၀းသြားမွာစုိးလို႔
ကဖုိ႔ စီစဥ္ျဖစ္တာပါ ဆုိတဲ့အတုိင္း ဘာေတြမ်ားတင္ဆက္ဦးေလမလဲလုိ႔ က်မသြားၾကည့္ပါဦးမယ္...။

Wednesday, December 03, 2008

ကဲ....ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ဒါေတြပဲဖတ္ျဖစ္ေနေတာ့.........ခက္ျပီ

က်မဒီရက္ထဲစာအုပ္ေတြ၊ဂ်ာနယ္ေတြ၊မဂၢဇင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဖတ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကိဳးစားျပီး ဖတ္ျဖစ္တာက ခ်ယ္ရီ ဒီဇင္ဘာထုတ္ေပါ့...။
လက္ထဲစေရာက္လာထဲက ဖတ္လုိက္တာ3 ရက္ေလာက္ရွိေနျပီ....။
အဲ့ဒိစာအုပ္ထဲက ျပန္လည္ေျပာျပခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဖတ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ စာက
ရသစာေပေမွးမိွန္လာရျခင္းအေၾကာင္းမ်ားကုိ ဆရာ ေအာင္သင္း၊ဆရာ လူထုစိန္၀င္း..နဲ႔ ေနာက္ထပ္ဆရာတစ္ေယာက္(က်မေသခ်ာမမွတ္မိလုိ႔ပါ)တုိ႔ကုိေမးထားတာေတြပါ...
အင္တာဗ်ဳးတဲ့သူကလဲ တကယ့္အႏွစ္သာရေတြကုိပဲ ထုတ္ေမးတတ္သလုိ
ေျဖတဲ့ဆရာေတြရဲ႕ အေျဖေတြကလဲ ျပည့္စံုလြန္းေတာ့ သူတုိ႔ သံုးေယာက္ရဲ႕
အင္တာဗ်ဴးေတြကုိဖတ္လုိက္ရတာဟာ ေနာက္ထပ္သံုးရက္ေလာက္ ဘာမွမလုပ္ပဲထုိင္ျပီး
စဥ္းစားေနခ်င္ရေလာက္ေအာင္ကုိပဲ အေတြးေတြပြားေစပါတယ္....။ဗဟုသုတေတြလဲ တနင့္တပုိးရခဲ့ပါတယ္...။

က်မမွတ္မိသေလာက္ျပန္လည္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္...........။
ရသစာေပျပန္လည္နာလန္ထူေရးအတြက္ အယ္ဒီတာ၊၀တၳဳေရး စာေရးဆရာမ်ားအျပင္.....
စာဖတ္ပရိတ္သတ္မ်ားမွာပါ တာ၀န္ရွိေၾကာင္းနဲ႔
ရသစာေပေမွးမွိန္တယ္ဆုိတာဟာ အခုိက္အတန္႔သာျဖစ္ေၾကာင္း.....
ဆရာၾကီးမ်ားက ေျပာဆုိသြားခဲ့ပါတယ္...
သံုးေယာက္လံုးမွာ စာဖတ္ပရိတ္သတ္မွာတာ၀န္ရွိေၾကာင္းဆုိတဲ့ေနရာမွာ
စာဖတ္သူေတြ ဘာလုိ႔စာဖတ္အားနည္းသြားၾကတာလဲ ဆုိတာ....
အင္တာနက္ေတြ အရမး္ေခတ္စားလာလုိ႔...ဒါ့အျပင္ တျခားေသာနည္းပညာ entertainment
ေတြ လူထုၾကားတြင္က်ယ္လာမႈ စတာေတြလဲ ပါပါတယ္...ဒါေပမယ့္ ဒါကလဲအခုိက္အတန္႔ပါပဲတဲ့။

ဒါကုိေတာ့ က်မအျပည့္အ၀လက္ခံပါတယ္...နည္းပညာဆုိတာက
က်မတုိ႔အတြက္ေတာ့ လုိက္လုိ႔လုိက္လုိ႔အားမရႏုိင္ေအာင္ မ်ားျပားလြန္းေနတယ္မႈတ္လား။
ၾကာလာရင္ ရိုးသြားႏုိင္တယ္လုိ႔ က်မေတာ့ ထင္ပါတယ္...။ဒါကလဲ အခုိက္အတန္႔သာ...။

ဒါေပမယ့္ ေနာက္က်န္ေနေသးတဲ့တစ္ခ်က္ကေတာ့ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုထဲကုိပဲ
ပုံခ်လုိ႔မရပါဘူးတဲ့........။အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္သာလ်င္ ရသစာေပေမွးမွိန္ေနရျခင္းပါတဲ့....

ဒါ့အျပင္ စာဖတ္ပရိတ္သတ္ေတြဆိုဟာ ရသစာေပေတြမထြက္လာလုိ႔သာ မဖတ္ၾကတာပါတဲ့...
မထြက္လာေတာ့ အခါခါျပန္ပံုႏွိပ္ေနတဲ့ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္းတုိ႔၊မဟာေဆြတုိ႔...နတ္ႏြယ္တုိ႔ စာအုပ္ေတြကုိ
7000 က်ပ္ေလာက္ထိေတာင္ေပးျပီး ဖတ္ေနၾကတာပါ...တဲ့..
စိတ္ေတြျငိမ္းခ်မ္းေအာင္လုိ႔ ဆရာေတာ္ၾကီးေတြရဲ႕စာအုပ္ေတြဖတ္ေနၾကတယ္တဲ့...။

သိပၸံနဲ႔၀ိဇၹာမွာ သိပၸံကလူေတြကုိတုိးတက္ေစျပီး ၀ိဇၹာကလူေတြကုိယဥ္ေက်းေစတယ္တဲ့..။
ဒါေၾကာင့္ လူေတြသည္ ရသစာေပဖတ္ဖုိ႔လုိအပ္တယ္တဲ့...။

ဒါဟာ အမွန္တရားပါပဲ............က်မတုိ႔ေတြငတ္ၾကတာ...ရသစာေပကုိငတ္ေနၾကတာပါ....။
ကဲ ထားလုိက္ၾကပါစုိ႔ရဲ႕...ဦးတည္ခ်က္မ်ားလြဲကုန္ပါဦးမယ္....

အဓိကကေတာ့ ရသစာေပျပန္လည္ေတာက္ပလာေရးအတြက္....အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြကုိစင္တင္ေပးဖုိ႔၊
အယ္ဒီတာေတြ ဒီထက္ပုိျပီး အရည္အခ်င္းျပည့္၀ဖုိ႔၊ေပၚပင္ေတြခ်ည္းပဲ အားမေပးဖုိ႔...၊
၀တၳဳေရးဆရာေတြ မေယာင္တာဆီမလူးဖုိ႔(၀တၳဳေရးဆရာေတြက ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးေဆာင္းပါးေတြ၊ေအအုိင္ဒီစက္ေရာဂါေဆာင္းပါးေတြ
ေရးေနတာကုိလဲ ေထာက္ျပေျပာဆုိသြားခဲ့ပါတယ္...) စသျဖင့္..
ဘက္စံုေဒါင့္စံုကေန ဆရာၾကီးမ်ားက ေဆြးေႏြးသြားေပးသြားၾကပါတယ္....
(ဒီေနရာမွာ တစ္စံုတစ္ခုေသာ သေဘာထားကြဲလြဲစရာမ်ားရွိလာပါက က်မ၏ျပန္လည္တင္ျပပံုမွားယြင္းျခင္းေၾကာင့္သာလွ်င္ျဖစ္ပါတယ္...)
အဆင္ေျပတဲ့အခါလဲ အင္တာဗ်ဴးအစအဆံုးတင္ျဖစ္မယ္လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္..။

က်မ ဂ်ာနယ္ေတြလဲ ဖတ္ပါတယ္.....။ေန႔တုိင္းနီးပါးကုိ ပုိက္ဆံအကုန္ခံျပီး၀ယ္ဖတ္ပါတယ္....။
က်မေတြ႕ရတာေလးေတြကုိျပန္လည္ေျပာျပလုိပါတယ္....
ျမန္မာျပည္မွာ တစ္ေန႔ကုိဂ်ာနယ္ေစာင္ေရ အနည္းဆံုး 5ေစာင္ကေန 7 ေစာင္ေလာက္ေတာ့ ထြက္ပါတယ္...။
သူ႔ထက္မ်ားခ်င္သာ မ်ားပါလိမ့္မယ္...။အဲ့ဒိထဲမွာ အမ်ားဆံုးကေတာ့ ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ပါ...။

ေဘာလံုးဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ေဘာလံုးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ေဘာလံုးပညာရပ္ဆုိင္ရာအေၾကာင္းအရာမ်ား၊
ကစားျပီးတဲ့ ပြဲရလဒ္မ်ား၊(ပရီးမီးယားလိဂ္ေဘာလံုးပြဲမ်ားအေၾကာင္းဆုိ ပုိမိုစံုလင္ပါသည္)
ႏုိင္ငံတကာ ေဘာလံုးေဆာင္းပါးမ်ား(ဘာသာျပန္မ်ား)၊ျမန္မာေဘာလံုးအသင္းအေၾကာင္းမ်ား၊
ျမန္မာအားကစားေလာကတုိးတက္ေရးေဆာင္းပါးမ်ား...စသျဖင့္ စံုစံုလင္လင္နဲ႔ထုတ္ေ၀တဲ့
ဂ်ာနယ္မ်ားလဲ ရွိပါတယ္....အေရအတြက္အားျဖင့္လဲ လက္ခ်ိဳးေရလုိ႔ရသေပါ့ေလ...။
အဲ့လုိဂ်ာနယ္မ်ိဳးလဲ က်မဖတ္ပါတယ္....။

ေနာက္ျပီး "တစ္လံုး" လုိ႔ ခုေခတ္လူေတြေျပာေျပာေနတဲ့ ေဘာလံုးပြဲေလာင္းဖုိ႔ေၾကးအေၾကာင္းမ်ား...
အေပၚသင္းႏိုင္၊ေအာက္သင္းႏိုင္၊ပရီးမီးယားလိဂ္၊စီးရီးေအ၊စပိန္လာလီဂါ၊ဘြန္ဒက္စ္လီဂါ....ယေန႔ညပြဲ
ပဲြၾကိဳ အေထာက္အကူျပဳ....အေပၚသင္းႏိုင္ 50 %စား ၊40 % စား စသျဖင့္.....
ေလာင္းကစားအတြက္သာလွ်င္အေထာက္အကူျပဳတဲ့စာမ်က္ႏွာမ်ား၊
မက္ဆီ၊ေရာ္နယ္ဒို၊ဘယ္သူေရႊေဘာလံုးဆုရမလဲဆုိတဲ့ေဆာင္းပါးမ်ား၊
ဆားဘီးယား တင္းနစ္မယ္ ယန္ကုိဗစ္ပံုအျပည့္နဲ႔ ဂ်ာနယ္မ်ားလဲ ဖတ္ျဖစ္ပါတယ္....။
အားကစားဂ်ာနယ္ေတြအျပင္...တျခား...


ျပည္တြင္း၊ႏုိင္ငံတကာ၊အားကစား၊အုိင္တီ၊အင္တာနက္၊အႏုပညာစသျဖင့္ အစံုပါတဲ့
သတင္းဂ်ာနယ္မ်ားလဲဖတ္ပါတယ္...။
အဲ့ဒိထဲကမွ အႏုပညာရပ္၀န္းေလး(ရုပ္ရွင္နဲ႔ ဂီတ)အေၾကာင္းကြက္ျပီး က်မဖတ္ျဖစ္တာေလးေတြေျပာခ်င္ပါတယ္...။

က်မတုိ႔ဆီမွာ အရင္တုန္းက အဖြဲ႔ဖြဲ႕ျပီး သီခ်င္းဆုိခဲ့တဲ့သူေတြက
ခုႏုိင္ငံေက်ာ္မင္းသားေတြျဖစ္လာၾကတယ္...။
ခုေခတ္က အရင္စုိုးသူတုိ႔၊ရဲေအာင္၊ရန္ေအာင္တုိ႔လုိ မင္းသားက အဆုိေတာ္လုပ္တဲ့ေခတ္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး၊
အဆုိေတာ္ကေန မင္းသားလုပ္တဲ့ေခတ္..။

အဲ့လုိ အဆုိေတာ္ကေန မင္းသားလုပ္လာၾကတာေတြလဲရွိတယ္...။
ပုိက္ဆံခ်မ္းသာလုိ႔ မိဘကပရုိဂ်ဴဆာ၊ သားက မင္းသား..အဲ့ဒါမ်ိဳးေလးေတြလဲ ရွိတယ္.....။
အရိုက္မ်ားတဲ့ကားေတြကေတာ့ အေမအရြယ္ေရာက္ေနၾကတဲ့
မို႔မုိ႔ျမင့္ေအာင္၊ေမသန္းႏု၊ေမသဥၹာဦး၊မ်ိဳးသႏၱာထြန္း...စသူတုိ႔နဲ႔တြဲပီး
ကုိငွက္သီခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ထည့္လုိ႔သံုးကာရုိက္တတ္ၾကေသာ
အေမနဲ႔ သားဆုိး(သို႔)သိပ္လိမၼာတဲ့သား ကားေတြနဲ႔ ဟာသကားေတြပါ...။

ေျပာခ်င္ရာေတြ ေျပာတတ္တဲ့က်မက ျမန္မာကားေတြေတာ့ မၾကည့္ပါဘူး၊
မၾကည့္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္...။
ေယဘုယ်အက်ဆံုးအခ်က္က က်မကုိ ဘယ္လုိ ရသမွမေပးႏုိင္လုိ႔ပါ...။
ရယ္စရာလုပ္ျပေနတဲ့မင္းသားကုိၾကည့္ျပီး က်မငိုခ်င္ေနတတ္တယ္...။ငုိျပေနတဲ့မင္းသားကုိၾကည့္ျပီး
က်မအူႏွိပ္ျပီး ရယ္ေနမိတတ္တယ္...။
အဲ့လုိေျပာင္းျပန္ေတြျဖစ္ေနရတဲ့အတြက္ က်မလံုး၀နီးပါးကုိ မၾကည့္ျဖစ္ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခုရွိတာက က်မကရုပ္ရွင္ၾကည့္တာ ၀ါသနာမပါတာေၾကာင့္လဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္...။

ဒါေပမယ့္ ဒါကုိပရိတ္သတ္ကုိ အခ်ိဳေကၽြးတာလုိ႔ က်မကမသတ္မွတ္ရက္ပါဘူး
သူ႔ဘာသာသူ ထုတ္လုပ္သူ၊သရုပ္ေဆာင္သူ၊ၾကည့္ရႈအားေပးသူ...သူတုိ႔ဘာသာသူတုိ႔ မွ်တေနတဲ့၊
ပံုမွန္စီးဆင္းေနတဲ့ ျမစ္တစ္စင္းပဲေလ...။

အထက္ကုိဆန္တက္သလား၊ေရစုန္ကုိေမွ်ာဆင္းေနသလားေတာ့
သိခ်င္ရင္ ၀ယ္ဖတ္ ေငြတစ္မတ္ထဲ....။

ဒါေပမယ့္...အဲ့ဒိစီးေနတဲ့ျမစ္ထဲကလူေတြက....စာမ်က္ႏွာေတြေပၚတက္လာျပီးေတာ့
ပရိတ္ကဘယ္လုိ၊ပရိတ္သက္ကဘယ္ေလာက္ထိပဲေပးလုိ႔ရတယ္၊
ပရိတ္သတ္ၾကိဳက္မယ့္ဟာမ်ိဳးပဲ ဖန္တီးေနရတယ္...စသျဖင့္...စသျဖင့္..
ေအာ္လာတဲ့အခါေတြမွာေတာ့..............ဖတ္ေနတဲ့ဂ်ာနယ္ကုိပဲ က်မလႊတ္ခ်လုိက္မိေတာ့တယ္...။

ေနာက္ထပ္ေျပာခ်င္တာက ဂီတအေၾကာင္းပါ...(အဟဲဟဲ ဆရာမၾကီးေလသံက တစ္ျပားမွေတာ့မေလွ်ာ့ပါ)

ျမန္မာျပည္မွာ ဂီတအဖြဲ႕ေတြ အေတာ္ေပါသလုိ တစ္ေယာက္ထဲရပ္တည္ေနၾကသူေတြလဲရွိပါတယ္..
ခုေနာက္ပုိင္း ခုိးကူးေခြကိစၥျပႆနာေတြရွိသလုိ၊ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းဆုိတာကလြဲျပီး က်န္တာအကုန္ဆင္ဆာေပးေနတဲ့အခ်ိန္အခါမွာေတာ့
ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ၊စတုိးဆုိင္မွာ၊လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ.....စတဲ့ Public Place ေတြမွာ မိန္းကေလးေတြ
မ်က္စိမ်က္ႏွာပ်က္ရေလာက္တဲ့အထိ......မိန္းမေတြကုိကေလာ္ဆဲေနတဲ့စာေၾကာင္းေတြကုိလဲ ၾကားရပါတယ္...။
ဒါလဲ ေပးသူ၊ယူသူမွ်တေနၾကပံုက်ပါတယ္.............ဒါကုိဘယ္သူကမွ အျပန္အလွန္ႏႈတ္လွန္ထုိးတာမ်ိဳးမၾကားရဘူးပါ..။
(ဟုိတစ္ေလာကေတာ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ဆုိတဲ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္မွာ မိန္းမေတြေငြမက္တဲ့အေၾကာင္းကလြဲရင္
တျခားဘာေတြေရးႏုိင္လဲ ဆုိတာမ်ိဳးေတာ့ ၾကားဖူးပါတယ္...)

အဲ့ဒိျမစ္ထဲကလူေတြကလဲ စာမ်က္ႏွာေပၚတက္ျပီး မိန္းမေတြကဘာ၊မိန္းမေတြကဘယ္လုိ၊ပရိတ္သတ္က သိပ္အမ်ားၾကီး
ေပးလုိ႔မရဘူး၊သူတုိ႔ အၾကိဳက္ေပးေနရလုိ႔ပါ....စသျဖင့္...စသျဖင့္စကားသံေတြကုိစကားလံုးမ်ားအျဖစ္
ျပန္လည္ေဖာ္ျပေပးေနတဲ့ ဂ်ာနယ္ေတြဖတ္ရတဲ့အခါ........

ဒီတစ္ခါေတာ့ က်မလႊတ္မခ်ေတာ့ပါဘူး....၊ဘာလုပ္လုိက္ရမွန္းမသိလုိ႔ သိမ္းထားလုိက္တယ္..............။

Saturday, November 29, 2008

ျမိဳ႕လယ္လမ္း

တစ္ေႏြပူဆဲ
လူထူထပ္ေသာ၊ကြန္ကရစ္ေတာဟု
ေစးေခ်ာျမဳိ႕လမ္း၊သစ္ရိပ္ႏြမ္းလ်
စီတန္းရုပ္ရွင္၊ဆူညံယာဥ္ေျပး
ဆင္၀င္ေရွ႕ေပါက္၊တြန္႔ေကာက္ေျမြပတ္
လက္မွတ္တုိးေရာင္း၊ေပါင္မုန္႔ေတာင္းၾက
ေသာင္းေျပာင္းရုတ္ရုတ္၊စိတ္ရႈပ္ေဒါသ
ထုိးၾက ၾကိတ္ၾက၊ရဲသားေစာင့္ရသည္။

တရုန္းရုန္းပင္
ပခံုးထမ္းဟန္၊လက္တြန္းလွည္းတုိ႔
မုန္႔ပဲသေရစာ၊ေခၚေအာ္ဆူပူ
စားပါ ၀ယ္ပါ၊သည္ကုိလာေနာ္
လက္မွာလင္ပန္း၊အကၤ ီ်ႏြမ္းႏွင့္
မရမ္းခ်ဥ္စပ္၊ဆီးထုပ္ထပ္၍
ကြန္းရွပ္ငါးမုန္႔၊ခ်ိဳျမံဳ႕သၾကား
ဆားပဲေလွာ္ရြ၊လစကၠဴၾကည္
ေဖ်ာ္ရည္သီးခ်ဥ္၊ခြက္ခ်င္ေရာင္းဆဲ
မြန္းလြဲထိန္ညီး၊ေခၽြးဒီးဒီးယုိ
မီးလုိ၀မ္းစာ၊ေအးခ်င္ရွာၾက။

ဘတ္စ္မွတ္တုိင္၌
ေညာင္းထုိင္ခဲ့ျပီ၊လူစည္ကားလွ
ကားတစ္ျခမ္းေစာင္း
တြဲေလာင္းစီးလာ၊ငါးေသတၱာသုိ႔
လူတစ္ရာမက၊မတ္တပ္ထလုိက္
ကတ္ေၾကးကုိက္ႏွင့္၊ခါးပုိက္ႏႈိက္မွ
ခုန္ခ်လွမ္းတက္၊လုယက္အားခဲ
သြားျမဲခရီး၊ေန႔တုိင္းစီးလည္း
မညည္းညဴသာ။


သူေတာင္းစားမူ
ငါးျပားဆယ္ျပား၊ေပးပါလားရွင္
သနားကယ္ပါ၊စြန္႔ၾကဲမွာလား
ဆာေလာင္ထမင္း၊ေမွ်ာ္ေငးရင္းက
ရိုးၾကြင္းဟင္းက်န္၊ေတာင္းျမည္ၾကံစည္
ေတးသီဆုိျပန္၊ႏူ၀ဲျပစား
ဘုိးဘြားခါးက်ိဳး၊ဆုိးမ်က္ကန္းရြဲ႕
လက္တန္းရြတ္သူ၊ဆုေပးသူတုိ႔
ေပးလွဴမေလာက္၊ေရာက္လာၾကျမဲ။

တုိက္နံေဘး၌
အုတ္ေဆြးေရစိမ့္၊ေျမအက္နိမ့္ေစာင္း
ေရပုပ္ေျမာင္းေဟာင္း
ယင္တေလာင္းေလာင္း
လဲေလ်ာင္းမိန္းေမာ၊ေသငယ္ေျမာသူ
ေရာဂါကပ္ေျမွး၊ေဆးႏွင့္ေ၀းစြ
လမ္းေဘးမွာေပ်ာက္၊အေလာင္းေကာက္မွ
ေရာက္ခဲ့ေဆးရံု၊ရင္ခြဲရံုသို႔
စုန္ဆန္တြင္းျပင္၊ေၾကာေသးမွ်င္တုိ႔
ေန႔စဥ္ခြဲစိတ္၊ေဆးေက်ာင္းသိပၸံ
အဖုိးတန္ခဲ့။

ထုိခဏ၌
လွပဖိတ္လက္၊မွနျပိဳးျပက္ႏွင့္
ကားထက္ေျပး၀င္၊စက္ေအးခ်င္ထင့္
ေပါင္ပင္ခ်ံဳၾကား၊နတ္မယ္ဖြားသုိ႔
ေသြးသားေရာင္းသူ၊ျပံဳးညိွဳ႕ျမဴႏွင့္
လူစံုသည့္ဘား၊စပ်စ္ခါးကၽြန္းမွ
ပန္ႏုႏႈတ္လႊာ၊မ်က္ရစ္ျပာႏွင့္
က်ျဖာျမိတ္ထံုး၊ျမညိဳကံုးႏွင့္
သလံုးျဖဴႏု၊ထဘီတုိႏွင့္
ကုိယ္ဟန္ေၾကာ့ရႊင္၊ရင္ခ်ီခ်ီႏွင့္
ပစ္မွီထုိင္ခံု၊အိည့ံတုန္မွ
သက္လံုးႏြဲ႕ႏြဲ႕၊ေမာေျပခဲ့ဟန္
ေခတ္ရဲ႕ပန္းခ်ီေရးခဲ့သည္။

ၾကည္ေအး
ရႈမ၀မဂၢဇင္း၊ဇြန္၊1972 ၊စာ-23

Thursday, November 27, 2008

မီးစက္ကေလး

က်ေနာ္ ဒီဆုိင္ကုိေရာက္တာ 1 ႏွစ္ေက်ာ္ျပီ။

က်ေနာ္ဆုိတာက ပါ၀ါေတြထုတ္ေပးတဲ့သူေလ...။
ပါ၀ါထုတ္ဖုိ႔ဆုိတာလဲ ဒီအတုိင္းေတာ့ ဘယ္ရမလဲဗ်ာ။
အရင္ဆံုးက်ေနာ့ကုိ သူတုိ႔ေစ်းၾကီးၾကီးေပး၀ယ္ရတဲ့ အရည္ေတြတုိက္ရမယ္။
ဒါက ပါ၀ါထုတ္ဖုိ႔အတြက္ အေရးၾကီးဆံုး လုိအပ္ခ်က္ပဲဗ်၊
ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ့ခါးမွာ ရွိေနတဲ့ ၾကိဳးေလးတစ္စကုိ ဆြဲရမယ္။
(စ.....ဆုိတဲ့ခလုတ္ေလးကုိလက္က ဖိထားရင္းေပါ့)

မႏွစ္က က်ေနာ္ေရာက္စကေပါ့ဗ်ာ။
မႏွစ္က မုိးဦးက်တုန္းက ေရာက္တာ၊ေရာက္စတုန္းကေတာ့ က်ေနာ္ကအသစ္ကေလးဆုိေတာ့
သူတုိ႔ေတြက ယုယုယယနဲ႔က်ေနာ့ကုိ ကုိင္တြယ္ၾကတယ္...။
က်ေနာ့ကုိစတင္ဖုိ႔ ဆြဲရတဲ့ၾကိဳးေလးကုိလဲ သူတုိ႔က ညင္ညင္သာသာေလးပဲ ဆြဲၾကတယ္...။
ေဟာဟုိ ေကာင္တာေပၚက အေဒၚၾကီးေတြ၊ဦးေလးၾကီးေတြ၊အစ္မၾကီးေတြကလဲ
" ေဟ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျဖးေျဖးလုပ္ေနာ္" လုပ္ေနာ္နဲ႔ ....။
အျမဲအဲ့လုိလွမ္းေျပာၾကတယ္....။
က်ေနာ့နားကုိ သူတုိ႔ဖေယာင္းတုိင္ေတြ၊မီးျခစ္ေတြနဲ႔မ်ားကပ္ရင္
အဲ့ဒိေကာင္တာေပၚက လူေတြက လွမ္းျပီးေတာ့ကုိ ဆဲေသးတာ၊
သူတုိ႔ေတြ ဆဲခံထိတာေပါ့......။

က်ေနာ္ေရာက္စက မုိးေတြရြာေနတာဆုိေတာ့ က်ေနာ့ခါးၾကိဳးကုိ သူတုိ႔လာလာဆြဲတာ
သိပ္မရွိဘူး၊တစ္ခါတစ္ေလမွ လာလာဆြဲေလ့ရွိတယ္.....။
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ပါ၀ါေတြထုတ္ေပးရတဲ့ အခ်ိန္ဆုိတာ သိပ္မၾကာလုိက္ပါဘူး၊
ခဏေလးေနရင္ နားရတယ္...
သူတုိ႔အတြက္ လွ်ပ္စစ္မီးဆုိတဲ့ ပါ၀ါၾကီးက သိပ္ၾကာၾကာ မေစာင့္ရဘူးထင္ပါတယ္။

က်ေနာ့ခါးၾကိဳးကုိလာမဆြဲခင္မွာ
သူတုိ႔က က်ေနာ့ကုိ အင္မတန္အနံ႔နံတဲ့ အရည္ေတြတုိက္ေသးတာ။
သူတုိ႔က က်ေနာ့ခါးကၾကိဳးကုိလာဆြဲျပီဆုိတာနဲ႔
က်ေနာ္က က်ေနာ့တစ္ကုိယ္လံုးကုိ တုန္ခါျပီး အရင္ဆံုးအပူေတြထုတ္၊ျ
ပီးေတာ့မွ အလင္းေရာင္လုိ႔သူတုိ႔ေျပာတဲ့ ပါ၀ါတစ္ခုကုိထုတ္ေပးတာ၊
ေျပာမယ္ဆုိ က်ေနာ္က ပါ၀ါရွိတယ္ေပါ့ဗ်ာ၊

အဲ ဒါေပမယ့္ ေစာေစာကေျပာခဲ့သလုိေပါ့ေလ...ေရာက္စတုန္းကေတာ့ မုိးတြင္းမုိ႔ထင္ပါတယ္...
က်ေနာ့ကုိ သူတုိ႔သိပ္ျပီး ခါးၾကိဳးလာလာမဆြဲဘူး၊သိပ္လဲ အရည္ေတြမတုိက္ဘူး၊
အဲ့ဒိတုန္းကေတာ့ မီးစက္ကေလးတုိ႔ ဇိမ္ေလးတစ္ခြဲသားနဲ႔ ႏွပ္ေနခဲ့တာေပါ့ေလ....။
ဒါေပမယ့္.....ဒါေပမယ့္....

မုိးမကုန္႔၊တကုန္ကတည္းက ထင္ပါတယ္....က်ေနာ့မွာ အရည္ေတြေသာက္ရ၊ျပီးေတာ့ ခါးၾကိဳးဆြဲခံရ၊
အပူေတြမႈတ္ထုတ္ရ...နဲ႔ ပါ၀ါေတြထုတ္ေပးေနရေတာ့တာ......
တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ က်ေနာ္လဲ ေျခကုန္းလက္ပမ္းေတြက်ေနရတာ။

က်ေနာ္တစ္ေယာက္ထဲလားဆုိေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်၊က်ေနာ္လုိမ်ိဳးေကာင္ေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ
ဒီလမ္းမၾကီးမွာ က်ေနာ့္လုိမ်ိဳး ဆုိင္ေရွ႕ေတြမွာ တန္းစီေနတဲ့ေကာင္ေတြမွ အမ်ားၾကီးပဲ၊
အံမယ္ ဒါက်ေနာ္တုိ႔ ကံေကာင္းတာဗ်၊တစ္ခ်ိဳ႕ က်ေနာ္တုိ႔ရပ္ကြက္က မဟုတ္တဲ့ေကာင္ေတြဆုိ
လမ္းမတန္းမွာ က်ေနာ္တုိ႔လုိ ဟုိေငး၊ဒီေငးေတာင္ လုပ္ခြင့္ရတာမဟုတ္ဘူးတဲ့ဗ်...။
ဘာတဲ့...သူတုိ႔ေျပာေျပာေနၾကတာ...ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲပုိ႔ခံရတာတဲ့....။
ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားထဲကေန ပါ၀ါေတြ ထုတ္ထုတ္ေပးေနရတာတဲ့...။
သူတုိ႔ကုိလူေတြျမင္မွာစုိးလုိ႔တဲ့....။

ဒါဆုိ က်ေနာ္တုိ႔က သူတုိ႔ထက္စာေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ။ဟုတ္ဘူးလား။
ပါ၀ါလဲထုတ္ေပးရင္း ျဖတ္သြား၊ျဖတ္လာ ေကာင္မေလးေတြကုိလဲ ေငးရင္းေမာရင္းနဲ႔ဆုိေတာ့
ေတာ္ရံုဆုိ မေမာေတာ့ဘူးေပါ့.....။

မႏွစ္ကေႏြကတစ္ေႏြလံုးလဲ ေမာခဲ့ရျပီးျပီ။
ဒီႏွစ္ေႏြေတာ့ က်ေနာ့ကုိသူတုိ႔ အရမ္းကာေရာပါ၀ါေတြထုတ္ခုိင္းမွာ
မဟုတ္ဘူးလုိ႔ထင္ထားခဲ့တာ...။ခုေတာ့ တက္တက္ကုိစင္ေအာင္လြဲတာပါပဲဗ်ာ...။

ခု က်ေနာ္လဲ က်ေနျပီ...။က်ေနာ့ကုိသူတုိ႔ ညင္ညင္သာသာလဲမကုိင္ၾကေတာ့ပါဘူးဗ်ာ၊
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဆာင့္တြန္းလုိက္၊ေဆာင့္ကန္လုိက္၊
က်ေနာ့ခါးၾကိဳးကုိ ေဆာင့္ဆြဲလုိက္နဲ႔ဟာ....။
က်ေနာ္လဲ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ကုိေၾကေနျပီ....။

ေနာက္ျပီး သူတုိ႔ဆက္ဆြဲၾကဦးမွာ က်ေနာ္သိတယ္....အဲ့ဒါမုိးမက်မခ်င္းပဲ...က်ေနာ္သိေနတယ္...
က်ေနာ္သူတုိ႔ကုိလဲ အျပစ္မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ...။
ညတုန္းကဆုိလဲ က်ေနာ့ကုိလာေဆာင့္ဆြဲလုိက္၊ေဆာင့္ကန္လုိက္လုပ္ရင္းက
ဘယ္သူ႔ကုိဆဲမွန္းမသိဘူး...ဆဲေနလုိက္ၾကတာ....ခြီး...ခြီးနဲ႔...
က်ေနာ္လဲ ခဏနားလုိက္ရ၊ျပီး..ျပန္လာဆြဲခံရနဲ႔....မရပ္မနား ပါ၀ါထုတ္ေနရတာလဲ မဟုတ္ဘူးဗ်..။
ညတုန္းက သူတုိ႔ေတြဘယ္သူ႔ကိုမွန္းမသိဆဲၾကတယ္ ဆုိတာလဲ...အဲ့ဒါေၾကာင့္ပါမယ္လုိ႔ က်ေနာ္ထင္တာပဲ...
အဲ့ဒိလွ်ပ္စစ္မီးဆုိတာကလဲ ခုခဏေလးလာလုိက္၊သူတုိ႔ေတြက က်ေနာ့ကုိလာျပီး အနားေပးလုိက္၊
ေျပးကာလႊားကာနဲ႔ သူတုိ႔ပစၥည္းေတြကုိဖြင့္လုိက္နဲ႔ လုပ္လုိ႔မွ မျပီးေသးဘူး...ျပန္ျပတ္သြားျပန္ေရာ...
အဲ့ဒါနဲ႔ က်ေနာ့ကုိလာျပီး ဆြဲၾကျပန္ေရာ...။
အစ္ကုိၾကီးတစ္ေယာက္မ်ားဆုိ က်ေနာ္ျဖင့္သနားေတာင္သနားတယ္....
ဘာတဲ့ သူေျပာတာရွိပါေသးတယ္....သူ႕ညီေတြကုိေျပာေနတာ
" ငါ ဟာ ညတုန္းက မနက္ငါးနာရီထုိးလုိ႔ မီးလဲလာေရာ ၀မ္းသာအားရနဲ႔ ထမင္းစားမလုိ႔
ထမင္းေတြ ဟင္းေတြပံုျပီးရံုပဲရွိေသးတယ္ ျပန္ျပတ္သြားေရာ.....
ငါ....ခြီးတဲ့မွပဲ စိတ္တုိလုိက္တာ...."

သူ႕ညီကျပန္ေျပာေသးတယ္

" အလကားပါဗ်ာ...
မေန႔ညထဲကျပတ္သြားတာ ခုမနက္ထိမလာေသးဘူးဆုိတာမ်ိဳးျဖစ္မွာစုိးလုိ႔
ခဏေလး လက္ခနဲလုပ္ျပတာပါ....
ဒီတစ္ေႏြလံုးေတာ့ ဘယ္ပံုစခန္းသြားၾကမယ္ မသိ.........." တဲ့...

ဟုတ္ပါတယ္...
သူတုိ႔လဲ ဘယ္ပံုဆက္လုပ္ၾကမယ္မသိသလုိ
က်ေနာ္လဲ ခါးၾကိဳးေလးက ခပ္လႈပ္လႈပ္ပါပဲဗ်ာ.....
ဒီေႏြကုန္ရင္ေတာ့ က်ေနာ္လဲ တစ္စစီျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ.........။


*မွတ္ခ်က္ ...........မီးစက္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အေခၚအေ၀ၚမ်ားအား
က်မနားလည္သလုိ ေရးထားျခင္းသာျဖစ္ပါသျဖင့္ သည္းခံနားလည္ျပီးဖတ္ေပးၾကပါရန္.........။

Wednesday, November 26, 2008

ခရီးသြားတုန္းက ဓာတ္ပံုမ်ား

က်မဓာတ္ပံုေတြ တစ္ေလွၾကီးတင္ပါဦးမယ္.....သည္းခံျပီးေတာ့သာ ၾကည့္ရႈၾကပါကုန္......။
ဆက္လက္ၾကိဳးစားပါဦးမည္။

က်မမွာစာေပ၀မ္းစာ၊အေတြ႔အၾကံဳ ၀မ္းစာေတြျပည့္လာခဲ့ရင္ျဖင့္ Documentary ေလး ေတြေရးဖုိ႔လဲ အိပ္မက္ မက္ ထားပါတယ္...။

























ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ပံုပါ၊ေတာင္ခၽြန္းလုိ႔ သူတုိ႔ေခၚၾကတဲ့ေနရာကေန သြားရိုက္ထားတာပါ၊
က်မျမင္ဖူးေနက် တျခားေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ပံုေတြေလာက္ေတာ့ အဆင္မေျပဘူး၊:((((
ဒါေတာင္ၾကိဳးစားပမ္းစားရိုက္ထားရတာ.... 10 ပံုေလာက္ထဲကမွ အဆင္ေျပဆံုးလုိ႔ထင္တာကုိေရြးတင္လုိက္တာ။


















အင္းေလးေဒသ...ရြာေလးတစ္ရြာ...။



















ဒါေလးမပါရင္ အင္းေလးအလွဘယ္ျပည့္စံုမလဲ..........။



















အင္းေလးရဲ႕ ညေနဘက္ရႈခင္းပါ၊သဘာ၀အလင္းေရာင္ အတုိင္းရိုက္ခဲ့တာ။ ကုိယ့္ငါးခ်ဥ္ကုိယ္ခ်ဥ္တယ္ပဲ ေျပာေျပာ က်မမွာသာကုိယ္ပုိင္ကြန္ျပဴတာရွိခဲ့ရင္ ဒါေလးကုိ desktop ေပၚမွာတင္ထားမယ္..စိတ္ကူးတယ္။




















အင္းေလးက ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိ လာစား၊လာနားတဲ့ေလွေတြကုိ ေဘးကေန အတင္းတြန္းထုိးေရာင္းေနတဲ့ ေစ်းသည္ေတြ....။ေလွဆရာက စိတ္ေကာင္းလုိ႔ အရွိန္ေလွ်ာ့ေပးရင္ေတာ့ သူတုိ႔ပစၥည္းေရာင္းရဖုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ရတယ္။ဒီထဲကပံုကေတာ့ ေရာင္းရမယ့္ပံုမျမင္ဘူး။




















ဒီေနရာမွာပဲေရခပ္၊ဒီေနရာမွာပဲ ေရခ်ိဳး..................။




















အံ့ၾသဘနန္းပဲ ျမင္ျမင္ခ်င္းမွာ က်မစိတ္ထဲျဖစ္သြားတာ။ေရေတြပဲရွိျပီး ေျမရယ္လုိ႔ေျပာစမွတ္ေလာက္သာရွိတဲ့ အင္းေလးကန္ထဲမွာလဲအဘတုိ႔အတြက္ ဒီလုိေနရာရွိတယ္....။ဘုရားလာဖူးရင္ ဆင္းဖုိ႔ ကြင္းတဲ့..။



ေဖာင္ေတာ္ဦးျမတ္စြာဘုရား၊..မိန္းကေလးမတက္ရဆုိလုိ႔ အဲ့ဒိမွာေတြ႕တဲ့ ဆံပင္ရွည္ရွည္နဲ႔ အစ္ကုိၾကီးတစ္ေယာက္ကုိ ရုိက္ခုိင္းလုိက္တာ။ေကာင္းလုိက္တဲ့ ေဒါင့္ေလးေတြ....။

+++++++++++++++++++++

ေတာင္ၾကီးမီးပံုပ်ံပြဲ သုိ႔မဟုတ္ ေကာင္းကင္ထက္ကအႏုပညာ




















ေတာင္ၾကီးမွာသာတဲ့လ...။

ညသည္မိန္းမတစ္ေယာက္၏ မ်က္ရည္ကုိေၾကြေအာင္ေခၽြတတ္သည့္ အထူးကာလျဖစ္ပါသလား တဲ့။ဂ်ဴးေျပာဖူးတာ။




















ညမီးက်ီးလုိ႔ေခၚတဲ့ မီးပံုးပ်ံျဖစ္လာဖုိ႔ သူတုိ႔အလုပ္ရံုကုိက်မသြားစပ္စုခဲ့တယ္..။အားနာတာနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတာ့ မရိုက္ခဲ့ျဖစ္ဘူး၊ညဘက္မီးပံုးပ်ံကုိၾကည့္တာထက္ သူတုိ႔လုပ္ေနတာကုိေတြ႕မွ သူတုိ႔ရုိးရာ၊ သူတုိ႔ ၀ါသနာ၊ သူတုိ႔အႏုပညာကုိ ေလးနက္စြာခံစားရေစပါတယ္...။






















မႈိင္းခံေနတာတဲ့။က်မတုိ႔ကေတာ့ အဲ့လုိမႈိင္းခံေနတဲ့ အခ်ိန္ပဲအနားသြားၾကည့္ရဲတယ္...။မီးပံုးပ်ံက ရုန္းေနျပီဆုိတာနဲ႔ အေ၀းၾကီးေရာက္ေအာင္ လွည့္ျပန္ေျပးေတာ့တာပါပဲ...။တစ္ခ်ိဳ႕အလံုးေတြက ေအာက္မွာတင္ေပါက္တတ္တယ္ေလ..။



















ညဘက္ျမင္ရတဲ့ မီးပံုးပ်ံအလွေပါ့၊သူတုိ႔ေတြလဲ တုိက္ရိုက္တင္တယ္ၾကားတယ္...။ဒါေၾကာင့္ ဒီမီးပံုးပ်ံေတြလႊတ္တာကုိေတာ့ သိပ္မရိုက္ျဖစ္လုိက္ပဲ သူတုိ႔ရဲ႕ေကာင္းကင္ထက္ကအႏုပညာကုိရင္ဘတ္နဲ႔ပဲ
တစ္၀ၾကီးခံစားခဲ့ပါတယ္...။
























ဒီလုိေအာက္မွာတင္ေပါက္သြားတဲ့အခါက်ရင္ေတာ့ သူတုိ႔ေတြေျမၾကီးမွာတင္ လူးလိမ့္ငိုေနၾကတယ္တဲ့။
အုိးစည္ေတာ့ အတီးမပ်က္ဘူး။



















ဒါက စိန္နားပန္အမ်ိဳးအစားတဲ့၊ျမင္းက်ားဆုိတဲ့ စိုက္ပ်ိဳးေရးသံုးဓာတ္ေျမၾသဇာက စပြန္ဆာလုိ႔ထင္တယ္...။
မီးပံုေလးေတြကုိပဲ ေကာင္းကင္မွာဒီလုိေပၚလာတဲ့အထိ သူတုိ႔ဘယ္ေလာက္ၾကိဳးစားရမလဲ။
ဘယ္ေလာက္ညီညြတ္ရလိမ့္မလဲ။။။




































ေတာင္ၾကီးမွာေနခဲ့တဲ့ တစ္ေလ်ာက္လံုး ဒီတစ္ေန႔ေတာ့ ရွမ္း၀တ္စံုေလးေတြနဲ႔ ေကာင္မေလး၊ေကာင္ေလးေတြကုိ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တယ္။



















ရန္ကုန္ကုိ အျပန္လမ္းမွာ ရိုက္ခဲ့တာ...အေမ့ကုိျပဖုိ႔...ေနျပည္ေတာ္ဆုိတာ သူသိရေအာင္....




















က်မရဲ႕ခ်စ္လွစြာေသာ တူမေလးနဲ႔ သူ႔အစ္ကုိတစ္၀မ္းကြဲရဲ႕ပံုပါ၊ေတာင္ခၽြန္းေပၚမွာတုန္းက ရုိက္ေပးတာ။


စိတ္ရွည္စြာ ၾကည့္ေပးၾကေသာ အစ္ကုိ၊အစ္မမ်ားအားေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္။

Monday, November 24, 2008

ဟန္းန ဖုန္းနဲ႔ ဗုိ္လ္ၾကီး

ရင္နာနာနဲ႔ရယ္ရတာပါ။ညတုန္းက ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာေတြ႕တာပါ
က်မထုိင္ေနတဲ့စားပြဲနားမွာ ရန္ကုန္လမ္းညႊန္နဲ႔ ဖုန္းတစ္လံုးရွိတယ္...
လူတစ္ေယာက္ဖုန္းလာဆက္တယ္..သူ႔လက္ထဲမွာ ဟန္းဖုန္းပါတယ္...
လုိင္းမၾကည္လုိ႔ေနပါလိမ့္မယ္...ရိုးရုိးလုိင္းဖုန္းကုိ သူလာသံုးတာေပါ့...
က်မကလဲ အင္မတန္စပ္စုပါတယ္..မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလဲရရဲ႕သားနဲ႔
ဒါေပသိ နီးနီးေလးျဖစ္တာတစ္ေၾကာင္း၊တုိနံ႔နဲ႔ ကတုံုးေကေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း
ဂရုစိုက္တာမဟုတ္ပဲ ၾကားေနရတာပါ

ဟဲလုိ...ဟုတ္ကဲ့ ဗုိလ္ၾကီး .......... ရွိပါသလား
ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ္ ဗုိလ္ၾကီး....ပါ
သူ႕သူငယ္ခ်င္းပါ...က်ေနာ္သူ႔ဟန္းဖုန္းကုိဆက္တာ မရလုိ႔ပါ...
ဟုတ္ကဲ့ က်ေနာ့္ဟန္းဖုန္းနာပါတ္ေလးယူထားပါ..
ဟုတ္ကဲ့ ဗုိ္လ္ၾကီး........ဆက္တယ္ေျပာေပးပါ..
ဟုတ္ သူ႔သူငယ္ခ်င္း ဗုိ္လ္ၾကီး..............ပါ....

သူငယ္ခ်င္းခ်င္းစကားေျပာတာကုိမ်ား...
မ႑ပ္တုိင္တပ္တာကလြန္ေရာ....ရွက္လဲရွက္ၾကဘူး....
က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္းမွာ ရယ္လုိက္ရတာ အူကုိလိပ္ေနတာပဲ...
အူကုိလိပ္ေနတာပဲ....

Saturday, November 22, 2008

အကင္ဆုိင္က ေကာင္ကေလး

သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမကုိ ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပးကားဂိတ္ကုိလုိ္က္ပုိ႔ေပးျပီး
ကုိယ့္ေနရာျပန္ေရာက္ေတာ့ 7 နာရီခြဲျပီ။မနက္စာနဲ႔ညစာေပါင္းစားဖုိ႔ေစာင့္ေနတဲ့
ဗိုက္ကလဲ သိသိသာသာကုိေအာင့္ျပေနျပီ။
ဒီေနရာမွာ စားစရာကလဲ ေျပာေလာက္စရာ၊မက္မက္ေမာေမာဘာမွမရွိပါ...။
ကတ္ေၾကးကိုက္ စားရင္ေကာင္းမလားဆုိျပီးဆုိင္နားကပ္သြားမိေတာ့ သူ႕ေဘးနားက အမႈိက္ပံုနံ႕က
ေတာ္ေတာ္ေလးနံေနတယ္...(ဒါေတာင္က်မက နားေရာဂါနဲ႔ေရာျပီး အနံ႔ခံပါမေကာင္းေတာ့တဲ့သူ)
မျဖစ္ေသးပါဘူး၊ေတာ္ၾကာ စားေနရင္းထအန္မွျဖင့္..ဆုိျပီး...နဲနဲဆက္ေလွ်ာက္လာ...

Moon Bakery ဆုိတာေတြ႕တယ္..ေစ်းၾကီးျပီး ၾကာလဲၾကာတယ္..ဆက္ဆံေရးလဲမေျပျပစ္ဘူး။
ပယ္လုိက္တယ္...ထမင္းေၾကာ္တစ္ပြဲဆုိ 2200 လားမသိဘူး။
အဓိကအေၾကာင္းရင္းကေတာ့ ေစ်းၾကီးလုိ႔ပါ...။
သူ႔ေဘးက အကင္ဆုိင္မွာ အကင္စားမယ္လုိ႔ဆံုးျဖတ္ျပီး ၀င္လုိက္တယ္...
က်မေစ်းေမးတယ္...ဒါဘယ္ေလာက္လဲ..ဒါေပမယ့္ ဘေလာက္စ္အနီေရာင္နဲ႔ ေရႊဆြဲၾကိဳးနဲ႔အစ္မၾကီးက
က်မဆီအာရံုေရာက္မလာဘူး။သူ႔ေဘးက ရြယ္တူအစ္မၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔စကားေျပာေနတယ္.....

2 မိနစ္ေလာက္ၾကာသြားတယ္...က်မဘက္ကုိစိတ္မေရာက္ေသးဘူး။
ဆုိင္သိမ္းခါနီးျဖစ္လုိ႔ေနပါလိမ့္မယ္...က်မေစာင့္ေနလုိက္တယ္....
သူတုိ႔ဘာေတြေျပာေနလဲမသိ၊
ဧည့္သည္အစ္မက ျပန္ေတာ့မယ္လုိ႔ေျပာသံက်မွစကားသံကက်ယ္လာတယ္...
က်မလဲ အဲ့စကားက်မွၾကားေတာ့တယ္...
အဲ့ဒိအခ်ိန္မွာ အသက္ 15 ႏွစ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေကာင္ေလးငယ္ငယ္ေလးတစ္ေယာက္က
ဧည့္သည္အစ္မနားကပ္သြားျပီး ေျပာလုိက္တယ္...က်မၾကားလုိက္တယ္....
သားေပ်ာ္ရင္ ဆက္ေနမယ္...မေပ်ာ္ရင္ေတာ့မနက္ျဖန္ေန႔လည္ 12နာရီဖုန္းဆက္မယ္...
ျပန္လာေခၚတဲ့...
က်မသိလုိက္ျပီ...လုိက္ပို႔တဲ့အစ္မၾကီးက ေကာင္ကေလးနဲ႔ဘာမွမေတာ္ဘူး....
သူ႔မွာလဲ ေယာက်္ားနဲ႔ သားေလး 2ေယာက္လဲပါလာေသးတယ္...
"ေအးပါ..ေအးပါ..အစ္မဒါဆုိ မေပးနဲ႔ဦးေပါ့.အေျခအေနၾကည့္လုိက္ဦးေလ "ဆုိျပီး
ကားေပၚတက္သြားတယ္....


ေကာင္ကေလးပံုက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရယ္ပါ...။
ဆံပင္ေလးကုိ တိတိပပညွပ္ထားတယ္....
မေန႔ကဒါမွမဟုတ္ ဒီေန႔မွညွပ္ထားသလုိမ်ိဳး၊ရွပ္လက္တုိေလးနဲ႔...
ပုဆုိးကြက္စိပ္ေလးနဲ႔.....
မ်က္ႏွာေလးက ပကတိအရိုးအစင္းသား...။
သူ႔ရင္ထဲရွိတာ သူေျပာလုိက္တာပါပဲ....
ဒါေပမယ့္ အစ္မၾကီးေတြကေတာ့ ပုိက္ဆံလြန္သြားမွာကုိသာ စုိးရိမ္ေနပံုပါ.။

က်မလဲမွာစရာရွိတာမွာျပီး ကင္ေနတာကုိေစာင့္ရင္းက ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာကုိ
အေသအခ်ာလုိက္ၾကည့္ေနလုိက္တယ္....။သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာဘာေတြထင္ဟပ္ေနမလဲ...
ဘာေတြအေရာင္ေျပာင္းလဲသြားမလဲ...
အလုပ္လုပ္တဲ့ေနရာမွာမ်ား..တစ္ခုခုေျပာင္းလဲသြားမလား...
ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကုိ ေဆာင့္ေအာင့္ခ်တာမ်ိဳး...ဘာမ်ိဳးေပါ့...
ေကာင္ကေလးကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ၊ျပံဳးသလုိေတာင္ က်မထင္တယ္။ဘာမွမျဖစ္ဘူး။
သူ႔ပံုစံက သူမလုပ္ႏုိင္တာ၊လုပ္ႏုိင္တာကုိ သူ႔ ရပုိင္ခြင့္ေတြ၊သူ႔အလုပ္ခ်ိန္ေတြ၊
သူ႔အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးေတြကုိ ထည့္သြင့္စဥ္းစားေနပံုလဲမရဘူး၊
ဒီၾကက္ကင္ဆုိင္မွာ အလုပ္ဆက္လုပ္၊မလုပ္ဆုိတာက သူေပ်ာ္လား၊မေပ်ာ္လားဆုိတာေပၚမွာပဲ
မူတည္တယ္.ထင္ပါရဲ႕....။

သူကေအးေဆးသေလာက္ ဆုိင္ရွင္အစ္မၾကီးကေတာ့ စရံေတာင္မခ်ရေသးတဲ့
အလုပ္သမားအသစ္စက္စက္ေလးကုိ ပေဒသာပင္(Briefing)ေတြေ၀ေနပါျပီ...။
" ေပ်ာ္တယ္မေပ်ာ္ဘူးရွိမလား။ပုိက္ဆံရဖုိ႔လုပ္တာပဲ...ပုိက္ဆံလုိခ်င္ရင္ေတာ့
ေပ်ာ္ေပ်ာ္၊မေပ်ာ္ေပ်ာ္လုပ္ရမွာပဲ....တကထဲ...သူတုိ႔မ်ား..စားစရာသာမရွိရွိရမယ္...
ေလသံကတစ္ျပားသားမွမေလွ်ာ့ဘူး" ...စသျဖင့္..စသျဖင့္......

က်မဆက္မၾကားခ်င္ေတာ့ပါဘူး....ေကာင္ကေလးလခဘယ္ေလာက္ရမွာလဲ။
သူရတဲ့ေငြေၾကးကေရာ....သူမိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ဖူလံုပါ့မလား...
သူကုိယ္တုိင္ကေရာ..မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္
ကုိယ့္အသိနဲ႔ကုိယ္ ရုန္းကန္ေပးဖုိ႔စိတ္ဆံုးျဖတ္ထားတဲ့ကေလးလား...။
သူမွမလုပ္ရင္ သူ႔ေအာက္က ညီေလး၊ညီမေလးေတြက ငတ္ေနမွာလား.....
က်မအေတြးေတြက အဆံုးမသတ္ေတာ့.....
ထူးမျခားနား ဘာကုိ္ေဒါသထြက္မွန္းမသိတဲ့စိတ္ေတြကလဲ..
ဟုိကဒီကတဖြားဖြားထြက္လုိ႔......

မနက္ကတုန္းက က်မကအိပ္ယာထကာစ၊ေဘးနားရွိတဲ့ ဆရာမဂ်ဴးရဲ႕
ေမာင္တုိ႔ေယာက်္ားေတြ ဆုိတဲ့ရုပ္ရွင္ေဆာင္းပါးကုိဖတ္ေနတုန္းမွာပဲ
ဦးေလးက DVB ရုပ္ျမင္သံၾကားကုိ အက်ယ္ၾကီးဖြင့္ထားတာ။တစ္ခ်က္ၾကားလုိက္တာ....
ႏုိ၀င္ဘာ 20 ဟာ ကမၻာ့ကေလးမ်ားေန႔...တဲ့...
ႏုိင္ငံတကာကေလးေတြနဲ႔ ျမန္မာျပည္ကကေလးေတြၾကား ကြဲျပားျခားနားခ်က္ေတြကုိ
ေထာင့္စံုကေနတင္ဆက္သြားခဲ့တာ...။တုိင္းရင္းသားေက်းရြာက ကေလးအလုပ္သမေလးကုိ
ေမးထားတာေတာင္ပါေသးတယ္ထင္တယ္....
(တကယ္ေတာ့ အဲ့ဒိအစီအစဥ္က တစ္ပတ္စာျပန္လည္တင္ဆက္ျခင္းဆုိတာမွာ
ပါတာလုိ႔ထင္ပါတယ္...က်မမေသခ်ာပါ)
နားေထာင္ရင္းရင္ေတြေမာေနတုန္း....
ကုိထူးအိမ္သင္မဆံုးခင္ေလးမွာတင္ တူးတူးပြဲမွာသူအပါအ၀င္ေပါ့..... ဆုိသြားတဲ့သီခ်င္း....

"ႏုိင္ငံတကာရင္ေသြးေလးေတြ အမ်ားအျပားဟာ ကံဆုိးေနရရွာတယ္ေလ........

တာ၀န္ပ်က္သူေတြဟာ..ေပါ့ဆျခင္းလက္နက္နဲ႔ ကေလးတုိ႔ရဲ႕ ဇီ၀ိန္အသက္ကုိေျခြခဲ့ျပီ......."
ဆုိျပီး အစီအစဥ္ကုိအဆံုးသတ္ထားခဲ့တယ္...။

အကင္ဆုိင္မွာေတြ႕ခဲ့တဲ့ ေကာင္ကေလးကုိ မနက္ျဖန္ညက်ရင္
က်မသြားေခ်ာင္းၾကည့္လုိက္ဦးမယ္.....
ေတြ႕ရင္ေတာ့ သူေပ်ာ္တယ္ေပါ့၊မေတြ႕ရေတာ့ဘူးဆုိရင္ေတာ့ သူမေပ်ာ္ဘူးေပါ့...
ဒီလုိပဲ သတ္မွတ္လုိက္ရေတာ့မေပါ့....။

သူ႔အတြက္ ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ဆုိတာေတြ မရွိဘူး၊
သူ႔အတြက္ အခြင့္အေရးဆုိတာ ဘာမွန္းမသိဘူး၊
ေခတ္ကျပဌာန္းျပီးသား အေျခအေနတစ္ခုမွာ....သူ႔အတြက္အနာဂတ္ဆုိတာ
သူရပ္ေနတဲ့ကတၱရာလမ္းမေပၚမွာ
ေနပူလြန္းရင္ျဖစ္လာတတ္တဲ့ အခုိးအေငြ႕ေတြလုိပဲ...၀ါးတားတားပဲ...............။

တာ၀န္ပ်က္သူေတြဟာ ေပါ့ဆျခင္းလက္နက္နဲ႔.....................
က်မ မနက္ကၾကားခဲ့ရတဲ့သီခ်င္းေလးျပန္ညည္းျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္....
မနက္ျဖန္ညက်ရင္ အကင္ဆုိင္ကေကာင္ကေလးကုိသြားၾကည့္ဦးမယ္
စိတ္ကူးတယ္...................။

Friday, November 21, 2008

ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ ခြဲခြာျခင္း

နင္အဆင္ေျပေနတယ္ဆုိတဲ့အေတြး
နင္ေပ်ာ္ရႊင္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အေတြး
နင္ပူေလာင္မြမ္းၾကပ္မေနဘူးဆုိတဲ့အေတြး
အနဲဆုံုးဟာ
နင္..
မနက္စာ၊ညစာမွန္ေအာင္စားေနရတယ္ဆုိတဲ့အေတြး
အဲ့ဒိအေတြးေတြခံစားသိရံုနဲ႔
ငါေနေပ်ာ္တယ္...။

က်မကသူ႕ကုိထားခဲ့တာလား၊
သူက က်မကုိထားခဲ့တာလား၊
ႏႈတ္ဆက္ျခင္းဆုိတာက ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔အတူ လမ္းခြဲရသူေတြအတြက္
မလုိအပ္လွဘူး.....။
သူ႔ေၾကာင့္ စိတ္ေထြတယ္....။
ဒါဆုိ......
ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ထြက္သြားတဲ့အခါ...
ခ်စ္ျခင္းတရားကုိ ေပြ႕ဖက္ျပီးလြမ္းေနရတာလား။
က်မ.....အခ်စ္နဲ႔ကင္းကင္း...နာက်ည္းခ်င္ပါတယ္.....။

ခြဲခြာျခင္းဆုိတာမွာ စြန္႔လႊတ္ခံရသူနဲ႔၊စြန္႔လႊတ္လုိက္တဲ့သူ
ဘယ္သူကပုိခံစားရတတ္သလဲ...
က်မအထင္ေတာ့ စြန္႔လႊတ္လိုက္ရတဲ့သူက ပုိမလားပဲ။
စြန္႔လႊတ္ခံလုိက္ရတဲ့သူမွာ နာက်ည္းျခင္းနဲ႔ ေျဖသာတယ္...။
စြန္႔လႊတ္လုိက္ရသူကေတာ့ အမုန္းရယ္...အရံႈးရယ္...ဟန္လုပ္အျပံဳးရယ္နဲ႔...
ကိုယ္ဘာေကာင္လဲေသခ်ာမသိေတာ့၊
ကုိယ္ဘာေကာင္လဲ ေသခ်ာမသိခ်င္ေတာ့တဲ့ဘ၀....။

မွန္@4D

Thursday, November 20, 2008

အျပန္လမ္းေပၚက အေတြး

ျပန္ရျပီဆုိလွ်င္ ခရီးဆုိသည္မွာ အလြမ္းေတြကုိသယ္ေဆာင္လာေသလမ္းျဖစ္ပါသည္။ တဲ့
က်မဖတ္ဖူးတဲ့ စာတစ္ေၾကာင္းပါ..။
တစ္ေန႔နဲ႔ တစ္ညခရီးက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာၾကံ့ခုိင္မႈကုိ အရုပ္ၾကိဳးျပတ္ေလ်ာ့က်သြားေစပါသလား။
မဟုတ္ေလာက္ဘူးထင္ပါတယ္..။အသြားခရီးတုန္းကလဲ ဒီအကြာေ၀းပဲဟာ..။ေအးေလ အဲ့ဒိတုန္းကေတာ့
ေအးျမမႈေတြ၊ရွမ္းမေလးေတြ၊မီးပံုးပ်ံေတြ၊ရွမ္းေတာင္တန္းေတြ၊ျမဴေတြဆီးၾကိဳေနတဲ့ေနရာကုိေရာက္သြားရတာျဖစ္ျပီး
အျပန္လမ္းကေတာ့ အေတြးမ်ား၊မီးခုိးေငြ႕မ်ားရွိရာ၊ပူေလာင္အိုက္စပ္ေသာတုိက္ခန္းတစ္ခုဆီသုိ႔...
ဆုိေတာ့လဲ ဒီေလာက္ေတာ့ကြာျခားမွာေပါ့...။
ဒီရက္ထဲ စာေတြေရးျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါဦးမယ္..။
က်မမရွိတဲ့ရက္ထဲမွာ လာလည္ျပီး ကြန္မန္႔ေတြလဲေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကုိ၊အစ္မမ်ားအားေက်းဇူးအထူးပင္တင္ရွိပါသည္။

Thursday, November 06, 2008

လမ္းမေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ စာ

စာေရးဖုိ႔အာရံုကမရ.. အာရံုရတဲ့အခ်ိန္ကလဲ ယားလုိ႔ေတာင္ထံုးတုိ႔ထားရမယ့္အခ်ိန္မ်ိဳးမွ ေရးစရာ အေၾကာင္းအရာ၊ ေရးဖုိ႔အာရံု၀င္စားမႈကရတတ္သည္။ အဲ့ဒါမေကာင္းပါ.။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလဲ လက္မခံပါ.။

လမ္းမေပၚလမ္းေလွ်ာက္ရတာမ်ားေတာ့ လမ္းမေပၚကအေၾကာင္းအရာေတြပဲ ေရးခ်င္ေနမိေတာ့သည္။
ေရးဖုိ႔အေၾကာင္းအရာကလဲ လမ္းမေပၚကအေၾကာင္းအရာေတြပဲ ျဖစ္သလုိ ေရးဖုို႔အာရံုကလဲ လမ္းမေပၚမွာပဲေပၚလာတတ္သည္။ ေမ့တတ္တဲ့သတိကုိ အားတင္းျပီး အင္တာနက္အဆက္အသြယ္ရတဲ့ ေနရာထိသယ္လာရသည္။

က်မေလွ်ာက္္ေနက် ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕လမ္းမေတြေပၚမွာေပါ့...။ မုိးကုန္ျပီဆုိေတာ့ လူက နဲနဲလန္းလန္းဆန္းဆန္းရွိလာသလုိပဲ.. ရာသီဥတုကလဲ သာယာလာတယ္၊လမ္းေတြလဲ ပုိေလွ်ာက္လုိ႔ေကာင္းလာတယ္..။ ရန္ကုန္မုိးရဲ႕ ေႏွာက္ယွက္မႈကကင္းကင္းနဲ႔လမ္းေလွ်ာက္ရတာ သိပ္ကုိႏွစ္သက္ဖုိ႔ေကာင္း။ ေဆာင္းေလကလဲ ခုဆုိတခ်က္တခ်က္မွာ ေအးခနဲ..။ ေ၀့ခနဲ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိ အရသာေတြကုိ  ၀ါးျမိဳပစ္မယ့္ ဇာတ္လမ္းေတြက စတင္ဖန္လာေနတာေတြ႕ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ရတယ္..။
အထူးသျဖင့္ လမ္းေလွ်ာက္ရေနတဲ့လူေတြအတြက္ပါ..။ က်မကုိယ္တိုင္လဲပါတာေပ့ါ။

ကုိယ့္အတြက္၊ လမ္းမေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတဲ့လူေတြအတြက္ အႏၱရာယ္သိပ္မ်ားတဲ့ အေျခအေနေတြက အရင္ကထက္ပုိပုိဆုိးလာခဲ့ျပီ။

ဘာေတြမ်ားလဲ..။အားလံုးလဲသိျပီးသားပဲေနမွာေပါ့..။ ဒါေပမယ့္ က်မအထင္ ခုပုိဆုိးလာတယ္။
လုပ္ခ်င္တာကုိလုပ္ခ်င္သလုိလုပ္ေနၾကမွန္းသိသာလြန္းတယ္။ သိသာေအာင္မ်ားလုပ္ျပေနတာလားလုိ႔ ေတြးမိသည္။ ငါတုိ႔လုပ္ခ်င္တာလုပ္တယ္၊ဘယ္ေကာင္ဘာေျပာခ်င္လဲ၊ဘာမွနားေထာင္ေနစရာမလုိ၊
ဘာမွဂရုစုိက္ေနစရာမလုိလုိ႔မ်ား ခံယူခ်က္ထားတာလားေတာ့မသိပါ.။ ဘာမွလဲမထင္ပါဘူး။ဘာမွလဲ မထင္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး၊တစ္ခုပဲရွိတယ္ အႏၱရာယ္ျဖစ္ခဲ့ရင္အရင္ဆံုးခံရမွာက လမ္းမေပၚက ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကုိယ္ေလွ်ာက္ေနတဲ့သူေတြေပါ့..။

9 ဂ ေတြ၊8 ဃ ေတြေပၚကလူေတြကေတာ့ဘာမွမျဖစ္ဘူးေပါ့။ ဆုိကၠားဆရာမ်ား၊ စက္ဘီးသမားမ်ား၊လမ္းေလွ်ာက္သူမ်ား၊ ဘတ္စ္ကားမွတ္တုိင္က ခရီးသည္မ်ား၊ လမ္းေပၚက ကေလးငယ္မ်ား၊သက္ၾကီးရြယ္အုိမ်ား ... ဒီလူေတြေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့။ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳး မရိုးႏုိင္ေအာင္ကုိျဖစ္တာေပါ့..။ၾကားလုိက္ရတဲ့ ကားတုိက္တဲ့သတင္း၊ နားနဲ႔ေရာ မ်က္စိနဲ႔ေရာ မဆန္႔မျပဲကုိၾကားေနရတာ..။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒိ 9 ဂ ေတြ၊၈ ဃေတြျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အသံတစ္ခါမွာမၾကားရေသး၊ တစ္စီးမွ မပါဘူးေသးဘူး။ဒံုးပ်ံလုိကားေတြ မပါေသးဘူး။ သူတုိ႔ျပည္လမ္းမေပၚမွာေတာ့ ဒီလုိအျဖစ္မ်ိဳးေတြဘယ္ရွိပါ့မလဲ..။

ဒီလုိအျဖစ္မ်ိဳးေတြ ဘယ္ေနရာေတြမ်ိဳးမွာရွိတတ္သလဲ..။ လူမြဲေတြရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ ျဖစ္တယ္...။လူမြဲေတြနဲ႔ ဒီအႏၱရာယ္ေတြက ေန႔တုိင္းနီးပါးနီးစပ္ေနတယ္..။ လက္တစ္ကမ္းအလုိမွာအျမဲရွိေနတယ္..။

ကားမွတ္တုိင္ရယ္၊လူကူးမ်ဥ္းၾကားရယ္၊ လမ္းဆံုမီးပြိဳင့္ရယ္ကုိ 1 မီတာပတ္လည္အတြင္းမွာတင္ ေနရာခ်ထားတဲ့ ေနရာမ်ိဳးေတြမွာေပါ့။ ေတြးၾကည့္ပါ။ ကားမွတ္တုိင္နဲ႔ လမ္းေလးခြ၊ငါးခြဆံုတဲ့ မီးပြိဳင့္နဲ႔က 1မီတာေလာက္ေတာင္မေ၀းခ်င္ဘူး။ အဲ့ဒိၾကားထဲမွာ လူကူးမ်ဥ္းၾကားကုိရိုက္ထားတယ္..။ ယာဥ္စည္းကမ္း၊လမ္းစည္းကမ္းဆုိတာကုိ က်မဘာမွနားမလည္ပါဘူး။ သာမာန္လူျပိန္းအျမင္နဲ႔ေျပာတာပါ။ဒီလုိေနရာခ်ထားတာက တကယ္စစ္မွန္တဲ့ေနရာခ်ထားမႈပံုစံလဲျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြနဲ႔၊ကားေတြနဲ႔ရဲ႕ ျမင္ကြင္းကေတာ့ ၾကာၾကာၾကည့္ရင္ႏွလံုးေရာဂါရႏုိင္ပါတယ္။ (မၾကည့္ခ်င္ပဲလဲ ၾကည့္ေနရတာပါပဲ)၊ မွတ္တုိင္က ေဆာင့္ၾကီးေအာင့္ၾကီးနဲ႔ တဗူးဗူးနဲ႔ထြက္လာတဲ့ ကားေတြ၊
အခ်င္းခ်င္း ဆဲကာ၊ ဆုိကာနဲ႔ မေက်မနပ္ျဖစ္ျပီး ေမာင္းလာတဲ့ကားဆရာေတြ၊ ခုိးေၾကာင့္ခုိး၀ွက္နဲ႔လုိက္ဖမ္းမယ့္ ပရုပ္လံုးအလစ္မွာ သုတ္သီးသုတ္ပ်ာလမ္းကူးေနတဲ့သူေတြ၊ ကားေပၚကဆင္းလာျပီး ကားကုိပတ္ေကြ႕ျပီး လမ္းကူးဖုိ႔မ်ဥ္းၾကားမွာရပ္ေစာင့္ေနတဲ့ လူေတြ။ ဘယ္သူေတြက ဆဲခံထိလဲ။
လမ္းေပၚကလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့လူေတြပါပဲ။ ဆဲျပီး ကားေမာင္းထြက္သြားတဲ့သူကုိ လမ္းေပၚကလူေတြက ဘာမွ ေျပာခ်ိန္ေတာင္ မရလုိက္ၾကပါဘူး။ မခံခ်ိမခံသာနဲ႔၊ ေအာင့္သက္သက္နဲ႔သာ ျငိမ္ေနရတာပါ။
ဒါမ်ိဳးေတြက ဘယ္လုိေနရာေတြမွာလဲ။ Public place ေတြမွာပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ မ်က္ႏွာမြဲတုိ႔ က်င္လည္ရာ ေနရာေတြမွာပါပဲ။

ဒါမ်ုိဳးေတြ ရန္ကုန္မွာ 4 ၊5 ေနရာနဲ႕အထက္ရွိတယ္။ ရွစ္မုိင္လမ္းဆံု၊ ေရႊဂံုတုိင္လမ္းဆံု၊ လွည္းတန္းလမ္းဆံု၊ေျမနီကုန္းလမ္းဆံု၊တာေမြအ၀ုိင္း၊ စသျဖင့္ေပါ့။ ဒိထက္ဆုိးတဲ့ေနရာေတြလဲရွိေသးတယ္။ ဘုရင့္ေနာင္၊ေပါက္ေတာ၀လမ္းဆံုမ်ား၊ ေနာက္ျပီး ေဖာ့ကန္လမ္းဆံု။

ဒီလုိ ေနရာတုိင္းမွာ လူ႔မလုိင္ေတြအတြက္လဲ ေနရာရွိတယ္။သူတုိ႔လဲ ေရာေသာျပီးရွိေနတတ္တာပဲ။
ဒါေပမယ့္သူတုိ႔က်ေတာ့ ဒီလုိအျဖစ္ေတြ မၾကံဳရဘူး။ မ်က္နွာမြဲေတြသာ .....။

က်မေတြးမိတယ္..။ေနာက္ဆုိရင္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့လူေတြအတြက္လဲ လူ signal ဖန္တီးေပးရမယ္လုိ႔။
ဟုတ္တယ္မႈတ္လား။ဘယ္ဘက္ signal ျပတယ္။ဘယ္ဘက္ကုိ တက္မယ္ ။ သူ႕ဘာသူေရွာင္ခ်င္ေရွာင္ မေရွာင္ခ်င္လုိ႔တုိက္မိလဲ ဘာျဖစ္ျဖစ္ မေကာင္းဘူးလား။ညာဘက္ဆုိလဲ ဒီလုိပဲေပါ့။ လူ႕ ဆစ္ကနယ္လုပ္ဖုိ႔အတြက္က်ေတာ့ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးမလုိဘူး။ လမ္းမေပၚကလူတန္းစားေတြတတ္နုိင္မယ့္ သီတင္းကၽြတ္ရင္ကေလးေတြ ကစားတဲ့မီးလံုးေပ်ာ့စိေလးေတြကုိ သံုးမယ္။အဲ့ဒါေလးေတြက ေပ်ာ့စိ၊ ေပ်ာ့စိနဲ႔။ လက္ထဲမွာ ဘယ္တစ္ဖက္ညာတစ္ဖက္ ကုိင္ထားလုိက္ရံုပဲ။ ညာဘက္ signal ဆုိဘာဘက္လက္ထဲကအလံုးေလးကုိျဖစ္ထည့္လိုက္။သူကအလံုးေလးကုိျဖစ္လုိက္ရင္ အေရာင္ေလးေတြ လင္းလာတတ္တယ္...။ ဘယ္ဘက္ signal ဆုိဘယ္ဘက္လက္ထဲက အလံုးေလးကုိညွစ္ထည့္လုိက္၊ျပီးေရာ... မေရွာင္ေပးတဲ့လူဆုိဘာမွလုပ္မေနနဲ႔။ေစာေစာက ဒံုးပ်ံလုိကားေပၚကလူေတြလုိပဲ ေအာ္သာဆဲခဲ့လိုက္၊ ေကာင္းလုိက္တဲ့အၾကံ ေအးေရာ။ အဲ ဒါေပမယ့္ ဖေနာင့္နဲ႔တင္ပါး တစ္သားထဲက်ေအာင္ေတာ့ ေျပးတတ္ဖုိ႔လိုလိမ့္မယ္...ထင္တယ္။

ဒီေလာက္ပါပဲ။
လမ္းမေပၚမွာေတြ႕ရ၊ၾကံဳရတာေလးေတြကုိ ျပန္ျပီးအတင္းအုပ္တာပါ။

မေန႔က ေကာ္နက္ရွင္အခက္အခဲေၾကာင့္ စာအက်အေပါက္မ်ားကုိေသခ်ာျပန္မစစ္ခဲ့ျဖစ္၊
ဒီေန႔ျပန္စစ္ျပီးျပန္တင္ထားပါတယ္..။

Wednesday, November 05, 2008

ျမန္မာျပည္ အင္တာနက္အေျခအေန

မေန႔က(၄.၁၁.၀၈) ညေန 6 နာရီေလာက္ထဲကက်သြားလုိက္တဲ့
အင္တာနက္ေကာ္နက္ရွင္က ဒီေန႔ ခုစာေရးေနခ်ိန္ထိ(တင္လုိ႔ရမရေတာ့မသိေသးပါ)
ေကာင္းေကာင္းကုိျပန္တက္မလာေသးပါဘူး...ဘယ္မွလဲ သြားလုိ႔မရ ဘာမွလဲလုပ္လုိ႔မရ....။
က်သြားလုိက္ ျပန္တက္လာလုိက္နဲ႔...loading ဆုိတာကုိၾကည့္ရင္းက လူလဲမူးေနာက္လာျပီ

အိုဘားမား အေမရိကန္သမၼတျဖစ္တာနဲ႔မ်ားပတ္သတ္ေနလုိ႔လား...
(ဆုိင္လားေတာ့မသိဘူး တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ဒီလုိအူေၾကာင္ေၾကာင္ခန္႔မွန္းခ်က္ေတြက မွန္သြားတတ္တယ္ေလ..)
အရင္ထဲက ၊ေရြးေကာက္ပြဲရက္ေတြထဲက ဒီေကာင္အုိဘားမားႏိုင္လို႔ကေတာ့ ငါ့ဆီကဟာေတြကုိ
ကမၻာနဲ႔အဆက္အသြယ္ျဖတ္ပဲ လုိ႔မ်ားေတးထားခဲ့သလား ..။

ဒီီေလာက္ေတာင္ပဲ ရက္စက္လွခ်ည္လား...ဟင္...
ရက္ေတြဆက္လာေတာ့ မေကာင္းေတာ့ဘူး..ေျပာတာေတာ့ ပုဂံနတ္ကကုိက ေဒါင္းေနတာပါတဲ့..

ခါတုိင္းလုိေတာင္ ေက်ာ္လုိ႔ ခြလုိ႔လဲ မရေတာ့ဘူး.. 8:(

Tuesday, November 04, 2008

သမုိင္းတစ္ခုစတင္ရာေနရာ

"မ,အေအာင္ သမုိင္းသင္တယ္"လုိ႔ဆုိတဲ့ သမုိင္းပါေမာကၡေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ႕ ဇာတိရြာေလးကုိလွမ္းရုိက္ထားတဲ့ပံုေတြပါ...။
က်မေဒါက္တာသန္းထြန္းကုိ ငသုိင္းေခ်ာင္းျမိဳ႕အထက္တန္းေက်ာင္းရဲ႕ ႏွစ္ 50ျပည့္ပြဲမွာတုန္းက
နတ္ေတာ္လျပည့္နဲ႔လဲ ရက္တုိက္လုိ႔လုပ္တဲ့ စာေပေဟာေျပာပြဲမွာပဲ တစ္ခါဆံုဖူးတယ္...။(ဆံုဖူးတယ္လုိ႔ဆုိတာထက္ ျမင္ဖူး၊ၾကံဳဖူးခဲ့တာပါ...)
အဲ့ဒါက လြန္ခဲ့တဲ့ 6 ႏွစ္ေလာက္ကပါ...။အဲ့ဒိစာေပေဟာေျပာပြဲတုန္းက သူဘာေတြေဟာခဲ့၊ေျပာခဲ့လဲဆုိတာထက္
က်မနားထဲမွာ ဘယ္ေတာ့မွမထြက္တဲ့စကားတစ္ခုကုိပဲ မွတ္မိေနပါတယ္..။
အရံႈးခံျပီး ထုတ္ေပးမယ့္ထုတ္ေ၀သူေတြရွိေနသေရြ႕သူသမုိင္းစာအုပ္ေတြဆက္ေရးေနပါဦးမယ္တဲ့....။
ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့က်ေနာ့္စာအုပ္ေတြကုိ ဖတ္တဲ့လူသိပ္မရွိလုိ႔ပါတဲ့...။အဲ့ဒိတုန္းကထဲက ဆရာကလူထူ၊လူထျဖစ္ေနျပီ။
ခုေတာ့ဆရာမရွိေတာ့ပါဘူး..။သူ႕ရြာေလးကလူေတြထဲမွာ တခ်ိဳ႕လဲသူ႔အေၾကာင္းသိသူေတြရွိသလုိ...မသိတဲ့သူေတြလဲ
အမ်ားၾကီးပါပဲ....။ကဲဒါေတြထားပါေတာ့ေလ...က်မရဲ႕ မလွေပမယ့္ၾကိဳးစားပမ္းစားရုိက္ထားတဲ့ပံုေလးေတြကုိပဲ
တင္လုိက္ပါပီ...။ဓာတ္ပံုအားလံုးကုိ င၀န္ျမစ္တစ္ဖက္ကမ္းကေန လွမ္းရုိက္ထားတာပါ...။

ျမန္မာရြာေတြရဲ႕ထံုးစံအတုိင္းရြာဦးေစတီေလးလဲ ရွိတယ္...။င၀န္ျမစ္ေရကတသြင္သြင္စီးေနတယ္...။


မုိးကလဲရြာေတာ့မလုိျဖစ္လုိက္၊လင္းလာလုိက္နဲ႔ ၊ေနာက္ျပီးက်မကလဲ မရုိက္တတ္တာေၾကာင့္ ေသခ်ာေတာ့မျမင္ရဘူး။
လွမ္းျမင္ေနရတဲ့ျမစ္၀ကေန ဧရာ၀တီတုိင္းမွာရွိတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိသြားလာႏုိင္တယ္...။


ဒါကေတာ့ ငသုိင္းေခ်ာင္း(ငါးသုိင္းေခ်ာင္း)ျမိဳ႕ရဲ႕ျမစ္ဆိပ္ေပါ့...။
ေရလမ္းခရီးေၾကာင့္ ဒီျမိဳ႕ကလူေတြကေျခလွမ္းေတြပုိက်ဲေလ့ရွိတယ္....။

ေက်းဇူးတင္ပါသည္...။

Sunday, November 02, 2008

ေဆာင္း၀င္ျပီလား

ဒီရက္ထဲေကာင္းေကာင္းေနမေကာင္းပါ..။ရာသီအကူးအေျပာင္းမုိ႔ထင္ပါရဲ႕....။
မုိးကလဲ မကုန္တကုန္ ေဆာင္းကလဲမပီျပင္ေသးဘူး။
ေအးလုိက္တဲ့ေလ တခ်က္ေလးေ၀့လုိက္ရင္ ရင္ဘတ္ထဲထိစိမ့္တယ္...။
ဒါေပမယ့္ ရန္ကုန္မွာေလကဘယ္အရပ္ကတုိက္လုိ႔ ဘယ္အရပ္ကုိသြားမွန္းမသိဘူး။
ညေနဘက္ဆုိ အရင္ရက္ေတြလုိ မိုးအံု႔သလလိုလုိ၊မႈိင္းသလုိလုိ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
တိမ္ေတြက အေရာက္ေတာက္တယ္...။ေန၀င္ခ်ိန္ရဲ႕ အေရာင္မ်ားကုိ ေသခ်ာထိေတြ႕ခြင့္ခံစားလုိ႔ ရတယ္...။လူေတြအားလံုးကလွေနတယ္...။

8 ထပ္တုိက္ကေနျမင္ရတဲ့တိမ္ေတြက ကုိယ့္နားနီးနီးရွိေနသလုိမ်ိဳးေလးခံစားရတယ္...။
တိမ္ေတြက အမွ်င္ေလးေတြ၊အရင္လုိ အလိပ္အခဲေတြမဟုတ္ေတာ့။
ျဖဴျပီးသန္႔ေနတယ္...။ကင္မရာက လတ္တေလာအိမ္မွာမရွိေနတာနာတယ္။

စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲမွာဖတ္ဖူးတာ...ဘယ္သူေရးတာလဲ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ဘူး။
တကၠသုိ္လ္ေနာက္ခံ၀တၳဳဆုိေတာ့ ဆရာမင္းလူပဲ ထင္ပါတယ္..။က်မအမွတ္မမွားဘူးဆုိရင္ သူေရးထားတာကဒီလုိ..။
ပင္မတကၠသုိလ္ၾကီးရဲ႕ ေဆာင္းရာသီအလွကုိ ခံစားခ်င္ရင္ ႏုိ၀င္ဘာတစ္ရက္ေန႔ကုိသြားၾကည့္လုိ႔
ေရးထားတာဖတ္ဖူးတယ္...။ခါတုိင္းႏွစ္ေတြေရာက္ျဖစ္တယ္...။ခံစားရင္းဂုဏ္ယူျဖစ္တယ္..။
ဒီႏွစ္ေတာ့ ေနမေကာင္းတာနဲ႔ ဘယ္မွမသြားႏုိင္၊
မုိးမကုန္ပဲ ကူးတဲ့ေဆာင္း။
ဒီႏွစ္ေဆာင္း ဘာေတြျဖစ္ဦးမလဲ မသိ....။လူေတြကုိေအးခ်မ္းေစတ့ဲေဆာင္းျဖစ္မလားမသိ။

Saturday, November 01, 2008

နတ္မေတာင္ဘုရား နဲ႔ ရြာဘုရားေလးတစ္ဆူ

ဒါက နတ္ေမာက္ကေန 15 မုိင္ေလာက္ထြက္လုိက္ရင္ေရာက္တဲ့ နတ္မေတာင္ေပၚကဘုရားပံုပါ...။




အညာရြာေတြထဲမွာ ဒီဘုရားေလးရွိတဲ့ရြာက ကံေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္ဆုိရမယ္..။
ေရရွားတဲ့ေဒသေပမယ့္ သူတုိ႔ရြာမွာေတာ့ တစ္ရြာထဲကြက္ျပီး ေရေပါတယ္..။ေရလႈိင္တယ္လုိ႔
ဆုိလုိ႔ရမယ္..။နာမည္ကုိက "ေရယုိရြာ"တဲ့..။
ဆုိေတာ့ ဒါကေရယုိဘုရားေပါ့..။

နတ္ေမာက္ကုိသြားတုန္းက ရုိက္ထားတဲ့ပံုေတြထဲက ဘုရားပံုေလးေတြပဲ
ေရြးတင္လုိက္ပါတယ္..။ကုိယ္က ပေရာက္ဖက္ရွင္နယ္တစ္ေယာက္လဲမဟုတ္ပါဘူး။
ရိုက္ခ်င္သလုိရိုက္ထားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္..။စိတ္ကူးလဲသိပ္မရွိခဲ့ပါဘူး။
ဓာတ္ပံုရိုက္ရတာကုိေတာ့ ၀ါသနာပါပါတယ္..။ဒီလုိပဲ ဟုိစပ္စပ္ဒီစပ္စပ္ကေတာ့ ၀ါသနာကပါေနတာပါပဲ..
ကဗ်ာလုိလုိ၊စာလုိလုိ၊ဓာတ္ပံုလိုလိုေပ့ါ..။

ဒီေန႔ ႏုိ၀င္ဘာလဆန္းတစ္ရက္မုိ႔
အစ္ကုိ၊အစ္မမ်ားအားလံုး စိတ္ႏွလံုးေအးခ်မ္းပါေစေၾကာင္း
ဆုေတာင္းရင္း ဘုရားပံုမ်ားကုိတင္ထားပါတယ္.........။

Thursday, October 30, 2008

မိုးမခ်ဳပ္ခင္ အိမ္ျပန္မယ္

ျဖစ္သလုိ
ျပီးဆံုးသြားတဲ့အတိတ္မွာ
ကုိယ့္စိတ္ေတြ မျဖဴစင္ခဲ့ဘူး..။

ကုိယ္ကုိယ္တုိင္
စိတ္ရွိလက္ရွိ ဆြတ္ခူးစားသံုးခဲ့တဲ့
အရည္ရႊမ္း သစ္သီးတစ္လံုးအတြက္
ဆံုးရႈံးမႈေတြ ေနာင္တမရ
တသသစြဲမက္ ဆဲ......

အမွားတစ္ခုအေပၚ
အမွားတစ္ခုက အရိပ္ထုိးက်ျပန္ေတာ့
ကုိယ့္ရာဇ၀င္ဟာ
ေမွာင္သထက္ေမွာင္က်
တရားရစရာမျမင္
ရွင္လ်က္နဲ႔ အဓိပ္ပါယ္ကင္း
တြင္းတူး ျမွဳပ္ပစ္ရေတာ့မယ္.....

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ
ရေတာင့္ရခဲ ဘ၀တစ္ခုအတြက္
အမည္းစက္ေတြကင္းစင္ဖုိ႔
ေရွ႕ဆက္စီးဆင္းရမယ့္ျမစ္မွာ
ညစ္ပတ္တဲ့စိတ္ကုိေရခ်ိဳး
မုိးမခ်ဳပ္ခင္ အိမ္ျပန္မွျဖစ္မယ္.........။

ေမာင္ႏွင္းပန္(ေရနံေခ်ာင္း)
ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း၊ဒီဇင္ဘာလ၊၂၀၀၇ မွျပန္လည္ကူးယူေဖၚျပပါသည္။

Wednesday, October 29, 2008

ေဆးလိပ္နဲ႔လူမ်ား

မေန႔တုန္းက အလံုက Parisian မွာေကာ္ဖီသြားေသာက္ၾကတယ္..။
အစ္မနဲ႔ သူကေလးႏွစ္ေယာက္လဲပါတယ္..။
အၾကီးမက ၃ ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္..။
အငယ္ေလးက ခုမွ ၃ လသားပဲရွိေသးတယ္..။
အျပန္ကားငွားၾကေတာ့ ထုိးရပ္လာတဲ့ကားေပၚကကားဆရာက လက္ထဲမွာစီးကရက္နဲ႔..။
ဒီေနရာမွာက်ေတာ့ က်မအားမနာတတ္ေတာ့ပါဘူး..။
က်မမ်က္စိက ခ်က္ခ်င္းအဲ့ဒိေဆးလိပ္ဆီကုိေရာက္သြားတယ္..။
ကားဆရာကလဲသိပါတယ္..။
ခ်က္ခ်င္းလက္ထဲက ေဆးလိပ္ကုိေတာက္ထုပ္ပစ္လုိက္တယ္..။
က်မၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေဆးလိပ္ကမီးညွိကာစပဲရွိေသးတယ္..။အဲ့ခါက်ေတာ့မွ အားနာမိေတာ့တယ္..။
တကယ္ဆုိ မီးေလးျငိမ္းပီး ထားလုိက္ေရာေပ့ါ..။
ထားပါေတာ့ေလ..၊ကားဆရာကုိ က်မစိတ္ထဲကၾကိတ္ျပီးေလးစားဂုဏ္ယူမိတယ္..။
ကားေပၚကဆင္းေတာ့ေတာင္ ခါတုိင္းေျပာေနက်လုိ ေက်းဇူးအစ္ကုိလုိ႔မေျပာမိပဲ
ေဆာရီးေနာ္အစ္ကုိ ဆုိျပီးေယာင္မွားေျပာမိခဲ့ေသးတယ္..။

လူတုိင္းမွာ ကုိယ့္အခြင့္အေရးနဲ႔ကိုယ္ရွိၾကတယ္ဆုိေပမယ့္ ကိုယ့္ရယူထားတဲ့အခြင့္အေရးေၾကာင့္
သူမ်ားမွာ ထိခုိက္ေစတာမ်ိဳးဆုိရင္ေတာ့ မေကာင္းဘူးေပါ့..။ေနာက္ျပီး အငွားကားဆုိတာက
က်မတုိ႔စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္ရွိတယ္ မဟုတ္ဘူးလား..။ဒါဆို က်မတုိ႔စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္မရွိတဲ့
ဘ၀ေတြမွာက်ေတာ့ေရာ...ဘယ္လုိေတြၾကံဳရတတ္သလဲ........။


ဒီေန႔..။
က်မတုိ႔ Favourite Place စိမ္းလန္းစိုေျပကုိသြားၾကတယ္..။
အၾကီးမ တူမေလးပဲပါတယ္..။သူကဟုိဟုိဒီေလွ်ာက္ကစားတယ္..။
က်မတုိ႔က ကိုယ့္စားပြဲမွာပဲထုိင္ေနရင္းက သူ႕ကုိလုိက္ၾကည့္ေနရံုသာ..။

စားလုိ႔ေသာက္လုိ႔ျပီးခါနီးေတာ့ ေဘးစားပြဲကုိလူသံုးေယာက္၀င္လာတယ္..။
သူတုိ႔ပံုစံေတြကုိ က်မေျပာျပခ်င္တယ္..။ပံုစံေတြလုိ႔ေျပာတာက သံုးေယာက္လံုးကပံုတူေတြမုိ႔လုိ႔ပါ..။
ဘယ္လုိပံုစံေတြျဖစ္မလဲ..။သိပ္ခ်စ္လုိ႔ ပံုစံတူေတြျဖစ္ေနတာေတာ့မဟုတ္ႏုိင္ပါဘူး။
ဆံပင္ကလဲ ပံုစံတူ၊တုိန႔ံနံ႔ေတြ၊ေနာက္ျပီး စတုိင္ပင္ေတြကုိပဲ၀တ္ထားတယ္..။
အေပၚက Sport Shirt လုိ႔ေခၚရမယ့္ ရွပ္လက္တုိေတြနဲ႔..။အေရာင္သာကြဲခ်င္ကြဲမယ္..။
အဆင္ဒီဇုိင္းကေတာ့ အတူတူေတြပဲ..။ပတ္လည္စင္း ရွပ္ေတြ၊
လမ္းေလွ်ာက္ပံု ကက်ေတာ့ေရာ..တစ္ပံုစံတည္း။ဘယ္ညာ၊ဘယ္ညာေအာ္ျပီးေလွ်ာက္ေနသလုိပဲ ..။
ညီလုိ႔ ညာလုိ႔ ။ကဲ ဘယ္သူေတြျဖစ္မလဲ..။စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့..။ဘယ္သူေတြျဖစ္မလဲဆုိတာ..။

အရိပ္ အေရာင္၊အနံ႕၊အေငြ႔အသက္ရရံုနဲ႔ ရင္ထဲကပ်ိဳ႕အန္ခ်င္လာတယ္..။
တကယ္..။က်မတူမေလးရပ္ေနတဲ့စားပြဲဆီကုိသူတုိ႔ဦးတည္သြားေနတယ္..။
ကေလးဆန္တယ္ပဲေျပာေျပာ တူမေလးကုိ ခ်က္ခ်င္းလွမ္းေခၚလုိက္တယ္..။
စိတ္ထဲမွာလဲ ဘာလုိ႔သူတုိ႔က လူၾကားသူၾကားထဲထိေရာက္လာတာလဲလုိ႔ေတြးျပီး ေဒါသထြက္ေနမိတယ္..။
ခုလက္ရွိအေျခအေနမွာ သူတုိ႔ေတြကုိေနရာတကာမွာေတြ႕ေနရတယ္..။ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္..။
ကင္းလိပ္ေခ်ာလုိ ေပ်ာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္နဲ႔..။

သူတုိ႔သံုးေယာက္လံုးလက္ထဲမွာလဲ ေဆးလိပ္ကိုယ္စီနဲ႔..။
Thanks for No Smoking ဆုိတဲ့စကားကုိပဲ နားမလည္တာလား။
ဒါမွမဟုတ္ လူ႕စည္းကမ္းဆုိတာကုိနားမလည္တာလား။
ဒါမွမဟုတ္ မရတဲ့လူ႔အခြင့္အေရးကို လူၾကားသူၾကားထဲမွာမွ တရား၀င္လာျပီး အသံုးခ်ျပတာလား..။

သူတုိ႔အနားမွာ 3 ႏွစ္အရြယ္ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ရွိေနတယ္..။
ဘုမသိ၊ဘမသိနဲ႔ သူတုိ႔ကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနတယ္..။
သူတုိ႔မသိဘူးလား။ကိုယ့္အျပဳအမူက တျခားတစ္ေယာက္ကုိ၊အထူးသျဖင့္
ဘာမွမသိနားမလည္တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကုိ ထိခုိက္ေနတယ္ဆုိတာ..။
လူသာမာန္ဆုိရင္ေတာင္ က်မဒီေလာက္ထိ ေဒါသျဖစ္လိမ့္မယ္မထင္ပါ..။

ေဆးလိပ္ေသာက္တာ အျပစ္လုိ႔ က်မ လံုး၀မယူဆပါ..။
လူတုိင္းမွာ ကိုယ္ႏွစ္သက္ရာကိုယ္လုပ္ခြင့္ရွိပါတယ္..။
ကိုယ့္ကုိယ္ကုိေက်နပ္ေနၾကရင္ျပီးပါတယ္..ဘယ္သူမွ ဘာမွလုိက္ျပီးခံစားေနစရာလဲ
မလုိအပ္ပါဘူး..။ဒါေပမယ့္ လူသားခ်င္းစာနာစိတ္ကေလးရွိဖုိ႔ေတာ့ လုိတာေပါ့..။
မဟုတ္ဘူးလား..။

က်မေျပးသြားျပီး တူမေလးကုိေျပးသြားျပီး ေခၚလုိက္တယ္..။
သူ႔ကုိ ေဆးလိပ္အန႔ံအသက္ေတြနဲ႔ေ၀းရာ..၊ညစ္ညမ္းတဲ့ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ေ၀းရာ က်မေခၚသြားမိပါေတာ့တယ္..။
က်မသူ႔ကုိ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ မၾကီးပ်င္းေစခ်င္ဘူး..။
ဒီမွာရွိေနတဲ့ ကေလးတုိင္းကုိေရာ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ၊ဒီေခတ္ပ်က္ထဲမွာ မၾကီးပ်င္းေစခ်င္ဘူး။

လြမ္းဆြတ္

အိပ္မက္ေတြ
လာရာလမ္းအတုိင္း လွည့္ျပန္ၾက
ညေရ လြမ္းဆြတ္...။

ပန္းေတြ
အပြင့္အတုိင္း ေၾကြေၾကြက်
ေႏြရာသီေရ လြမ္းဆြတ္...။

ဒုိင္ယာရီေတြ
မ်က္ရည္အတုိင္းစီးက်
အနမ္းေရ လြမ္းဆြတ္...။

ေဌးၾကည္(စလင္း)
ခ်ယ္ရီမဂၢဇင္း
၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊စက္တင္ဘာ
အတြဲ ၁ ၊အမွတ္ ၁၅၆

Tuesday, October 28, 2008

ကထိန္အၾကိဳ...သုိ႔မဟုတ္ ကထိန္အလြမ္း

ဒီေန႔ သီတင္းကၽြတ္လကြယ္ေန႔။
လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အာရံုေတြသည္လည္း သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ကေန
တန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္၊ကထိန္ပြဲေတာ္ေတြဆီဘက္ ဦးတည္ေနၾကျပီ။
ဒါေတာင္ ရန္ကုန္မွာမုိ႔။နယ္မွာဆုိ သီတင္းကၽြတ္ျပီးထဲက အလွဴခံေတြက အျပိဳင္အဆုိင္၊
လမ္းမေတြမွာဆုိ အလွဴခံမ႑ပ္ေတြရယ္၊အဲ့ဒိက သီခ်င္းသံေတြရယ္က ဆြတ္ပ်ံ႕ၾကည္ႏူးစရာ..။
သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔ကေန တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔အထိ
တစ္လတိတိက်င္းပရတဲ့ ကထိန္ပြဲ..။
တစ္ေက်ာင္းမွာ တစ္ၾကိမ္၊ေနာက္ျပီး တစ္ႏွစ္မွာတစ္လ၊တစ္လမွာမွ တစ္ရက္ထဲ က်င္းပရတဲ့ "ကထိန ဘံုကထိန္.."
တျခားအရပ္ေဒသေတြမွာေတာ့ ကထိန္ပြဲေတာ္ကုိ ဘယ္လုိေတြဆင္ႏြဲၾကသလဲမသိပါ။
က်မတုိ႔ေဒသက အေၾကာင္းေလးေတြျပန္လည္ေတြးမိျပီး သတိရတာေလးေတြကုိ
ျပန္ေရးလုိက္ပါတယ္..။အပ်င္းေျပဖတ္ၾကည့္ပါဦး...:)


က်မတုိ႔ဆီမွာေတာ့ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက ကထိန္႔ဒါယိကာ၊ကထိန္႔ဒါယိကာမဆုိျပီး
ကိုယ္ကုိးကြယ္တဲ့ ေက်ာင္းကန္ဘုရားမွာ တစ္ဦးထဲတာ၀န္ယူျပီးခင္းေပးတဲ့ကထိန္၊
ဒါမွမဟုတ္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲက တာ၀န္ယူျပီးခင္းက်င္းမယ့္သူ မရွိတဲ့အခါမ်ိဳး၊
မရွိတဲ့ေက်ာင္းမ်ိဳးမွာဆုိရင္ စုေပါင္းဘံုကထိန္ ရယ္ဆုိျပီးလုပ္ၾကတယ္...။
အဲ့ဒိလုိ ဘံုကထိန္လုပ္ဖုိ႔အတြက္ လူအမ်ားပါ၀င္လုိ႔ရေအာင္
ရပ္ထဲရြာထဲက ဥပႆကာေမာင္မယ္ေတြ တစ္ပတ္၊ႏွစ္ပတ္ေလာက္မနားမေနအလုပ္လုပ္ၾကရတယ္..။
ကုိယ့္ေက်ာင္း ကိုယ့္ဘုန္းၾကီးအတြက္ အရပ္တကာလွည့္ပီး အလွဴခံၾကတယ္၊

တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲ မတည္ျပီးခင္းတဲ့ ကထိန္မွာလဲ အမ်ားအင္အားကေတာ့လုိတာပါပဲ။
ဘာလုိ႔ဆုိေတာ့ ရွိသမွ်ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ရြာေတြက အိမ္တုိင္း၊အိမ္တုိင္းက မိသားစု၀င္ေတြအကုန္လံုး
မီးခုိးတိတ္လာစားမယ့္ အလွဴပြဲကုိ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ထဲအားနဲ႔မရႏုိင္ဘူး။

ဒီအတြက္ႏွစ္တုိင္း၊ကထိန္ပြဲက်င္းပခါနီးတုိင္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ေဂါပကအဖြဲ႕၀င္ေတြ၊ဥပႆကာလူငယ္ေတြက
အစည္းအေ၀းေလးေတြလုပ္ၾကတယ္...အစီအစဥ္ေတြဆြဲရတယ္...။အမ်ားစုေပါင္းပါ၀င္မွ
စည္ကားတဲ့ ကထိန္ျဖစ္ႏုိင္တယ္...။ဒီလုိနဲ႔ပဲ သီတင္းကၽြတ္၊တန္ေဆာင္မုန္း ႏွစ္လလံုးဟာ
ေပ်ာ္ပြဲ၊ရႊင္ပြဲေတြနဲ႔ ဆက္ေနတာ..။

ေနာက္ထပ္ ကထိန္တစ္မ်ိဳးက ေက်ာင္းကထိန္ပါ..။
က်မတုိ႔ငယ္ငယ္ သူငယ္တန္းကေန 10 တန္းထိႏွစ္တုိင္းမွာ ေက်ာင္းကထိန္ဆုိျပီး က်င္းပခဲ့တာ။
က်မတုိ႔ျမိဳ႕မွာ အလယ္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရယ္၊အထက္တန္းေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းရယ္ပဲရွိတယ္..။
ႏွစ္ေက်ာင္းလံုးက အျပိဳင္အဆုိင္၊ကထိန္ခင္းဆုိေတာ့လဲ အျပိဳင္ေပါ့။
၀ါတြင္းတစ္တြင္းလံုးမွာ ေက်ာင္းသားေတြက ကိုယ့္ဘာသာကုိယ္မုန္႔ဖုိးပုိက္ဆံေလးေတြကုိ
အသင္းေခါင္းေဆာင္၊အတန္းေခါင္ေဆာင္ေတြဆီမွာ စုထားၾကတယ္..။
သီတင္းကၽြတ္ျပီးလုိ႔ ကထိန္ခင္းေတာ့မယ္ဆုိမွ အတန္းလုိက္ ပေဒသာပင္ေလးေတြလုပ္ၾက၊အတီးအမႈတ္ေတြ၊အကေတြတုိက္ၾကေပ့ါ။
သိပ္ကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းတာ။အဲ့ဒိေခတ္တုန္းကေတာ့ က်မသူငယ္ခ်င္း ဖ်တ္ေကာ့လတ္ေကာ့ေကာင္ေလးေတြက
ဦးေရႊရုိး၊ေဒၚမုိးေတြ ကၾက..၊ေနာက္ ကၽႊဲကလဲ ကၾကတယ္..။ကၽႊဲကကေတာ့မယ္ဆုိ ပြဲေတြဘာေတြလဲ
ပင့္ရေျမွာက္ရတာေတြရွိေသးတယ္..။နတ္မ၀င္ေအာင္၊နတ္မကစားေအာင္ဆုိလားပဲ..။
ေကာင္မေေလးေတြက ပေဒသာပင္သီးၾကတယ္...။လွတဲ့ေကာင္မေလးေတြက ကထိန္လွည့္ရာမွာ
ကြမ္းေတာင္ကိုင္၊ပန္းေတာင္ကုိင္လုပ္ၾကတယ္..။က်မကေတာ့ သံခ်ပ္စပ္ေပးခဲ့ဖူးတယ္..။
သတိရသေလာကဆုိရင္...........,

" ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ႕ ဂုဏ္သေရ
ျမိဳ႕မေက်ာင္းဟာ စံျပပါပဲ...(ျမိဳ႕မေက်ာင္းဟာ စံျပပါပဲ)
ျမိဳ႕မေက်ာင္းရဲ႕ ဘံုကထိန္
လူတကာရွိန္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ...(လူတကာရွိန္တာ ဘာဆန္းလုိ႔လဲ...)"

အျပိဳင္အဆုိင္စိတ္ကေလးကလဲ အဲ့ဒိထဲက စိတ္ထဲမွာကိန္းေအာင္းေနခဲ့တာထင္ပါရဲ႕..။
က်မတက္တဲ့ေက်ာင္းက အမ်ိဳးသားေက်ာင္း၊(ျမိဳ႕မေက်ာင္းလုိ႔ လူသိမ်ားတယ္...)ဆုိေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္၊
မာန္တက္ေနတာေပါ့..။လြမ္းမိပါတယ္..ေလ..။

ခုျပန္ေတြရင္ ခု ရင္ေတြခုန္ရပါတယ္...
စိတ္ထဲမလဲ သီခ်င္းေလးေတြ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိပါတယ္..။အစံုပါပဲ..။
ဒီသီခ်င္းေလးနဲ႔ပဲ အေျခအျမစ္မရွိေရးခ်င္တာေရးထားတာေတြကုိ အဆံုးသတ္လုိက္ပါတယ္..

" ဘံုကထိန္၊ဘံုကထိန္..ဘံုကထိန္လွည့္လုိ႔လာ ရပ္ကြက္ထဲကၾကည့္သူေတြ
ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔ တအားစည္..။ရပ္ကြက္ထဲက ၾကည့္သူေတြ ၾကိတ္ၾကိတ္တုိးလုိ႔ တအားစည္.."











Monday, October 27, 2008

ဒုတိယအလုပ္

ဟုိတစ္ေလာက ပထမဆံုးအလုပ္ဆုိျပီး ပုိစ့္တစ္ခုတင္ထားခဲ့တယ္...။
အဲ့တုန္းက အစ္ကုိေအာင္သာငယ္နဲ႔ ေမာင္မ်ိဳးက လာျပီးေျမွာက္ပင့္ထားခဲ့ေလေတာ့
(ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေနာ္...။) ခုဒုတိယအလုပ္၊တတိယအလုပ္ဆုိျပီးဆက္ေရးပါဦးမယ္..။

ဒီၾကားရက္ထဲေတြမွာေတာ့ ေပၚပင္ေတြေလွ်ာက္လုိက္ေနမိတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။
ခုေတာ့ လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့အလုပ္ေတြကုိ ျပန္လည္လြမ္းဆြတ္ရင္း ဒီစာေတြကုိေရးေနမိပါေတာ့တယ္..။

အလုပ္ဆုိေတာ့ စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတာ့ ႏုိင္သလုိရွိပါတယ္..။
ဒါေပမယ့္ က်မတုိ႔ဆီမွာ ဘယ္သူကမွ ငါဘာကုိ၀ါသနာပါတယ္...၊ဘယ္အလုပ္နဲ႔ေတာ့ အသက္ေမြး၀မး္ေက်ာင္းျပဳမယ္
ဆုိျပီး ပံုေသကားခ်ပ္ထားထားလုိ႔မရတတ္ၾကပါဘူး။အမ်ားစုေသာ လူငယ္ေတြဟာ ဒီလုိပါပဲ။
လက္ရွိေခတ္ကာလ အေျခအေနမွာ ဘယ္အလုပ္၊ဘယ္အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပညာကို ကိုယ္၀ါသနာပါလဲ
ဆုိတာ မသိၾကပါဘူး။အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္ထင္တာ၊ေနာက္ျပီး hit အျဖစ္ဆံုးဆုိတာေတြကုိသာ
အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီလုပ္ေနၾကတာကေတာ့ အားလံုးအသိပဲမႈတ္လားေလ..။

ဒီေတာ့ ပထမအလုပ္မွာ တယ္လီဖုန္းနစ္ လုိလုိ၊စာရင္းသမားလုိလုိက်မက
ခုဒုတိယအလုပ္လဲက်ေရာ...HIV/Aids လူနာေတြနဲ႔ စကားေျပာ၊ေဆြးေႏြးသူဘ၀ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္..။
တက္ေနတဲ့အဂၤလိပ္စာသင္တန္းမွာ လာကပ္ထားတာေတြ႔လုိ႔ သြားေလွ်ာက္ရာက ဒီအလုပ္ကုိရခဲ့ပါတယ္။


အင္တာဗ်ဴးေျဖတာကေန စရမယ္ထင္တယ္...။
က်မအင္တာဗ်ဴးေျဖတဲ့အခ်ိန္က ညေန ၄ နာရီထုိးေတာ့မယ္..က်ေနေပါ့ေလ..။
လူေတြမ်ားလြန္းလုိ႔ေစာင့္ေနရတာ မနက္ ၁၁ နာရီထဲက၊သိပ္ေတာ့မၾကာပါဘူးေနာ္...။
အင္တာဗ်ဴးတဲ့လူေတြက အစ္မၾကီးႏွစ္ေယာက္၊စိတ္ထဲကေတာ့ ကိုယ့္စိတ္ကုိျပန္အားေပးလုိက္ပါတယ္..။
တတ္သေလာက္သာေျဖ၊ဒီေလာက္လူမ်ားတာ short list ေတာင္ပါဖုိ႔လမ္းမျမင္၊
သူတုိ႔ေမးသြားတာေတြကုိ ခုေနျပန္ျပီးသံုးသပ္ရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ HIV/Aids လူနာတစ္ေယာက္အေပၚမွာ
ထားရွိတဲ့စိတ္ေနစိတ္ထားကုိပဲ အဓိကစမ္းသပ္တဲ့ေမးခြန္းေတြခ်ည္းပါပဲ၊
သူတုိ႔စကားနဲ႔ေျပာရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ Discrimination ေပါ့။
ေနာက္ျပီးေတာ့ ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ Knowledge ဘယ္ေလာက္ရွိသလဲဆန္းစစ္ျခင္းေပါ့။
ဒီေလာက္ပါပဲ။ေနာက္ေန႔အေၾကာင္းျပန္မယ္ ဆုိတာနဲ႔ ျပန္ထြက္လာရတာေပါ့..။

ဒီလုိနဲ႔ က်မအလုပ္ရမယ့္ကံ ဖန္လာပါတယ္..။
အလုပ္ရမယ့္ကံပါ။အလုပ္ကေတာ့ မရေသးပါဘူး။
ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့က်မအပါအ၀င္ လူ 20 ေလာက္ကုိသူတုိ႔က Training ဆုိျပီး ၅ ရက္ေခၚပါတယ္..။
လႈိင္သာယာမွာ ကိုယ့္ထမင္းကုိယ္စားျပီးသြားတက္ရတာပါ၊
(ခုဒီမွာ ဒီလုိကိစၥေတြအရမ္းေပါပါတယ္...အလုပ္မရေတာင္ အဲ့ဒိကရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကုိလုိခ်င္တယ္လုိ႔
ေခါင္းစဥ္တပ္ျပီးေတာ့ အဲ့လုိကိစၥေတြကုိ အားၾကိဳးမာန္တက္လုိက္လုပ္ေနတဲ့လူေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ပါပဲ)
Training ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ကခ်ည္းသင္ေပးေနတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး၊
small talk ေလးေတြ၊short presentation ေလးေတြလုပ္ရတယ္..။ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တာေတြေပါ့..။
ကူးစက္ျခင္း၊ပ်ံ႕ႏွံ႕ျခင္း၊ကာကြယ္ျခင္း ဒါေတြထင္ပါတယ္..
အေၾကာင္းအရာေတြကုိေတာ့ ေသခ်ာမမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။
၅ ရက္ျပီးေတာ့လဲ ျပန္အေၾကာင္းၾကားပါ့မယ္ေပါ့။20 ေလာက္ထဲကေန ၃ ေယာက္ေရြးပါတယ္..
ကံေကာင္းေထာက္မစြာ က်မအဲ့ဒိအဖြဲ႕အစည္းမွာ အလုပ္ရခဲ့ပါတယ္..။
၃ လအစမ္းခန္႔အေနနဲ႔ အလုပ္စတင္ရပါေတာ့တယ္...။

ရာထူးကေတာ့ အဂၤလိပ္လုိဆုိရင္ Counsellor ၊ျမန္မာလုိျပန္ရင္ေတာ့ ဘယ္လုိျပန္ရမလဲမသိဘူး၊
အဲ့ဒိကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ကြဲျပားမႈေတြရွိေနေတာ့ က်မလုိငခၽြတ္က ဘယ္လုိဘာသာျပန္ရမလဲ မသိဘူး။
က်မနားလည္သေလာက္ေျပာရရင္ေတာ့ ထုိင္စကားေျပာျခင္းပါပဲ။
ဒါေပမယ့္ဦးတည္ခ်က္တစ္ခုခုရွိေနတဲ့ စကား၀ုိင္းေပါ့။
အဲ့ဒိဦးတည္ခ်က္က ကုိယ့္အတြက္မဟုတ္ပဲ သူ႔အတြက္ဆုိတာကုိသိသိသာသာမဟုတ္တဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ႔
အဲ့ဒိလူသိလာေအာင္စကားေတြေျပာေနရျခင္းပါပဲ။

လူလူခ်င္းေတာ့အတူတူ၊ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ကနားေထာင္ေပးတဲ့သူ၊သူကေျပာတဲ့သူ၊
ကိုယ္ကေျဖရွင္းေပးတဲ့သူ၊သူကျပႆနာနဲ႔လူ၊
သူကငိုတဲ့သူ၊ကုိယ္က ေျပရာေျပေၾကာင္းတတ္သေလာက္မွတ္သေလာက္ေျပာရတဲ့သူ...။
ဒီလုိ၊ဒီလုိအေၾကာင္းအရာေတြေပါ့ေလ..။
တစ္ခါတစ္ခါ မိသားစုအေရး၊တစ္ခါတစ္ခါ အိမ္ေထာင္ေရး အခ်စ္ေရး၊တစ္ခါတစ္ခါက်န္းမာေရး၊
တစ္ခါတစ္ခါ ႏိုင္ငံေရး...။အဲ့ဒိအေၾကာင္းေတြကုိ က်မရဲ႕လူနာေတြနဲ႔ ေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။
ဒီအလုပ္ကုိ လူေတြဘယ္လုိသတ္မွတ္ၾကသလဲေတာ့မသိဘူး။သိပ္ကုိလဲေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရတဲ့အလုပ္ပါ..။

အဲ့ဒိမွာ အခက္အခဲေတြကလဲ ၾကံဳရတာပါပဲ။
အသိသာဆံုး အခက္အခဲကေတာ့ အသက္အရြယ္ပါပဲ။
က်မေစာေစာက ေျပာတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ က်မထက္အသက္အရြယ္၊
အခက္အခဲ၊အေတြ႕အၾကံဳ၊ဘ၀ သင္ခန္းစာ တစ္ပံုတစ္ပင္နဲ႔ လူ႔ဘ၀ကုိျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့
အစ္ကုိၾကီး၊အစ္မၾကီးအရြယ္ေတြ၊ဦးေလး၊ေဒၚေလးအရြယ္၊ဘၾကီး အရြယ္ေတြကုိ
က်မအေနနဲ႔ဘယ္လုိ အသံုးအႏႈန္း၊ဘယ္လုိမ်က္ႏွာေပးနဲ႔ စကားေျပာရပါ့မလဲ။
က်မမွာ သူတုိ႔ထက္သိေနႏုိင္တာက က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ဗဟုသုတေလာက္ပဲရွိမယ္ေလ..။
တျခားအေၾကာင္းအရာေတြကုိ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႔ေဆြးေႏြးဖုိ႔၊တစ္နည္းအားျဖင့္ စကားလုပ္ျပီးထုိင္ေျပာေနဖုိ႔ဆုိတာ
က်မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ခက္ခဲတဲ့ အလုပ္တစ္ခုျဖစ္ေနခဲ့တယ္..။
တကယ္လဲ ပင္ပင္ပန္းပန္းၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္...။
ကုိယ့္ထက္အေတြ႕အၾကံဳရင့္က်က္တဲ့ စီနီယာအစ္ကုိ၊အစ္မေတြ ဆီမွာပညာယူရပါတယ္..။

အဲ တစ္ခုခက္တာက ပညာယူတယ္ဆုိေတာ့ သူတုိ႔အလုပ္လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကထုိင္ၾကည့္ေနလုိ႔ရတာမ်ိဳး
မဟုတ္ဘူး၊ဒီေတာ့ ထမင္းစားတဲ့အခ်ိန္တုိ႔၊ညေနပုိင္း သူတုိ႔ဆီမွာလူနာပါးတဲ့အခ်ိန္တုိ႔မွာ
သူတုိ႔ဆီကေန အစ္ေအာက္ျပီး ေမးရျမန္းရပါတယ္...။
၃လ ၾကာေတာ့ က်မကုိအလုပ္ဆက္ခန္႔ဖုိ႔အတြက္ Evaluation လုိ႔နာမည္တပ္ထားျပီး
အၾကီးအကဲ ၄ေယာက္က က်မအလုပ္လုပ္တာကုိ ဆက္တုိက္စစ္ေဆးျပီးတဲ့အခါမွာ က်မကို သူတုိ႔ဆက္ျပီး
အလုပ္ခန္႔ခဲ့တယ္...။အဲ့ဒိမွာ က်မ ၁ ႏွစ္နီးပါးအလုပ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္...။

လူမႈေရးကိစၥအခက္အခဲေတြကုိခ်ည္း ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့အလုပ္လုိ႔ယူဆပါတယ္..။
အေစာဆံုးရက္ေတြကဆုိရင္ ၾကံဳရသမွ် လူနာေတြရဲ႕ျပႆနာေတြကုိ ကုိယ့္ျပႆနာလုပ္ျပီး
အိမ္အထိသယ္လာ၊ညက် အိမ္မက္ထဲ ထည့္မက္၊သူတုိ႔ငိုသလုိ ကုိယ္ကပါလုိက္ငုိေပ့ါ။
စိတ္ဆင္းရဲ ကိုယ္ဆင္းရဲေတြျဖစ္ခဲ့ရတာ...။ဒါေပမယ့္ က်မကိုယ့္ကုိယ္ကုိ အံ့ၾသတာတစ္ခုက
အျပင္မွာ၊တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ က်မဘယ္တုန္းကမွ လူနာေတြေရွ႕မွာ ၀မ္းသာ၊၀မ္းနည္းမျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ေနာက္ေတာ့အလုပ္ကုိလူကႏုိင္သြားတယ္လုိ႔ပဲ ဆုိရမွာေပါ့..။တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကၽြမ္းက်င္လာတယ္။
အလုပ္တာ၀န္ေတြကလဲ သိသိသာသာမ်ားလာခဲ့တယ္..။က်မေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္..။ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ခဲ့ရတယ္...။
ကိုယ့္စကားေတြေၾကာင့္ လူေတြစိတ္သက္သာရာရခဲ့တဲ့အခါ၊သူတုိ႔ခံစားမႈေတြ
ေလ်ာ့က်သြားတာကုိ ခံစားမိတဲ့အခါ ရလာတဲ့ခံစားမႈကုိ ေဖၚျပစရာစကားလံုးမရွိႏုိင္။

က်မအထင္ေျပာရရင္ က်မဒီအလုပ္ကရရွိလုိက္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေတြက ဟင္းေလးအုိးၾကီးတစ္ခုလုိပါပဲ။
အဲ့ဒိတုန္းက က်မအသက္က ၂၀၊က်မလုိက္မမွီႏုိင္တဲ့၊တစ္ခါမွလဲ မၾကံဳဖူး၊မၾကားဖူးတဲ့ လူမႈေရးျပႆနာေတြက
တစ္ပံုတစ္ပင္ရွိေနတယ္ဆုိတာကုိ သိလာခဲ့တယ္..။
ဘာနဲ႔မွမလဲႏုိင္တဲ့၊ေငြနဲ႔ရွာ၀ယ္လုိ႔မရႏုိင္တဲ့အေတြ႕အၾကံဳေပါင္းမ်ားစြာရရွိခဲ့ပါတယ္..။

သို႔ေသာ္ ေဘာလံုးသမားေတြ အသင္းေျပာင္းခ်င္တဲ့အခါ ေျပာေနက်စကားလုိေပ့ါ။
က်မလဲ စိန္ေခၚမႈအသစ္ေတြရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ကုိတစ္ေကာက္ေကာက္လုိက္ခ်င္တဲ့လူငယ္တစ္ေယာက္ပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အဲ့ဒိအလုပ္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါးၾကာလာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေနာက္ထပ္အလုပ္သစ္တစ္ခုကုိရွာဖုိ႔
ဇာတ္လမ္းကုိစတင္ခဲ့ပါတယ္.........။